De sm-wereld blijft onze seksexpert triggeren. Zeker in het geval van Totaalslaaf, die zich binnenkort laat opsluiten in een kelder. ‘Het vrije leven is leeg en zinloos.’

Fotografie Jasper Suyk

Ik wil levenslang opgesloten worden in uw kelder. Vastgeketend aan de muur, kuisheidsgordel op slot, met een prop in mijn mond en een buttplug in.’ Deze advertentie staat op de site van sm-club Doma. Geïntrigeerd kom ik in contact met een man van 53. Hij is niet de eerste ‘onderdanige’ waarmee ik kennismaak. Wel de radicaalste, leer ik al snel. Hij ondergaat extreme pijn (‘al is het van een ziekenhuisbezoek nooit gekomen’) en liet zich zelfs ‘dekken’ door een hond.

Wat er onder dienen wordt verstaan is in elke slaaf-meester-verhouding verschillend. Vaak heeft de onderdanige nog een ‘normaal’ bestaan naast de onderwerpingen. In het geval van deze man, die zich Totaalslaaf noemt, niet. ‘Ik vind het prettig om niks te zeggen te hebben over mijn eigen leven.’

Voor hem draait zijn relatie met zijn meester om ‘macht en onmacht’. Sinds drie jaar is hij ‘meesterloos’. Een verschrikking. Zijn Doma, aan wie hij vijftien jaar van zijn leven wijdde, ging met pensioen en emigreerde naar Spanje. Totaalslaaf werd aan zijn lot overgelaten. Het leven zonder meester valt hem zwaar. Al die keuzes. Meer dan eens staat hij besluiteloos in de supermarkt naar alle producten te staren. Totaalslaaf gedijt bij volgzaamheid. ‘Het is rustgevend als iemand me alles uit handen neemt. Alleen gehoorzaamheid blijft over.’ Wat hij eet, aantrekt, zegt, hoeveel klappen hij krijgt; Totaalslaaf geeft de regie het liefst compleet uit handen. De slaaf-meester-verhouding draait – in de meeste gevallen – nauwelijks om seks. Van geslachtsgemeenschap is zéker geen sprake.

Seks wordt enkel ingezet als middel om te vernederen (zoals met de hond) of te pijnigen. Er wordt ‘gespeeld’ met overstimulatie, of juist onthouding. Rob, een andere slaaf, zegt: ‘Een meesteres die seks met een slaaf heeft, zie ik niet als meesteres.’ Een ware dominante verlaagt zich niet tot geslachtsgemeenschap met een ‘mindere’. Voor de oude meester van Totaalslaaf gold ditzelfde.

Draadje los

Jarenlang vastgeketend worden. Je handen achter je rug gebonden. Om je keel een ijzeren halsband, die vastzit aan de muur. Het ideale decor voor een horrorfilm en mijn ergste nachtmerrie. Totaalslaaf denkt daar anders over. Als kind droomde hij er al van opgesloten, gemarteld en gekleineerd te worden. Eenmaal volwassen besloot hij ‘zijn droom te gaan leven’. ‘Ik vind een periode van eenzame opsluiting erg rustgevend. Het vrije leven is leeg en zinloos.’

Het is kort door de bocht om te stellen dat mensen die het prettig vinden voor slaaf te spelen, een trauma hebben. Ik sprak jaren geleden een vrouw op Wasteland die zich aan een hondenriem met halsband over de smerige vloer liet slepen. In het ‘normale leven’ was ze een dominante vrouw. Deze momenten van onderdanigheid wonden haar op. Deden haar ontspannen. Datzelfde geldt voor veel slaven. En zelfs als je er altijd van geniet onderdanig te zijn, betekent dat niet per definitie dat er ergens een draadje loszit. Maar als je zo ver gaat in je onderwerpen als Totaalslaaf, moet er haast meer aan de hand zijn. Mijn vermoeden klopt. Hij geeft toe klinisch depressief te zijn. ‘De therapie die ik onderging, leidde nergens toe.’

‘Vind je dat je straf verdient?’ vraag ik. ‘Ja. Ik ken mijn eigen tekortkomingen. Een fijn mens ben ik zeker niet.’ Gelukkig voor Totaalslaaf is er licht aan het einde van de tunnel. Hij heeft een nieuwe meester gevonden, mét vochtige kelder, waar hij begin maart intrekt. Totaalslaaf zegt zijn baan, die hij omschrijft als een ‘deadend-job’, en huurcontract aan het einde van deze maand op. Het duurt nu niet lang meer voordat een wildvreemde sadist alles voor hem bepaalt. Hij heeft afgesproken met zijn nieuwe Doma dat dit een enkeltje kelder wordt. Dit zijn de laatste dagen dat hij daglicht zal aanschouwen, tot zijn dood. ‘Het zal een opluchting zijn van de aardbodem te verdwijnen. Voor eens en altijd.’

Geen weg terug

Of het klikt met de meester doet er voor hem niet toe. Hij overweegt niet eerst een nachtje te logeren, om te kijken of vertrek en meester bevallen. ‘Eenmaal vastgeketend is er geen weg terug. Dat is precies wat ik zoek. Ik krijg hooguit wat stro om op te slapen en hopelijk een deken.’ Totaalslaaf voelt mijn verbijstering. ‘Er zijn meer mensen zoals ik hoor, uniek ben ik niet. Bekijk de website mukhannath.tumblr.com maar eens.’ Gemist zal hij niet worden. Op een paar nichten en neven na die hij nooit spreekt, heeft hij geen familie. Een teken van liefde heeft Totaalslaaf nooit ontvangen, niet van zijn vorige meester, en hij verwacht dat het hem deze keer niet anders zal vergaan. Dat is niet erg. ‘Ik ben geen kat die het nodig heeft geaaid te worden. Ik bied respect en gehoorzaamheid aan mijn meester omdat ik een plaats in zijn leven wil, hoe klein dan ook.’