Op het drukste parkeerterrein van het centrum van Heerenveen levert dealer De Niro twee gram coke af. Naast hem in de drugstaxi zit onze Andries de Jong, die een dagje meerijdt. ‘Wat hij thuis met die coke doet? Weet ik veel, dat vraag ik nooit aan klanten, man. Werken of rukken, wat maakt mij het uit?’

Fotografie Andries de Jong

Op deze doordeweekse ochtend begint de shift al vroeg. Vroeg voor drugs, in elk geval. Om 10.30 uur krijgt De Niro een appje als we aan de koffie zitten in zijn favoriete stek in Heerenveen. Nee, de naam van de toko mag er niet in. ‘Anders komen ze me daar straks ophalen.’

Om 11.00 uur staan we voor een grote vrijstaande woning in villawijk Heidemeer. Jaloezieën gesloten, geen auto op de oprit, door het ene kleine raampje dat niet is bedekt door luxaf lex zien we dat het binnen donker is. ‘Die heeft een nacht doorgehaald,’ kent De Niro zijn klandizie. ‘En nu knoopt hij er nog een dagje aan vast. Hij wil doorgaan, daarom belt hij mij. Wat hij thuis met die coke aan het doen is? Weet ik veel, dat vraag ik nooit aan klanten, man. Werken of rukken, wat maakt mij het uit?’

Handig wipt De Niro het tuinhekje open zodat we achterom kunnen. Plots bedenk ik dat het best gek is dat er ineens twee man een bestelling komen afleveren, waarvan eentje – ik dus – totaal onbekend is bij de klanten van De Niro. Omdat we toch wel tamelijk illegaal bezig zijn, geeft het me een benauwd gevoel. Heeft De Niro deze man wel gezegd dat ik meekom? Zoals ik hem inschat, niet. Wat als de klant gewapend is en uit het niets doordraaft omdat er een onbekende bij is? Omdat ik niet heb overlegd dat hij de mensen bij wie we langsgaan moet informeren over mijn komst, besluit ik terug te gaan naar de auto. Als De Niro terugkomt, scheldt hij me de huid vol. ‘Waar de fuck was je nou man? Die gast werd para omdat hij zag dat er iemand terugliep naar de auto. Hij dacht dat hij beroofd werd of zo. Geen eigen dingen gaan doen man, dat vind ik niet tof. Gewoon meelopen, volgende keer.’

Lees het hele artikel op Blendle.