Albert Dervishaj (29) alias Kosso: 'Ik mocht geen nietsnut worden'

Nieuwe Revu ontmoet Kosso
Waar? In zijn sportschool in het Limburgse Hulsberg, die zoveel historie met zich meedraagt voor Kosso en zijn familie. Wanneer? Vlak voor de zomer van 2025, ruim een half jaar nadat Kosso op tv te zien was in De alleskunner vips, waar hij als veertiende van de zestig eindigde omdat hij een voorgezongen Hollands kinderliedje niet af wist te maken. Iets genuttigd? Heerlijke koffie, geserveerd door Kosso’s moeder die zes jaar geleden kanker wist te overwinnen. Verder nog iets? Kosso heeft samen met zijn vrouw, de Albanese rapper Dorentina, een gezinnetje gesticht. Zijn zoontjes Adrian (3) en Trojan (8 maanden) noemt hij zijn rust, stabiliteit en motivatie. 

Op Wikipedia valt te lezen dat je ouders etnische Albanezen zijn uit Deçan in Kosovo. Je moeder, die ons net in je sportschool heeft ontvangen, vertelde dat ze samen met je vader op haar achttiende naar Nederland is gekomen. Ze streken neer in Limburg, vandaar dat jij een Albanees met een zachte g bent...
‘Daar komt het in het kort wel op neer, ja. De Kosovo-Servië-oorlog werd dusdanig heftig dat mijn ouders zijn gevlucht. Kosovo is nu een zelfstandig land geworden, maar vroeger hoorde het bij Albanië. We zijn dus Albanezen, spreken dezelfde taal. De opstand kwam vooral vanwege het feit dat Kosovo onder het gezag viel van Servische autoriteiten, als onderdeel van de Republiek Servië binnen de Federale Republiek Joegoslavië.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Servië is een totaal ander land met een andere taal en een andere cultuur. De onderdrukking en tegen de wil van de bevolking bij een ander land horen, leidden tot opstand en protesten in de jaren negentig en uiteindelijk tot oorlog. Daarin pasten het Joegoslavische leger, het Servische politiekorps en paramilitairen ongekend hard geweld toe op de Albanese bevolking, met meer dan negenduizend burgerdoden en ongeveer 850.000 vluchtelingen tot gevolg. Daar hoorden mijn ouders ook bij. 

Ze kwamen in asielzoekerscentra in Limburg en Zeeland terecht, later kregen ze hun eerste huis toegewezen in Rotterdam. Mijn vader vond het niet zo’n goed idee om zijn kinderen in zo’n grote stad te laten opgroeien. Als tweede optie kwam er een appartementje in Limburg beschikbaar, hier in Hulsberg, het dorpje waar ik mijn sportschool Physique Gym heb. Ik was toen nog niet geboren, mijn broer wel, die is in Kosovo ter wereld gekomen. Toen mijn ouders waren gesetteld in Limburg, zag ik in 1996 het levenslicht.

Ik groeide op in een gezin dat de Nederlandse taal nog niet zo goed beheerste, mijn ouders hadden geen diploma’s doordat ze gevlucht waren, alles was wennen. Mijn moeder was inderdaad achttien toen ze hier kwamen, mijn vader 22. Beiden hebben ze hun school niet kunnen afmaken, dus ze moesten aan de slag met simpele baantjes. Mijn moeder ging in de keuken van restaurants werken en verder maakte ze schoon bij rijke mensen thuis. Mijn vader werd uitsmijter. Hij trainde in Kosovo altijd al, en een gespierde jonge vent konden ze hier ’s avonds in de horeca wel gebruiken. Een uitkering hebben ze nooit gehad. 

Een vetpot was het niet bij ons thuis, het was een hele toer om alle rekeningen altijd te kunnen betalen. We hadden beslist geen luxe leven en dat was ook logisch omdat mijn ouders gevlucht waren. Ze deden erg hun best om rond te kunnen komen en ons zoveel mogelijk te kunnen geven. Tot op de dag van vandaag zijn mijn ouders altijd heel harde werkers geweest. Mijn moeder kan nog steeds niet zonder werk; als ik haar geen werk geef, gaat ze zelf op zoek naar wat anders.’

'Ik ging veel liever naar de sportschool dan naar de studio, dus ik vond fitness leuker dan rappen'

Heb je jouw ijzeren discipline afgekeken van je ouders?
‘Ja. Zo ongeveer op m’n twaalfde heb ik mezelf als doel gesteld dat ik echt iets wil bereiken in mijn leven. Ik zag hoe moeilijk mijn ouders het hadden en besefte dat ze voor ons zijn gevlucht, om ons een betere toekomst te kunnen bieden. Ik realiseerde me: door mijn ouders ben ik in dit land en kan ik met de kansen die er liggen, heel veel bereiken. Ik kón en mócht mijn ouders niet teleurstellen, ik mocht geen nietsnut worden. Daar haalde ik een enorme motivatie uit, om iets te willen bereiken. Ik zag het als een ultiem doel om ooit voor mijn ouders te kunnen zorgen, om ze mee te kunnen nemen op vakantie en hen trots te maken.’

Met die missie ben je daadwerkelijk aan het begin van je puberteit al begonnen...
‘Op mijn dertiende bracht ik mijn allereerste liedje uit, gewoon in het Nederlands. Alles ging via Hyves en YouTube. Je had nog geen Spotify en de radio gaf nieuw talent veel minder kans dan nu. Het was geen vooropgezet plan, ik heb nooit de droom gehad om artiest of rapper te worden, maar ik kwam in een vriendengroep terecht waarin werd gerapt. De één maakte muziek, de ander had thuis een studiootje. Voor de gein ging ik gewoon een keer meedoen.

Misschien had ik wat meer geluk dan anderen, misschien werkte ik iets harder, misschien was ik wat handiger met marketing, maar ik werd van dat groepje meteen de bekendste terwijl de rest eigenlijk al veel langer bezig was. Dat vond ik soms wel kut, want je komt er als laatste bij, je doet voor de grap mee, en dan heb je als eerste wat succes. Toen ik zeventien was, werd ik uitgenodigd door het hiphopprogramma 101Barz van Angelo Diop, beter bekend als rapper Rotjoch. Voor een rapper is dat dé plek waar je van droomt om te komen, bij Rotjoch in de studio. Eigenlijk was ik te jong. Ik was nog niet ontwikkeld, nog te onervaren, misschien had ik het twee jaar moeten uitstellen. Maar ja, dan zou hij me misschien niet meer bellen. Vanaf dat punt ging het heel hard qua bekendheid.’

Het vertelt als een spannend jongensverhaal...
‘Nou ja, het was opmerkelijk voor iemand uit Limburg om voet aan de grond te krijgen in de rapwereld, want meestal is het voor het buitengebied toch wat lastiger om door te breken. De rapscene concentreert zich toch rondom de Randstad. Ik heb een accentje, mensen denken soms dat we Belgen zijn, het is allemaal net wat moeilijker. Ik was er wel heel fanatiek in, met actief mensen benaderen, brieven schrijven, lobbyen.

Toen ik bijvoorbeeld wist dat een van de artiesten van Rotjoch moest optreden in een discotheek in Limburg ben ik met de ID van mijn broer naar binnen gegaan omdat ik zelf te jong was. Daar heb ik me voorgesteld aan Rotjoch en gevraagd of ik ooit langs mocht komen. Dat leverde nog een bijzonder momentje op, want hij bleek al te weten wie ik was. Hij checkte alles. Hij wist precies welk liedje ik de week ervoor had uitgebracht. Ik stond perplex. Hij zei: “Dit is mijn werk, onderschat mij niet. Maar als je zo doorgaat, komt het goed.” Een jaar later nodigde hij me uit.’ 

Je noemde net je broer. Hoe belangrijk is hij voor jou?
‘Megabelangrijk. Wat ik net al schetste: onze ouders waren altijd aan het werk om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Mijn moeder werkte overdag als schoonmaakster en ’s avonds in de horeca. We zagen haar ’s ochtends voordat we naar school gingen. Onze vader sliep dan, want die werkte ’s nachts in de horeca. Als we thuiskwamen uit school was ik altijd met mijn broer. Hij is flink ouder, toen ik twaalf was, was hij al achttien.

Ik was altijd alleen thuis met hem. In de weekends hadden onze ouders het nog drukker en waren we bij onze tante in Sittard, zij werd een soort tweede moeder voor ons. Helaas is ze zes jaar geleden overleden aan kanker, ik heb daar veel verdriet van gehad. Haar zoon, mijn neef dus, is ook als een broer voor me. Hij heeft een goede functie bij Kosso Nutrition, hij was mijn eerste personeelslid.’

Hoe ben je vanuit de rapwereld ondernemer geworden?
‘Ik was achttien toen ik klaar was met de havo, en zag een kans. We gingen geregeld met vrienden naar een shishalounge, maar daar was er maar één van in Limburg, in Heerlen. Er stonden altijd lange rijen voor. Het leek me een goed plan om 10, 15 kilometer verderop ook een shishalounge te beginnen, want iedereen uit Sittard, Geleen en Maastricht toog naar Heerlen. Het leek mijn broer ook een goed idee. We wisten niks van ondernemen, gingen op zoek naar een huurpand en hadden nauwelijks geld om te investeren. Meubels kochten we tweedehands. Pas toen kwamen we erachter dat je voor een horecavergunning 21 jaar moet zijn. Ik was pas achttien; de zaak in Geleen kwam op mijn moeders naam. Het werd in no time een succes, nu stonden de rijen bij ons voor de deur. 

Intussen bleef ik muziek maken en dat ging op een gegeven moment hard. Doordat ik in meerdere Limburgse steden veel vrienden en bekenden had gemaakt, bleef ik views krijgen op YouTube, wat mij hielp met landelijke bekendheid. Ik ging in 2017 een album maken, Nooit te laat, waar ook Boef, Josylvio, Lijpe en Kempi en Ali B op stonden. Dat album heeft mijn leven veranderd. Ik werd serieus genomen in de scene, want ik had featurings met de grootste namen van Nederland. Hij kwam binnen in de top 5 van de Dutch charts en op nummer 5 van de Top 100. Boven mij stonden vier Amerikaanse albums...

Dat was het moment dat ik leuk geld begon te verdienen, dat ik voor het eerst een uitbetaling kreeg van 20.000 euro. Dat was onvoorstelbaar veel geld voor ons. Op dat moment had ik moeten doorpakken, maar ik dacht: album gedropt, het loopt goed, ik ga wat anders doen. De shishalounge hebben we tien jaar lang gerund, mijn moeder was gestopt met andere horeca en schoonmaken en hielp volop mee. Anderhalf jaar geleden hebben we de zaak pas verkocht.’

Je had het te druk met je spierballen natuurlijk...
‘Haha, ik ging inderdaad meer tijd besteden aan bodybuilden. Daardoor kwam mijn muziek stil te liggen. Ik nam niks meer op in de studio, ontwikkelde mij niet door. Na tien maanden had ik bijna geen nieuwe muziek meer liggen, daardoor liep ik achter de feiten aan. Dat wilde ik oplossen door in korte tijd heel veel muziek te maken, maar dat miste variatie en ontwikkeling. Wel ging ik bodybuildingshows doen, wat ik helemaal te gek vond en eigenlijk leuker dan muziek maken. Zo kwam ik eind 2019 op het punt dat ik mezelf de serieuze vraag stelde wat ik nou wilde met mijn leven. Ik maakte muziek sinds mijn dertiende, nu was ik 23 en moest ik keuzes gaan maken. Ik wilde vooruitkijken naar mijn veertigste en vijftigste en geloofde er niet in dat ik dan nog steeds mijn geld kon verdienen met rappen. 

Wat ik nog niet had verteld, is dat ik op mijn dertiende ook was begonnen met fitness. Ik had gezien hoe gespierd mijn vader was, stopte met voetbal en begon met trainen. Rond 17, 18 jaar was ik echt wel gespierd. Op mijn zestiende vroegen leeftijdsgenoten weleens of ik soms anabolen gebruikte. Dat was niet zo, ik was gewoon ontzettend gedreven en ging elke dag naar de gym. Ik ging veel liever naar de sportschool dan naar de studio, dus ik vond fitness leuker dan rappen. Toch verdiende ik er niets mee. Ik investeerde wel veel geld in voeding, supplementen en coaching. Wedstrijden deed ik niet, want ik wilde niet voor paal staan in zo’n slip. 

Maar toen ik eens kennismaakte met het fenomeen bodybuildwedstrijd doorzag ik pas waar het eigenlijk om draait: mannen met pure discipline die wilden winnen, die er een enorme voorbereiding voor over hadden gehad. Dat voelde ik pas toen ik daar aanwezig was. De knop ging om: dit wilde ik ook. Ik was negentien toen ik voor het eerst op het podium stond. Zonder baard nog, je ziet me stralen van oor tot oor. Ik vond het zó vet! Ik ben nu vader van twee kinderen, het vaderschap is het mooiste wat me in mijn leven is overkomen, maar die eerste keer dat ik een prijs won met bodybuilden, dat was tot dan toe mijn hoogtepunt. Het gaf me een andere voldoening en een ander gevoel dan muziek maken.’

De foto’s uit de tijd dat je aan bodybuilding deed, laten de buitenkant van je lichaam zien, maar eigenlijk zien we de binnenkant van je hoofd... Klopt dat?
‘Dat is heel mooi gezegd. En zo zit het ook. Als het niet goed zit tussen je oren kun je zoiets nooit bereiken. Wat je ziet op de foto’s van vroeger is minimaal twintig weken voorbereiding. Eerst dagelijks trainen, dan twee keer per dag, daarna diëten tot je bijna geen vet meer hebt, in combinatie met zorgvuldig wegen op de weegschaal. Elke korrel zout is belangrijk net zoals investeren in vlees, groenten en supplementen. De laatste week voor de wedstrijd ben je drooggetraind, dus zonder overtollig vet, en dan moet je vocht afdrijven.

'Ik zou het leuk vinden als er een nieuwe rappende Kosso uit Limburg opstaat die het kan overnemen. Dan kan ik helemaal stoppen met muziek'

Dat is fucked up. Op het podium wil je zoveel mogelijk spieren zien. Daarvoor moet het vet weg zijn, maar tussen je spieren en je huid zit nog vocht. Dat moet er ook uit. En hoe doe je dat? Door het eruit te pissen. En hoe pis je je vocht eruit? Door heel veel te gaan drinken. Als je op zaterdag een wedstrijd hebt, begin je op maandag al met vochtafdrijving: 6 tot 8 liter water per dag drinken. Je moet dan bijna kotsen van het water drinken. Hoe meer je pist, hoe meer vocht er uit je lichaam gaat.

24 uur voor de wedstrijd stop je met water drinken. Je blijft dan wel pissen, waardoor er geen vocht meer bij komt, maar wel al je water eruit gaat. Bodybuilding is echt timing. Je kunt twintig weken voorbereiden, maar als je de laatste week verneukt, is alles voor niks geweest. Vlak voor de wedstrijd ga je nog even je spieren oppompen en wat koolhydraten eten, waardoor je spieren nog meer opblazen en tegen je huid aan komen te liggen doordat het vocht weg is. Zo ben je in je beste shape, maar het is een illusiespelletje: op het podium lijk je 10 kilo zwaarder, terwijl je eigenlijk 15 kilo lichter bent.’

We maken even een sprongetje in je levensverhaal. Je bent een paar jaar geleden gestopt met bodybuilden, maar je bent bekend geworden als influencer op het gebied van fitness met je eigen merk Kosso Nutrition.
‘Ik vertelde zojuist al over het punt in 2019 toen ik vond dat ik een koers moest uitzetten. Als rapper zou ik niet mijn hele leven relevant kunnen zijn. Het bodybuilden had genoeg van mij gevraagd. Ik wilde graag mensen gaan coachen en het idee voor mijn eigen voedingssupplementen ontstond vanwege de vele vragen die ik in de jaren ervoor had gekregen, over welke shakes, eiwitten en merken ik gebruikte.’

Je had het ondernemen al een beetje in de vingers vanwege de shishalounge, maar wat heeft Kosso Nutrition je verder gebracht?
‘Ook dat heeft mijn leven veranderd. Ik heb tien man in loondienst en nog tien man als zzp’er. Het is een fulltime job voor me geworden, ik ben er elke dag mee bezig, soms ook in de weekends. Het heeft mijn situatie financieel ook veranderd, ik heb financiële vrijheid. Ik heb mijn droomhuis kunnen kopen en een mooie auto. Voor mijn familie kan ik veel betekenen. Ik neem hen ieder jaar mee voor een uitgebreide vakantie, ik wil hen graag de wereld laten zien. Ook heb ik de sportschool kunnen kopen waar ik zelf al mijn hele leven train en mijn vader al dertig jaar. Mijn ouders werken nu allebei in deze sportschool. Het is voor ons allemaal een droom die uitkwam.’

Over auto’s gesproken: je zorgde voor nogal wat reuring met je Tesla-cybertruck met een prijskaartje van 200.000 euro.
‘Ik schafte de auto aan voor marketingdoeleinden. De media doken er meteen op en er werd gesuggereerd dat ik de auto nooit op kenteken zou kunnen krijgen. Dat had ik natuurlijk vooraf uitgezocht. Inderdaad lukt het niet om de auto op Nederlands of Belgisch kenteken te krijgen, daarvoor is hij te zwaar. Op Albanees kenteken lukte het wel. Ik wist dat als ik de eerste cybertruck van Nederland zou kopen, dat dat wel iets zou doen qua media-aandacht. Dat is gelukt.’

Tot slot: horen we ooit nog een rap van je?
‘Muziek staat op een laag pitje. Ik had er veel meer uit kunnen halen, als ik er meer voor had gedaan. Maar dan had ik de bodybuilding niet kunnen doen. Toch heb ik niet voor altijd een streep door de muziek gezet. Ik heb nog niet het gevoel dat ik helemaal klaar ben. Het ligt nog wel in mijn planning om één of twee albums uit te brengen. Recent heb ik nog een sessie gedaan bij 101Barz bij Rotjoch, maar daarbij had ik tien Limburgse talenten meegenomen. Ik vind het leuk om jong talent te helpen en hen een podium te kunnen geven. Ik zou het leuk vinden als er een nieuwe rappende Kosso uit Limburg opstaat, die het kan overnemen. Dan kan ik helemaal stoppen met muziek.’