Bart Nijman: 'Je moet stevig in je schoenen staan om alle propaganda, aantijgingen en sentimenten tegen Israël te weerstaan'

‘Tot vorige week achter Israël gestaan, maar het wordt steeds moeilijker dat te blijven doen,’ zei iemand op X tegen me. Dat vind ik raar. Bijna twee jaar geleden werd Israël door gruwelijke terreur getroffen. De oorlog die daarop volgde, om Hamas te verslaan en de gijzelaars terug uit Gaza te halen, woedt helaas nog altijd. Wat er is in een week veranderd?

The New York Times plaatste foto’s van Palestijnse kinderen met genetische afwijkingen en beweerde valselijk dat we naar uithongering keken. Hamas publiceerde video’s van uitgemergelde Israëlische gijzelaars, van wie eentje zijn eigen graf moest graven. In een tunnel, onder Gaza. Wereldleiders beloofden deze sadisten desondanks een eigen staat, omdat Israël zich in hun ogen erger gedraagt dan Hamas.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Kortom: een week waarin niets is veranderd. Media liegen, op basis van vervuilde bronnen en een afkeer van Israël, met algoritmische verontwaardiging tot gevolg. Westerse leiders trachten Israël aan oorlogsregels te houden die louter voor westerse landen gelden, en alleen in vredestijd logisch zijn. En het bodemloze sadisme van Hamas blijft te cognitief dissonant voor de meeste mensen.

Dit is al twee jaar zo. Er is niets veranderd. Waarom dan nu nog van positie wisselen? Omdat premier Netanyahu de oorlog wil escaleren met een bezetting van Gaza? Netanyahu gunt de sadisten geen staat. De sadisten hebben laten zien niet met een staat overweg te kunnen: Gaza stond twintig jaar onder zelfbestuur. Oorlog met Israël was niet alleen de uitkomst, maar ook hun wens.

Een wens waarin ze volharden. 

Hamas heeft zich niet overgegeven. Er zijn nog vijftig gijzelaars in Gaza, onder wie enkele tientallen nog levende Israëli’s. Ieder voorstel voor een staakt-het-vuren wordt door Hamas verworpen, terwijl de terreurbeweging levens van de Palestijnse bevolking blijft opofferen. Ze stelen voedsel van de Verenigde Naties en verkopen dat tegen woekerprijzen. Ze beschieten burgers die demonstreren tegen Hamas, of die voedsel proberen te halen bij beveiligde Israëlisch-Amerikaanse voedseldepots.

Israël kreeg al de schuld van deze horreurs voordat de zon op 7 oktober onder ging. Je moet stevig in je schoenen staan om alle propaganda, aantijgingen en sentimenten tegen Israël te weerstaan. Dat lukt als je weet dat deze oorlog niet om beeldvorming, beweringen en aantijgingen gaat, maar om iets veel essentiëlers: ben je voor het recht van een democratisch land om zich te verdedigen tegen moordlust en existentiële terreur, of wil je zwichten voor genocidale sadisten die nooit zullen ophouden zolang niemand hen stopt? Er is geen morele equivalentie tussen beiden. 

Ik zie Israëlische gijzelaars in Gaza, gemarteld door terroristen van Hamas die beschermd worden door zelfhatende krachten in het Westen. Ik wil dat niet en dat is mijn referentiepunt. Het is volstrekt vanzelfsprekend om achter Israël te blijven staan.