James Worthy: 'Opeens deed het scherm van mijn telefoon het niet meer en sindsdien heb ik alles op een rijtje'

Mijn kapotte telefoon ligt al drie weken op mijn nachtkastje. Opeens deed het scherm het niet meer. Ik begrijp het ook wel. Ik ging zonder na te denken van telefoon naar nieuwe telefoon: 12, 14, 15, 16. De oude telefoons waren niet kapot te krijgen, en toch ruilde ik ze in voor een nieuwer model.

Ik verloor de loyaliteit uit het oog, en daarom doet mijn scherm het niet meer. Ik heb er vrede mee.

Mijn vrouw zegt dat ik veel rustiger ben sinds mijn telefoon het niet meer doet. En ook ik moet zeggen dat mijn hoofd niet meer als een pan spaghetti aanvoelt, maar als een pak spaghetti. Alles is hard en staat op een rijtje, de pastaknopen zijn uit mijn hoofd verdwenen.

Vroeger, zo’n drie weken geleden, keek ik na het wakker worden minstens een uur op mijn telefoon. Ik ging van het nieuws naar porno, van de porno naar de nieuwste voetbaltransfers, en daarna rolde ik via het regelen van mijn bankzaken en het onderhouden van mijn sociale contacten door naar de spelletjes.

In de Griekse mythologie draagt Atlas de wereld op zijn schouders. Tegenwoordig dragen wij de wereld in onze handen of in onze broekzak. De hele dag door stromen vragen en nieuwsberichten binnen. Ons brein krijgt nooit meer een snipperdag.

En natuurlijk is de smartphone een wonderlijke uitvinding die ons leven een stuk makkelijker heeft gemaakt, maar het gemak lijkt een gevangenis te zijn geworden. We noemden dit soort telefoons vroeger niet voor niets cell phones.

Stiekem hoop ik, na de plotselinge ondergang van mijn telefoon, dat onze droger en vaatwasmachine ook stukgaan. Ik vertrouw gemak niet meer. En om eerlijk te zijn, als ik aan vroeger denk, zie ik mijn moeder afwassen en mijn zus afdrogen. Als ik aan vroeger denk, zie ik mijn vader de was ophangen met houten knijpers.

Misschien is dit geen einde van gemak, maar een terugkeer van iets waarvan we dachten dat het verloren was gegaan. Eenvoud. Misschien zit loyaliteit niet in het glimmende en het nieuwe, maar in het koesteren van de dingen die zo simpel zijn dat ze niet stuk kunnen gaan.

Maar laten we eerlijk zijn. Iedereen weet dat ik in no time toch weer een nieuwe telefoon ga aanvragen. Hoe hard ik ook roep dat ik gemak niet meer vertrouw, mijn vingers willen scrollen. En ik mis mijn stappenteller, en de weer-app waarin ik kan zien hoe het weer is op alle vakantiebestemmingen waar ik de afgelopen tien jaar ben geweest. Over een paar dagen stap ik weer braaf in die verslaving, met mijn glimmende scherm en frisse notificaties die om aandacht vragen.

Ik ben geen rebel, ik ben ook maar een mens. En mensen vallen telkens voor hetzelfde trucje.
En ach, als dat betekent dat mijn hoofd straks weer vol pastaknopen zit, dan is dat maar zo.

Een zucht naar gemak is niet hetzelfde als gemakzuchtig zijn.