Bart Nijman: 'Sommige journalisten doen alsof Anas al-Sharif, een zogenaamde journalist uit Gaza én Hamas-lid, een heilige is'

Als een pyromaan een pershesje aantrekt en verslag doet van de brand die hij zelf heeft aangestoken, moet hij dan gevrijwaard blijven van vervolging? Als een bankovervaller met een pershesje een kluis leegrooft en een reportage maakt over de doodsangsten van het bankpersoneel, moet de politie hem dan vrijuit laten gaan? 

Als een neonazi in een pershesje een artikel schrijft over de brandbom waarmee zijn maten een Turkse dönerzaak in de as legden, waarbij zes mensen zijn omgekomen, zouden journalistieke belangenverenigingen zijn recht op persvrijheid dan boven zijn lidmaatschap van een groep moordlustige racisten stellen?

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

In een normaal land is het antwoord driemaal nee. Maar Nederland is geen normaal land meer, want als je deze parabels aanvult met het verhaal van Anas al-Sharif, een zogenaamde journalist uit Gaza die door Israël is gedood, komt er ineens een heel ander antwoord uit.

Anas al-Sharif was lid van Hamas. Volgens Israël zat hij bij een militaire divisie. Hij werkte ook voor de mediatak van de terreurorganisatie.

In 2023 ging Anas voor Al-Jazeera werken, de staatsomroep van Qatar, het emiraat dat Hamas sponsort en onderdak biedt aan hun kopstukken. Hij trok een pershesje aan om reportages te maken over het leed dat de Palestijnen moeten doorstaan onder de laars van het Israëlische leger maar hij maakte nooit verhalen over hoe Hamas de Palestijnen als levend schild gebruikt, of hun voedsel steelt. Anas versloeg ook geen Gazaanse protesten tegen Hamas. Daar bericht Al-Jazeera niet over. Westerse media die Al-Jazeera als bron gebruiken dus ook niet. 

Anas van Hamas schreef wel juichende berichtjes op sociale media over 7 oktober, terwijl die terreur nog in volle gang was. Ook bestaan foto’s waarop hij selfie-schietend en knuffelend te zien is met Yahya Sinwar, het zieke brein achter 7 oktober. ‘Uit hoofde van zijn functie,’ zo bevestigde Al-Jazeera de echtheid van de beelden. Participerende journalistiek dus, zullen we maar zeggen over deze propagandist van een terreurregime.

Pershesje of niet: Israël had Anas gemarkeerd als Hamas-terrorist en heeft hem derhalve uitgeschakeld. Het wereldwijde journaille reageerde verontwaardigd. Anas had beschermd moeten worden! Israël vermoordt de vrije pers!

Er verscheen zelfs een hashtag: #JeSuisAnas, een verwijzing naar de aanslag (door islamitische terroristen) op Charlie Hebdo op 7 januari 2015. Tien jaar later worden de met potloodjes gewapende cartoonisten op gelijke voet gesteld met terreurverheerlijkende Hamas-propagandisten met een pershesje. 

Over die afgeslachte Hebdo-tekenaars zeiden sommige journalisten, van wie Peter R. de Vries de bekendste was, dat het Franse blaadje natuurlijk wel erg kwetsende cartoons maakte. Over Anas al-Sharif doen sommige journalisten nu alsof hij een heilige is.

Journalisten die zo slecht hun werk doen dat ze wenen om een gedode propagandist van een terreur-regime, zijn die hun eigen pershesje nog wel waard?