Een vader als seriemoordenaar: de eindeloze zoektocht van April Balascio

*Op de foto: het gezin Edwards.

De dochter van de crimineel lag ’s avonds wakker omdat ze aan de dode tieners dacht. Het was bijna dertig jaar na de verkrachting en dubbele moord en April Balascio leek haar leven perfect voor elkaar te hebben. Ze had drie goed opgevoede kinderen, woonde in een vrijstaand huis in Jefferson, Ohio met vier slaapkamers, in de garage stonden vier auto’s, haar man en zij hadden vijf hectare land. Toch bleef de perverse misdaad uit 1980 haar steeds weer dwarszitten. Haar man werkte veel in de avond en dan begon het gepieker over de man die een obsessie voor haar was. 

Aprils vader heette Edward Wayne Edwards. In haar recent verschenen boek Raised by a Serial Killer: Discovering the Truth About My Father noemt ze hem het ‘centrum van mijn universum’. Dat was niet alleen maar positief, want hij had een temperament en een strafblad vol onwaarschijnlijke delicten. Was hij alleen maar slecht of ‘slecht, slecht, slecht’? Die vraag stelde April zich in 2009 steeds vaker en ze vond haar verleden met haar vader, moeder, zus en drie broers steeds verdachter worden.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Het gezin Edwards verhuisde vaak en woonde onder meer in de staten Ohio, Florida, Georgia, Arizona, Colorado, Pennsylvania en Wisconsin. Uit Aprils boek: ‘We waren arm, vaak hongerig en leefden in smerige huurhuizen, tenten en campers.’ In hoeveel dorpjes en stadjes hadden ze wel niet gewoond? April kon de namen niet eens allemaal herinneren. Waarom verhuisde hun gezin keer op keer en dan ook nog zonder waarschuwing midden in de nacht? Was haar vader op de vlucht? En zo ja, voor wat? 

Zoektocht 

Soms kwamen er vage herinneringen naar boven over vermiste mensen en lichamen die in de buurt waren gevonden. Daar kon April vroeger nooit erg lang bij stilstaan, want dan waren ze alweer verhuisd. Rond 2009 pakte ze steeds vaker haar laptop om een cold case te googelen. Waren er moorden gepleegd vlakbij de plekken waar hun gezin vroeger woonde? Haar nachtelijke zoektochten leverden lang niets op. Dat was deels een opluchting, maar ze zette door omdat er zoveel dingen niet leken te kloppen. Had ze haar herinneringen verdrongen of was ze wellicht paranoïde? 

De zoektocht leidde onder meer tot een podcast, veel schuldgevoel en verdriet, een breuk met haar familie, een scheiding en een boek. Dochter van een Seriemoordenaar verscheen eind december 2024. Het begint met: ‘Dit is een verhaal over een dochter en haar vader. Het is een verhaal over liefde en verraad, over verloren onschuld en geweld. Het was nooit een verhaal dat ik wilde vertellen, maar ik voel dat het nu verteld moet worden. Ik was elf toen ik me realiseerde dat mijn vader een slecht mens was, en dat hij soms een slechte vader was – een heel, heel slechte vader.’ Hij was een seriecrimineel, dat stond vast. Maar kon hij ook een moordenaar zijn, laat staan een seriemoordenaar?

Edward Wayne Edwards was een rare, levensgevaarlijke man en het is opmerkelijk dat hij tot niet zo heel lang geleden niet veel bekender was. Hij werd in 1933 geboren in Akron, Ohio onder de naam Charles Edward Myers. Zijn moeder Lilian raakte ongewenst zwanger van een man die ze amper kende en ze kon haar zoontje niet opvoeden omdat ze de gevangenis in moest voor het stelen van 100 dollar. De biologische vader Charles senior was er toen al vandoor en zou nooit iets van zich laten horen. Zijn tante adopteerde Charles jr en veranderde zijn naam in Edward Wayne Edwards. Onder die naam zou hij decennia later onder meer een dief, pooier, brandstichter, oplichter en gewapende bankovervaller worden. 

Zijn echte moeder pleegde zelfmoord toen Edward Wayne Edwards vijf was. Haar zoon hoorde dat pas op zijn 36ste en toen had hij al een lang strafblad. ‘Wayne’, zoals hij werd genoemd, loog de hele tijd, hij viel leraren en klasgenoten aan, kon er niet tegen als iemand hem vertelde wat te doen. Zijn tante plaatste hem in een weeshuis waar nonnen hem sloegen met stokken. Op zijn twaalfde lukte het Wayne te worden weggestuurd uit het weeshuis. Zijn oma nam hem in huis, maar hij stal geld en sigaretten, spijbelde, jatte de ene na de andere fiets, brak in bij winkels en werd naar eigen zeggen ‘one of the roughest young hoods in town’. Wayne stak ook huizen in de fik en haalde er veel plezier uit om alarmen te laten afgaan zodat brandweermannen of agenten voor niets kwamen. 

Motivatiespreker

Aprils vader zou zijn tijd in het weeshuis en zijn misdaden vol bravoure beschrijven in zijn memoir Metamorphosis of a Criminal – The True Life Story of Ed Edwards uit 1972. Hij gaf gesigneerde exemplaren aan buren, kennissen en vrienden en kreeg de kans om extra geld te verdienen als motivatiespreker in gevangenissen, scholen, kerken, tehuizen en politiebureaus. Hij vertelde over zijn leven als hervormde crimineel, iedereen kon een tweede kans verdienen door misstappen te erkennen en ervan te leren. Hijzelf had dat gedaan en kijk nu naar hem: een voorbeeldige kerkganger met een lieve vrouw en vijf uitstekend opgevoede kinderen. 

Wayne was in bepaalde opzichten zeker eerlijk in zijn boek. Op zijn zeventiende wilde hij bij de mariniers, maar dat hadden de officieren liever niet. Wayne deelt in zijn boek passages uit het beoordelingsrapport, met als conclusie: ‘Het beeld dat is ontstaan van zijn persoonlijkheid is die van een bovenmatig gestoord individu die psychiatrische hulp nodig heeft.’ 

De jaren erna lukte het Wayne niet het tegendeel te bewijzen. Hij sloopte banden van auto’s om te verkopen, haalde huizen en pakhuizen leeg. Op zijn achttiende werd hij voor het eerst veroordeeld tot een drie jaar durende gevangenisstraf en na zijn vrijlating op zijn 21ste bleef hij zich als een bovenmatig gestoord individu gedragen. Hij overviel op klaarlichte dag banken en veroorzaakte opzettelijk auto-ongelukken om als vermeend slachtoffer het verzekeringsgeld te innen. 

Aprils vader ontsnapte twee keer uit de gevangenis, bood een vriendin aan als prostituee, versierde de ene na de andere vrouw en beroofde de meeste veroveringen van hun spaargeld. Hij mishandelde ze, over een van hen schreef hij in zijn boek: ‘Ik sloeg haar met al mijn kracht in haar buik. Ze boog dubbel en slaakte een zielige kreun.’ Hierna schreeuwde hij: ‘Ik maak je gezicht zo kapot dat geen paard, laat staan een man, je ooit meer zal aankijken.’ Het bleef niet bij een dreigement en Wayne vond het ‘wonderbaarlijk’ dat hij haar botten niet had gebroken. Haar ogen waren wel ‘bijna dicht’ en ze smeekte hem te stoppen, maar, zo schreef hij: ‘Ik bleef onbewogen.’ Volgende zin uit Metamorfose van een crimineel: ‘Om mezelf vrij te pleiten: ik wilde haar niet vermoorden.’

Vol levenslust

Wayne ontmoette Aprils moeder ergens in 1968 in een stadsbus in Akron, Ohio. Hij was 34, zij 21. Dat leeftijdsverschil maakte haar alleen maar aantrekkelijker en het was extreem eenvoudig haar te verleiden. Je kon zeggen van Wayne wat je wilde, maar hij had mooie blauwe ogen, dik blond haar, brede schouders, gevoel voor humor, een jongensachtige grijs en hij leek vol levenslust te zitten. April schrijft in haar boek dat Wayne ‘als John Wayne’ voor haar moeder Kay moet hebben geleken. Hijzelf zag zich als een kruising tussen de vermaarde bankrover uit de jaren dertig John Dillinger en Don Juan. Net als Dillinger droeg Wayne bij overvallen geen masker omdat hij net als Dillinger een beroemde Amerikaanse misdadiger wilde worden. 

Wayne was net vrij op borgtocht na een twaalfjarige gevangenisstraf voor een gewapende bankoverval toen hij Aprils moeder ontmoette. Haar ouders bepaalden tot dan toe wat hun dochter moest doen en vooral niet doen. Kay ging elke zondag naar de lutherse kerk, volgde een studie om lerares te worden en verloofde zich met een keurige christelijke man met een vaste baan, een huisje en een tuin. 

Wayne vroeg Aprils moeder twee maanden na hun eerste ontmoeting ten huwelijk. Hij vertelde eerlijk over zijn leven tot dan toe en leek er nogal trots op te zijn op de FBI’s Ten Most Wanted Fugitives-lijst te hebben gestaan. In zijn boek schrijft Wayne dat hij tegen Aprils moeder zei: ‘Ik begrijp het als je de verloving wilt verbreken. Maar als je met me trouwt doe ik er alles aan om je de gelukkigste vrouw ter wereld te maken.’ Kay verbrak haar andere verloving en Wayne en Kay trouwden zes maanden na hun eerste ontmoeting. 

Waarom verhuisde hun gezin keer op keer en dan ook nog zonder waarschuwing midden in de nacht? Was haar vader op de vlucht?

April werd niet lang daarna geboren. Ze adoreerde haar vader, maar ‘ik voelde me niet veilig in zijn buurt, nooit’. Kay zette vier andere kinderen op de wereld, Wayne sloeg ze allemaal en ook April had als kind en tiener blauwe plekken en littekens op haar lichaam. Aan de andere kant beschermde Wayne zijn zoons en dochters volgens April ook tegen de buitenwereld, in haar boek schrijft ze: ‘Ik hield van hem terwijl ik zijn toorn vreesde.’ Er waren twee versies van haar vader, stelt ze in Dochter van een seriemoordenaar. De ene was verzorgend, teder en liefhebbend, de ander kon elk moment ontploffen en kinderen en volwassenen fysiek en mentaal vernederen. 

April ging snel het huis uit toen ze volwassen was. Ze trouwde op haar 21ste en kreeg vroeg kinderen. Met haar vader had ze zelden contact. Ze had toen al het vermoeden dat haar vader altijd een crimineel was gebleven en zelfs meerdere moorden had gepleegd. Een vermoedelijk slachtoffer stond in Ohio bekend als Dannie Boy. Hij woonde een tijdje bij Wayne en Kay in huis omdat hij geen ouders had, maar verdween op een dag gewoon. April, haar zus en broers wisten tamelijk zeker dat haar vader er iets mee te maken had, maar er was geen bewijs en ze durfden toen nog niet werkelijk te geloven dat Wayne meer was dan een nooit-hervormde crimineel. 

Nachtmerries

April dacht vaak aan Dannie Boy en kreeg nachtmerries. Haar slapeloosheid werd nog groter door een artikel over twee 19-jarigen die in de nacht van 9 augustus 1980 verdwenen in het stadje Watertown, Wisconsin. De zaak was in 2007 heropend door technologische ontwikkelingen. April googelde ‘cold case 1980 Watertown Wisconsin’. Bovenaan de zoekresultaten stond: The Sweetheart Murders. Kelly Drew en Timothy Hack waren volgens het artikel ‘highschool sweethearts’.

Getuigen zagen de twee rond elf uur in de avond voor het laatst in de zaal waar een trouwreceptie werd gehouden: The Concord House. Kelly’s kleren werden zes dagen later gevonden met sperma erop, jagers ontdekten hun lichamen ruim twee maanden daarna op meer dan acht kilometer van The Concord House. Ze waren doodgestoken en Kelly was ook nog eens vastgebonden en gewurgd. 

Er waren twee versies van haar vader, stelt April. De ene was verzorgend, teder en liefhebbend, de ander kon elk moment ontploffen

April herkende de naam The Concord House. Haar vader had daar in 1980 even een baan als klusjesman. Ook dit keer vertrok hun gezin vlak na de moorden midden in de nacht uit Wisconsin, terwijl hun leven eindelijk stabiel leek te zijn. Haar vader kwam op de avond van de dubbele moord thuis met een snee in zijn neus en modder op zijn kleren. De wond bleef bloeden, de 11-jarige April vroeg wat er was gebeurd. Wayne antwoordde dat hij op duiven had geschoten en dat er iets misging, een vreemde verklaring aangezien haar vader nooit joeg. Hij vertelde dit later ook tegen de politie en Wayne werd als een van de tachtig verdachten van de lijst geschrapt. 

Op de coldcasewebsite van de Wisconsin-politie stond een telefoonnummer. April legde haar laptop weg. Ze ijsbeerde door de kamer. Haar handen trilden. Ze belde haar jongere zus om advies te vragen en kreeg als antwoord: ‘Bedenk wat voor gevolgen dit zal hebben voor onze familie.’ April dacht liever aan de families van Kelly Drew en Tim Hack en mogelijke andere gezinnen en hing op. Het was negen uur in de avond toen April het nummer van de politie in Wisconsin belde. Een vrouw nam op en verbond haar met detective Garcia.
‘Hi, mijn naam is April.’
‘Hallo, dit is detective Garcia.’
‘Het klinkt vast gek, maar ik heb wellicht informatie over the Sweetheart Murders,’ zei April.  

Uit haar boek Raised by a Serial Killer: Discovering the Truth About My Father: ‘En het eerste dominosteentje viel.’

The Clearing

De truecrimepodcast The Clearing kwam tien jaar na dit gesprek uit en werd gemaakt door journalist Josh Dean. Aflevering 1 De jacht begint met een geluidsfragment waarop Edward Wayne Edwards is te horen. Agenten uit Wisconsin zijn bij hem op bezoek in Louisville, Kentucky, waar hij met zijn vrouw Kay op een trailerpark woont. Waarom hebben ze vierhonderd kilometer gereisd om die oude, fragiele man met overgewicht te spreken? Buren mochten hem graag, niemand zou hem verdenken van gruweldaden. 

April Balascio is de hoofdpersoon in The Clearing. Ze vertelde podcastmaker Josh Dean in aflevering 1 wat er gebeurde nadat ze het coldcasenummer over de Sweetheart Murders had gebeld. Drie maanden hoorde ze niets, April dacht naar eigen zeggen: o ja, ik ben dus toch een nutcase. Wat erg om zoiets te denken over je vader! 

Detective Garcia belde toch terug. Hij had inmiddels Metamorfose van een crimineel gelezen, haalde daar lessen over Wayne uit en vond in oude dossiers wel heel veel aanwijzingen voor zijn betrokkenheid bij de Sweetheart Murders uit 1980. Volgende stap: zijn DNA verkrijgen, want de zaak was kort daarvoor heropend omdat er sperma op het vrouwelijke slachtoffer was gevonden. Garcia spoorde Wayne op in Louisville. De detective ging langs met een collega uit Wisconsin en een expert in het afnemen van DNA. Wayne zat in een rolstoel, hij had obesitas en diabetes, was snel buiten adem en kreeg dan kunstmatig zuurstof. De ondervraging duurde anderhalf uur, maar Wayne gaf plagerig geen enkele informatie prijs en zijn genoegzame gezichtsuitdrukking veranderde pas toen Garcia hem vroeg of hij zijn DNA kon afnemen. Daar moest Wayne over nadenken, zei hij, het voelde niet goed. Er zijn audiotapes van dit gesprek gemaakt. Aprils moeder zegt onverwachts: ‘Als je niets te verbergen hebt dan is het toch geen probleem?’ 

Wayne: ‘Ik weet het niet, ik moet er echt over nadenken.’
Garcia: ‘Maar we hebben vierhonderd kilometer gereden om hier te komen. We kunnen niet zomaar even terugkeren.’

‘Ik denk er nog even over na.’

Wayne bleef weigeren en toen werd hij gedwongen met een arrestatiebevel. De analist kwam binnen om speeksel af te nemen, het buisje ging naar een lab. Het was een match met het DNA dat was gevonden op de lichamen van de vermoorde 19-jarigen in Wisconsin en zo was de beroemdste cold case uit Wisconsin na bijna veertig jaar ineens toch opgelost. De obese moordenaar en verkrachter werd gearresteerd en veroordeeld tot levenslang omdat Louisville geen doodstraf heeft. 

Aflevering 3 van The Clearing heet: Give me the needle, geef me de naald. Dat is een uitspraak van Aprils vader. Hij wilde tot op het laatst zijn eigen lot bepalen, vreesde de gevangenis en verzon een plan om toch te sterven aan de doodstraf. Daar moest hij wel wat moorden voor bekennen in de staat waar hij lang woonde: Ohio. Een van zijn slachtoffers heette Billy. Hij was een familievriend, maar zat volgens hem aan April en Wayne schoot Billy met een shotgun door zijn hoofd. Billy’s vriendin was de getuige en daarom doodde hij haar ook. 

Met het bekennen van zijn vijfde moord had Wayne meer moeite. Het ging om Dannie Boy, de jongen die hij zo liefdevol onderdak leek te bieden omdat hij zo’n slechte jeugd had gehad. Dannie Boy werd in de jaren negentig dood gevonden op korte afstand van Waynes huis, toch was Aprils vader nooit de hoofdverdachte. Zijn hoofd was afgehakt en in een beekje gelegd. Alleen de dader kon dat weten en Wayne zorgde ervoor dat Dannies schedel in het water werd gevonden. De moord op Dannie Boy kwam hard aan bij April, haar moeder, broers en zussen. Dannie Boy vertrouwde Wayne, noemde hem zelfs ‘pap’. Wayne had hem vermoord om meer dan twee ton aan levensverzekering te kunnen innen. 

Voortijdige dood 

In 2011 werd Edward Wayne Edwards veroordeeld tot de doodstraf die hij zo graag wenste. Hij verspreidde via bevriende journalisten al zijn galgenmaal (onder meer diet coke vanwege zijn obesitas, een laatste poging tot humor), maar een paar maanden voor de geplande executie overleed hij op 77-jarige leeftijd in de gevangenis van Ohio. Voor April was zijn voortijdige dood een ‘zegen’ en ‘een opluchting’. Bij een voltrekking van de doodstraf zou haar vader daar volgens haar vast een evenement van hebben gemaakt, een laatste kans om de aandacht op zich te vestigen en ze vreesde het ‘circus’ dat de executie met zich mee zou hebben gebracht. 

April wil het verhaal van haar vader in eigen hand houden en daarom maakte ze de podcast en vorig jaar het boek. Het heeft in een bepaald opzicht therapeutisch voor haar gewerkt. Vroeger kreeg ze direct last van migraine als ze over haar vader sprak, dat is niet meer zo en ze haalt er troost en voldoening uit om met familieleden van Waynes slachtoffers te spreken. De zonden van haar vader worden haar door nabestaanden niet meer kwalijk genomen, maar met haar eigen familie is de relatie minder goed. Haar zus en drie broers leken bozer op April te zijn dan op haar vader na de podcast en het boek. Niet hij, maar zij had iets ‘onvergeeflijks’ gedaan. Door The Clearing en Dochter van een seriemoordenaar was de familie voorgoed besmet en uit elkaar gevallen. 

April is onlangs 56 jaar geworden. Alle kinderen van Edward Wayne Edwards hebben ‘stabiele banen en mooie huizen,’ schrijft April in de epiloog van haar boek. Zijzelf probeert ook het beste van het leven te maken, kan tevreden zijn over wie ze is geworden, maar dat is ‘niet genoeg’ om te stoppen met haar zoektocht. Waarom moesten ze steeds zo plotseling weg uit al die dorpjes en steden? Hoeveel meer levens heeft hij nog verwoest? Het is een obsessie die volgens haar ook veel kapotmaakt en het is geen toeval dat haar huwelijk is gestrand. 

Podcastmaker Josh Dean vraagt zich eveneens af of haar zoektocht ooit over zal zijn. Haar vader zal ‘een puzzel blijven die ik altijd zal willen oplossen’, geeft April toe. Heeft ze dingen over het hoofd gezien? Ze weet zeker dat hij veel meer dan vijf slachtoffers heeft gemaakt en ook detective Garcia is er ‘redelijk van overtuigd’ dat Wayne vijf tot zeven andere moorden heeft gepleegd. In de podcast voegde hij hieraan toe: ‘En wie weet nog wel veel meer.’ Bij vijftien dodelijke slachtoffers zonder gepakte dader is Wayne Edward Edwards een verdachte. 

De dochter van de seriemoordenaar woont momenteel in Florida op een boerderijtje met elf goldendoodle-puppy’s, tientallen kippen en een volwassen kat. Ze werkt graag in haar tuin, schildert, repareert stoelen, banken en andere dingen die stuk gaan. Ze wil nog steeds ‘de volle waarheid’ over haar vader, maar dat lijkt gewoon niet haalbaar. Aan een muur hangt een ingelijste handtekening van Edward Wayne Edwards. April en haar vader hadden na dat telefoontje in 2009 geen contact meer, maar hij stuurde dit vlak voor zijn dood vanuit de gevangenis en de nooit-hervormde psychopaat schreef er terecht bij dat het op een dag heel veel waard zou zijn.

Ook de Zodiac Killer?

In 2014 verscheen er een boek van oud-politieman James Cameron met de titel: It’s Me – Edward Wayne Edwards, the serial killer you never heard of. Hij beweerde onder meer dat Aprils vader de nooit gepakte, wereldberoemde seriemoordenaar de Zodiac Killer was en dat hij ook vakbondsleider Jimmy Hoffa en tientallen anderen had vermoord. Misschien wel zijn bekendste slachtoffer: het 6-jarige schoonheidskoninginnetje JonBenét Ramsey, die in 1996 werd vermoord en over wie een Netflix-documentaire is gemaakt. Josh Dean zegt in zijn podcast: ‘Zonder John Cameron was Wayne nog steeds een B-lijst-seriemoordenaar geweest.’ De ex-detective mocht in een nationale tv-show over Wayne vertellen en Aprils vader wordt sindsdien vooral door ‘internetdectectives’ als een monster van misschien wel het niveau Ted Bundy of Jeffrey Dahmer gezien.