James Worthy: 'Ik lig op een massagetafel, met mijn hoofd in een gat, dichterbij vreemdgaan ga ik niet komen'

Met een blinddoek om loop ik een gebouw binnen. Althans, mijn vrouw zegt dat we een gebouw binnenlopen. Ik zie niets. Een meisje, dat met een bijzonder zwoele stem is gezegend, heet ons welkom. Ze neemt het woord ‘kuuroord’ in de mond en iets over helemaal tot rust komen.

De blinddoek gaat af en ik krijg een knuffel van mijn vrouw. Ze zegt dat ik dit heb verdiend en dat ze over twee uurtjes terug is. Ze loopt de deur uit en het meisje vraagt of ik wat wil drinken.

‘Wat hebben jullie?’

‘Kraanwater met citroen of kraanwater zonder citroen.’

‘Doe dan maar met citroen, alsjeblieft.’

Ik zie haar het glas inschenken. Die arme citroen. Ooit groeide hij aan een prachtige boom in Italië. Hij keek uit op zee en zag vrouwen in zomerjurkjes over de boulevard fietsen. Vandaag dobberen zijn schijfjes in een glas kraanwater. Nu begrijp ik waarom citroenen zo zuur zijn.

Het meisje zet mijn glas op een tafeltje in de wachtkamer en zegt dat ik mijn sokken en schoenen uit mag doen. Ze zegt ‘mag’, maar ze geeft me het gevoel dat het moet.

Terwijl de schijfjes citroen zichzelf proberen te verdrinken van verdriet, kijk ik naar de posters die in de ruimte hangen. Het leven is een raadsel en niets is zeker, maar wat wél zeker is, is dat de mooiste posters in wachtkamers hangen. Ik zie drie paarden over een Scandinavisch strand galopperen. Naast de paarden hangt een dwarsdoorsnede van een walvis. Massagesalons zijn dol op walvissen. In de hoek staat een vitrine met zes verdiepingen. Op alle zes de verdiepingen liggen stenen. Mooie stenen. Van die stenen die ik op vakantie uit de zee meeneem om aan mijn vrouw te geven.

Tien minuten later lig ik op een massagetafel, met mijn hoofd in een gat. Ik heb er zin in. Ik ben al twaalf jaar zielsgelukkig met mijn vrouw en ik moet niet aan vreemdgaan denken, maar soms wil je als man gewoon met je gezicht in een gat liggen terwijl een onbekende vrouw je schouders wakker masseert met lavendelolie. Dichterbij vreemdgaan ga ik niet komen.

Dan komt er iemand binnen. Ze ruikt lekker. Naar passievrucht en feeënzweet. Ze trekt mijn handdoek een klein stukje naar beneden en begint mijn onderrug te masseren. Haar handen zijn warm en zacht als de lippen van de duivel.

‘Ik heb de laatste tijd flink last van mijn nek en mijn schouders. Alles zit vast, weet je wel? Er staan lange files in mijn hals, alsof de boeren weer aan het staken zijn,’ zeg ik.

‘Geloof mij, over een uur ben je weer helemaal de oude,’ zegt een mannenstem.

Na wat binnensmonds gevloek luister ik naar het verhaal van de man. Hij was eerst postbode, maar werd wegbezuinigd en is toen maar gaan masseren. De man masseert zoals mijn vader danste.

In de auto naar huis vraagt mijn vrouw aan me hoe het was en hoe ik me voel.

‘Het was anders, maar niet per se onprettig.’

‘En hoe voel je je?’ vraagt ze.

‘Als een citroen in kraanwater.’