Bart Nijman: ‘Massamigratie verandert de openbare ruimte en proeft de maatschappelijke inschikkelijkheid de nieren’

Het zal deels wel algoritme & filterbubbel zijn, maar mijn sociale media beginnen voller en voller te stromen met uitingen van mensen die he-le-maal klaar zijn met massamigratie, islam en culturele ondermijning (door migratie en politiek beleid). Er staat een dam op breken.

Deze zin stond in tweet uit de heup. Ik vulde hem nog aan met een disclaimertje: ja, mijn diverse tijdlijnen zijn altijd al met migratiekritische en islamwarse receptuur bereid, en u weet het ook allemaal al dertig jaar, maar ik bedoel: er is een momentum aan het groeien, mede door de oorlog in Gaza maar bijvoorbeeld ook De Situatie in Engeland.

Er kwam – QED – opvallend veel bijval op. Uiteraard ook kritiek: mensen uit andere filterbubbels ervaren dit expliciet níét. Er werd ook gewezen op de doodse stilte over deze onderwerpen in de mainstream media.

Misschien was mijn formulering niet de beste, maar ik bedoel dat je het migratie-gemor hoort uit hoeken, gaten, monden en kelen waaruit je dit onderwerp tot voor kort nog niet (uitgesproken) hoorde. Daarin is een bepaalde vibeshift te ontwaren, zoals dat heet, en Engeland loopt plotseling voorop.

Migratieretoriek was altijd iets abstracts, op basis van misdaadstatistieken en demografische projecties en mede daarom vrij makkelijk weg te zetten als populisme of erger. Aloud is het spottende adagium dat PVV-stemmers in dorpen wonen waar geen Marokkaan te bekennen is.

Het vraagstuk wordt echter fluks fysieker. Massamigratie wordt zichtbaarder in het dagelijkse straatbeeld en wanhopiger in politiek beleid (de spreidingswet in Nederland, asielhotels voor illegalen in Engeland). De veranderingen en de negatieve uitwassen daarvan zijn niet meer theoretisch, incidenteel of gebaseerd op prognoses, it’s coming home. Letterlijk. 

Massamigratie verandert de openbare ruimte en proeft de maatschappelijke inschikkelijkheid de nieren. De bal begint het werk te doen voor de zogenaamde populisten die hier al vele jaren voor waarschuwen. Natúúrlijk beginnen demografische en sociale ontwikkelingen te spiegelen in toenemende publieke uitingen van onvrede.

Het internet vult zicht met name vanuit de Angelsaksische wereld met steeds meer beelden van demonstraties tegen massamigratie, nieuwsitems over de onrust over migratie en filmpjes door mensen die somber kijkend in hun camera praten over migratieleed, cultuurverlies en islamisering. In (online)reportages komen mensen aan het woord die openlijk praten over onveiligheid, aanrandingen en hun weerzin tegen de islam.

Algoritmes versterken vooringenomenheid door uit te lichten wat je toch al vond. Ik bespeur naast algoritmische echter ook kwantitatieve groei van migratiekritiek, als een stuwmeer dat versnellend volstroomt. 

Het stroomt ook al over naar de echte wereld. In Engeland is een letterlijke vaandelstrijd losgebroken, waarbij Britten in een golf van patriottisme hun nationale vlaggen hijsen, op muren en rotondes schilderen en daarmee primair hun politici uitdagen: ‘Zorg voor ons land, zorg voor ons.’ 

De damwand kreunt.