Poetin 25 jaar aan de macht (deel 1): Vladimirs fortuinlijke vriendjes

De Russische leider heeft geen bedrijvenimperium zoals wijlen huurlingenleider Jevgeni Prigozjin of voormalig oligarch Michail Chordorkovski. Ook in de ‘Panama Papers’ en andere uitgelekte documenten over schimmige offshore banktransacties moet vergeefs worden gezocht naar zijn naam. Toch plundert Vladimir Poetin volgens zijn tegenstanders al decennialang miljarden uit de Russische staatskas. Hij doet dat volgens hen met de vakkundige hulp van een clubje trouwe kameraden, die hem begeleiden op zijn rooftocht door een van de grootste landen ter wereld. 

Wie het heeft over Poetins inner circle komt al gauw terecht bij de coöperatie ‘Ozero’ – het Russische woord voor ‘meer’ – een in 1996 opgerichte vereniging van bezitters van zomerhuizen aan het idyllische Komsomolsk-meer ten noorden van Sint-Petersburg. De coöperatie biedt een eerste blik in de wereld van de trouwe vrienden van Vladimir Poetin. 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

In 1996 is er de oprichting van coöperatie ‘Ozero’ die wordt gezien als de basis van Poetins wereld van vriendjespolitiek rondom de plundering van de staatskas

Een van de acht oprichters is Joeri Kovaltsjoek. De inmiddels 74-jarige Rus staat al jarenlang bekend als de persoonlijke bankier van Vladimir Poetin. Hij begon zijn carrière als wetenschapper aan het gerenommeerde Joffe-instituut voor natuurkunde in Sint-Petersburg. Hier ontmoette hij een man die zijn fortuin eveneens te danken heeft aan zijn vriendschap met de latere Russische leider: Vladimir Jakoenin. Om de boel in het instituut van dichtbij in de gaten te kunnen houden, installeerde de KGB hem medio jaren tachtig als hoofd van de afdeling buitenland. 

Het einde van de planeconomie en de daarmee gepaard gaande ongekende mogelijkheden stemmen het duo tot nadenken. Het resultaat is een van de lucratiefste samenzweringen na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie: de overname van Bank Rossija (Ruslandbank), een kredietinstituut dat was opgericht door de Leningradse afdeling van de Communistische Partij. Het enorme bedrag aan partijgeld dat erop is blijven liggen, trekt van vele kanten de aandacht. 

Om het communistisch erfgoed te ‘beschermen’ gaan Kovaltsjoek en Jakoenin op zoek naar een ondersteuner bij de lokale overheid. Jakoenin herinnert zich zijn KGB-collega Vladimir Poetin die inmiddels is gepromoveerd tot viceburgemeester van Sint-Petersburg. Dankzij de intriges en het uitgebreide netwerk van de ambitieuze kleine staatsdienaar, slaagt het drietal met vlag en wimpel in zijn missie: de overname van Bank Rossija is een feit. In 1996 volgt de oprichting van coöperatie ‘Ozero’ die wordt gezien als de basis van Poetins wereld van vriendjespolitiek rondom de plundering van de staatskas.

Huwelijk dochter

Met reusachtige stappen breidt de inner circle rond Poetin zijn macht en rijkdommen verder uit. Joeri Kovaltsjoek wordt directeur van Bank Rossija, Vladimir Jakoenin neemt de leiding van de Russische spoorwegen op zich. Tandarts Nikolaj Sjamalov – ook een van de oprichtende leden van de coöperatie – krijgt net als Kovaltsjoek een stevig pakket aandelen van Bank Rossija toegeschoven.

Daarnaast wordt hij vertegenwoordiger van Siemens en mag als enige de verkoop van medische apparatuur van het Duitse bedrijf in Rusland onder zijn hoede nemen. Zijn zoon Kirill wordt directeur en mede-eigenaar van Sibur, het grootste Russische petrochemieconcern. Op 32-jarige leeftijd mag Sjamalov junior zich al de jongste miljardair van Rusland noemen. Boze tongen fluisteren dat zijn huwelijk met Poetins dochter Katerina in 2013 hem daarbij een flink eind op weg heeft geholpen. 

Daarnaast is er nog Vladimir Smirnov, voormalig voorzitter van Ozero. De inmiddels 68-jarige wetenschapper wordt directeur van het staatsbedrijf Tenex, de grootste producent ter wereld van nucleaire materialen en radioactieve elementen. Ook Viktor Mjatsjin is een van de oprichters van de coöperatie. Hij werkte net als Kovaltsjoek en Jakoenin in de jaren tachtig voor het Joffe-instituut. Ook hij krijgt aandelen van Bank Rossija en is daarnaast eigenaar van een zakencentrum en een hotel in Sint-Petersburg. 

De rij wordt gecompleteerd met de broers Sergej en Andrej Foersenko. Andrej woonde volgens de krant Novaja Gazeta direct naast Poetin aan het Komsomolsk-meer. Hij begon eveneens aan het Joffe-instituut en dient later onder meer als adviseur van Poetin en minister van Onderwijs. Zijn jongere broer Sergej heeft leidende functies bij staatsbedrijf Gazprom en is een tijdlang directeur van voetbalclub Zenit. 

Maar naarmate Poetins ster rijst, neemt ook de concurrentiestrijd onder de kameraden van de coöperatie toe. Vladimir Smirnov komt op een zijspoor terecht. Sjamalov valt in ongenade na de scheiding van zoon Kirill en Poetins dochter Katerina. Vladimir Jakoenin verliest een interne machtsstrijd en wordt eveneens naar de achtergrond gedrongen. 

Uiteindelijk komt Joeri Kovaltsjoek als grote overwinnaar uit de bus. De innige band met zijn ‘persoonlijke bankier’ bevestigt Poetin begin 2025 nog eens met de benoeming van diens zoon Boris tot voorzitter van de Nationale Rekenkamer, met andere woorden: tot hoofdverantwoordelijke voor de bestrijding van de corruptie in Rusland.

Tijdens een gesprek dat door het Kremlin online werd geplaatst, instrueerde de Russische leider de zoon van zijn ouwe maat: ‘We zitten krap in onze middelen. Daarom wil ik u vragen om vooral de criminaliteit goed in de gaten te houden. U heeft rechtstreeks contact. Dus bel me als er iets is.’ 

Boris Kovaltsjoek is inderdaad de aangewezen man voor corruptie in Rusland. Of hij daarbij ook aan bestrijding denkt, is een andere vraag. Bijna al het vastgoed aan de hoofdstraat van Moskou is in handen van zijn vader. Het Amerikaanse magazine Forbes schat het vermogen van Poetins persoonlijke bankier op 3 miljard dollar in 2025. Een verdriedubbeling in vergelijking met 2021. 

Ook Boris zelf staat op de lijst van Forbes als een van de rijkste topmanagers ter wereld. Hij is algemeen directeur van energiebedrijf Inter RAO, eigenaar van kerncentrales binnen en buiten Rusland en Russisch monopolist voor import en export van elektrische energie. In 2024 was de gigant goed voor een jaaromzet van omgerekend 17 miljard euro en groeide in vergelijking met het jaar daarvoor nog eens met 13 procent. 

Maar Poetin toont niet alleen met het verdelen van geld en topposities dat het vertrouwen in de oude vriend en zijn nageslacht onbegrensd is. Volgens een journalistiek onderzoek van nieuwsmedium Verstka was het uitgerekend Joeri Kovaltsjoek – wiens vader ook nog eens van Oekraïense afkomst is – die de Russische leider ervan overtuigde het buurland aan te vallen. Het nieuwsmedium schrijft: ‘Tijdens de pandemie bleef alleen Kovaltsjoek voortdurend in de residentie van Poetin om niet in quarantaine te hoeven gaan. Hij heeft zijn antiwesterse gevoelens nooit onder stoelen of banken gestoken... Vanaf maart 2020 praatten ze urenlang over het conflict met het Westen en de Russische geschiedenis.

Poetin was toen uiterst beperkt in het communiceren met adequate mensen. Hij probeerde niemand te ontmoeten en als hij dat toch deed, werden die mensen tijdens de veertien dagen quarantaine zo woedend dat een normaal gesprek niet meer mogelijk was. Bovendien is een ontmoeting op 15 meter afstand geen garantie voor een vertrouwensvolle communicatie. Een bron binnen het Kremlin vertelde ons dat het Kovaltsjoek was die Poetin er in die pandemietijd van overtuigde dat Europa verdeeld was door tegenstellingen en dat dit hét moment was voor een snelle operatie.’

Judomaatjes

Twee andere boezemvrienden – met een bijna even grote invloed – ontmoette de Russische leider al in zijn tienerjaren. Toen Poetin 11 jaar was, begon hij namelijk met de in de Sovjet-Unie ontwikkelde vechtkunst sambo, een afkorting voor ‘zelfverdediging zonder wapens’. Volgens zijn biografie was de jonge Vladimir bijna dagelijks te vinden op de matten van een Leningradse sportclub met de ietwat bizarre naam ‘turbobouwvakker’. 

Trainer Anatoli Rachlin ontdekt in de loop der jaren de Japanse verdedigingskunst judo en steekt met zijn enthousiasme al snel zijn samboleerlingen aan. In 1969 richt Rachlin een van de eerste judosecties van de Sovjet-Unie op. Vladimir Poetin is zijn beste pupil en haalt in 1976 voor het eerst de krant als kampioen van Leningrad. Ook als president blijft Poetin verbonden met de judowereld. De Russische judobond schenkt hem in 2012 de achtste dan, een ereonderscheiding voor judoka’s die al jarenlang de zwarte band dragen, pupillen trainen en zich inzetten voor de promotie van de sport en zijn levensfilosofie.

In Nederland zijn er precies dertien judoka’s die dezelfde dan bezitten. In hoeverre die op twee na hoogste judograad voor Poetin terecht was, blijft voor buitenstaanders ongewis. De internationale judofederatie zette de Russische leider weliswaar direct na de invasie aan de kant als erepresident, maar waagde zich bij navraag niet aan een uitspraak over de rechtmatigheid van zijn achtste dan. 

Maar dat Poetin in zijn jeugdjaren een fervent judoka was, staat als een paal boven water. Al was het alleen maar vanwege de judomaatjes die de een na de andere miljoenenopdracht van de overheid binnen weten te slepen. Een van hen is Arkadi Rotenberg. In tegenstelling tot Poetin, die zichzelf aanmeldt bij de sportclub om sterker te staan in knokpartijen met andere jongens uit de Leningradse achterbuurt, komt Arkadi uit een intelligent Joods gezin. Zijn ouders melden hem aan. Trainer Rachlin stelt de jongens aan elkaar voor: het begin van een hechte judovriendschap die inmiddels al meer dan zestig jaar duurt. 

Arkadi’s jongere broer Boris sluit zich iets later aan bij ‘turbobouwvakker’. Ook hij mag zich al snel een kameraad van stadskampioen Poetin noemen. Dat legt de familie geen windeieren. Al meer dan tien jaar lang behoren Arkadi en Boris Rotenberg tot de rijkste en meest invloedrijke clans van Rusland. Forbes schat het totale fortuin van de broers incluis kinderen op meer dan 5 miljard dollar.

De Rotenberg-broers zijn geen geniale zakenmensen, handige investeerders of uitvinders van vernieuwende industriële technologieën. Hun rijkdom hebben ze uitsluitend te danken aan inderhaast opgekochte bedrijfjes die steeds weer reusachtige opdrachten van de Russische overheid binnenslepen. De Rotenbergs bouwen snelwegen, bruggen en andere megaobjecten die om onbekende redenen steeds veel duurder uitvallen dan ze in werkelijkheid zijn. In een gefilmd onderonsje in de trein zegt Poetin: ‘Een burger met de eenvoudige Russische achternaam Rotenberg belde me laatst midden in de nacht op. Hij had een ietwat typische stem en ik vroeg hem: “Heb je gedronken?”’

Zo zou Arkadi Rotenberg met een nachtelijk telefoontje de opdracht hebben losgepeuterd voor de bouw van de brug die Rusland met het in 2014 geannexeerde schiereiland Krim zou gaan verbinden. De brug wordt door een van Rotenbergs bedrijven in vier jaar tijd gebouwd. De constructie zou bijna vier keer meer hebben gekost dan elke andere vergelijkbare brug waar dan ook ter wereld. En dat terwijl arbeiders van onderaannemers klaagden juist geen cent te hebben ontvangen voor hun werk. Maar veel geluk bracht de brug sowieso niet. Het voor het Kremlin uiterst prestigieuze project werd inmiddels voor de derde keer door de Oekraïense veiligheidsdienst opgeblazen.     

Ook de renovatieopdracht voor Sovjetvakantiekamp ‘Artek’ op de Krim gaat naar een bedrijfje van Arkadi Rotenberg. In de loop van vijf jaar vallen de kosten ‘geheel onverwacht’ maar liefst dertienmaal hoger uit dan gepland. Uiteindelijk zou er omgerekend meer dan 500 miljoen euro aan overheidsgeld in de oplapwerkzaamheden zijn gestoken. Alleen al voor de omheining rond het terrein vloeit omgerekend 40 miljoen euro uit de staatskas naar de bouwfirma van de trouwe judovriend. Kwaliteit wordt daarvoor niet geleverd. Nog steeds zijn de in 2015 begonnen werkzaamheden niet afgesloten. 

De afgrijselijk slechte pr-campagne voor de heropening van het propagandakamp wordt overigens ook gewonnen door de Rotenbergs. Ondanks de ronduit slechte prestaties in zowel de bouw als de reclame mogen de broers met de ‘eenvoudige Russische achternaam’ voor een appel en een ei drie luxe hotels op het schiereiland overnemen. In een interview legt Arkadi Rotenberg uit: ‘Ik houd ervan met mijn gezin op de Krim vakantie te houden. Waarom? Het is gewoon een supermooie plek...’

Cellospeler

Maar het is niet alleen sport die Poetin verbindt met andere mensen. Een boezemvriend die na de publicatie van de Panama Papers in het nieuws komt, is Sergej Roldoegin. De cellospeler, jarenlang solist en latere rector van het Mariinski Theater in Sint-Petersburg leert KGB-agent Poetin op 27-jarige leeftijd kennen. In een biografie over de Russische leider wordt hij geciteerd met de woorden: ‘Vladimir kwam op bezoek bij mij en mijn broer. Zo leerden we elkaar kennen. Het was in 1977, denk ik. We hebben elkaar ontmoet en zijn nooit meer uit elkaar gegaan. Hij is als een broer voor me. Vroeger, als ik nergens anders heen kon, ging ik naar hem toe en sliep en at ik bij hem thuis.’ 

Nadat Poetin in 2000 president van Rusland wordt, wordt er natuurlijk meer geboden dan alleen een slaapplek en een maaltijd. De bescheiden muzikant Roldoegin wordt de trotse eigenaar van verschillende florerende bedrijven waarvan de gegevens inmiddels zijn verwijderd uit openbaar toegankelijke registers. Daaronder zit een invloedrijke mediagroep die in Sint-Petersburg een radiozender en een vijftal kranten in zijn portefeuille heeft.

Een van Roldoegins firma’s is via non-profitorganisaties verbonden met voetbalclub Zenit waarvan Sergej Foersenko een tijdlang directeur was. Ook heeft de cellospeler 3,3 procent van de aandelen van het kredietinstituut waar alles om draait: Bank Rossija. De waarde van zijn aandelenpakket wordt op enkele miljoenen euro geschat. 

In 2016 onthullen medewerkers van Novaya Gazeta op basis van de Panama Papers bovendien het bestaan van vijf offshorebedrijven op naam van Sergej Roldoegin. Via firma’s met nietszeggende namen als Sandalwood Continental kochten ze op grote schaal aandelen van Russische staatsbedrijven. De spil is een kantoor van Zwitserse juristen die in het buitenland de belangen verdedigt van Bank Rossija. Aan elke transactie werden miljoenen dollars verdiend. Om de banden met Poetin nog eens extra te bevestigen, schrijft Novaya Gazeta ook dat een van de in de Panama Papers genoemde offshorebedrijven van Roldoegin een paar miljoen leent aan het bedrijf ‘Ozon’ dat daarmee het skiparadijs ‘Igora’ in de buurt van Sint-Petersburg verder uitbreidt. 

De naam Roldoegin duikt op bij een wereldwijd witwasprogramma ter waarde van bijna 9 miljard dollar. Poetins muzikale vriend ontvangt persoonlijk 69 miljoen dollar

Twee jaar later vindt er per toeval het eerder genoemde huwelijk van Katerina en Kirill plaats. En drie jaar later duikt de naam Roldoegin nog eens op bij een wereldwijd witwasprogramma ter waarde van bijna 9 miljard dollar dat was opgezet door Sberbank CIB – Trojka Dialog. Poetins muzikale vriend ontvangt persoonlijk 69 miljoen dollar. De illegale operatie staat bekend onder de naam ‘Trojka’s Laundromat’.

Na de journalistieke onthullingen door Novaja Gazeta ziet Poetin zich in 2016 nog genoodzaakt zijn muzikale vriend te verdedigen. Tijdens een ‘spontaan’ vraaggesprek op de staatstelevisie zegt de Russische leider: ‘Hij is een kleine aandeelhouder en verdient daar een beetje geld mee. Natuurlijk gaat het niet om miljarden dollars. Dat is klinkklare onzin. Ik ben trots op mensen als Sergej, als vriend en sowieso... Bijna al het geld dat hij verdient, heeft hij uitgegeven aan de aankoop van muziekinstrumenten in het buitenland die hij allemaal naar Rusland heeft gebracht. Maar hij gaat nog verder. Ik weet dat hij al maanden bezig is met het registreren van die instrumenten als eigendom van onze staatsinstellingen. En al heel lang is hij – zonder daarover op te scheppen – bezig met de verspreiding van de Russische cultuur in het buitenland. En dat betaalt hij praktisch compleet uit zijn eigen zak. Hoe meer van dit soort mensen we hebben, hoe beter het voor ons is.’ 

De Europese Unie plaatst de Russische beroepsmuzikant –  die eveneens de peetvader van Poetins andere dochter Maria is – vrijwel direct na de Russische inval in Oekraïne op de sanctielijst en verklaart: ‘De heer Roldoegin is een zakenman die nauwe banden heeft met Vladimir Poetin. Hij maakt deel uit van Poetins financiële netwerk. Hij bezit ten minste vijf offshore-entiteiten en houdt zijn activa aan bij Bank Rossija die in Moskou bekendstaat als ‘de portefeuille van Poetin’. Volgens onderzoek is de heer Roldoegin verantwoordelijk voor het doorsluizen van ten minste 2 miljard dollar via banken en offshorebedrijven als onderdeel van het geheime financiële netwerk van Poetin... Daarnaast ontving hij meer dan 69 miljoen dollar via bedrijven via de ‘Trojka Laundromat’. Hij is derhalve verantwoordelijk voor het actief steunen, in materiële of financiële zin, van Russische besluitvormers die verantwoordelijk zijn voor de annexatie van de Krim of de destabilisatie van Oost-Oekraïne.’

Over de grens

Maar Vladimir Poetin beperkt zich niet alleen tot Russen. Ook buitenlandse ridders mogen mee op rooftocht, zelfs als hun omvang ze wat wankel in het zadel laat zitten. In 2023 citeert staatspersbureau Tass de Russische leider met de woorden: ‘Ik heb veel goede vrienden daar in Duitsland, zoals jullie weten, en al die vrienden zijn er nog steeds.’

Gerhard Schröder is uiteraard een van de bekendste. Maar er is nog een andere, minder beroemde Duitser, die écht tot de inner circle van de Russische leider behoort. Zijn naam is Matthias Warnig, een oud-medewerker van de beruchte Stasi, de Oost-Duitse geheime dienst die tegenstanders van het regime opspoorde en monddood maakte in tuchthuizen en werkkampen. De codenamen van de corpulente agent zijn ‘de econoom’ en ‘Arthur’.

Na een opleiding aan de universiteit van Oost-Berlijn in de toepasselijke vakspecialisatie ‘nationale economie’ moet ‘de econoom’ infiltreren in West-Duitse banken en bedrijven. Tot aan de opheffing van de DDR-staat dient de Oost-Duitser in het Wachregiment Felix Dschersinski, genoemd naar de oprichter van KGB-voorloper Tsjeka. In de voor het publiek opengestelde Stasi-archieven kan worden nagelezen dat zijn voormalig superieur vol lof is: ‘Hij was altijd een goede agent.’

De toekomstige Russische leider is rond dezelfde tijd voor de KGB in Dresden gestationeerd, waar hij zich bezighoudt met het aanwerven van informanten. In het boek Putins Kleptopcracy zegt de Amerikaanse auteur Karen Dawisha dat de KGB-agent en de Stasi-agent beiden in ieder geval tweemaal op een en dezelfde DDR-ceremonie een onderscheiding kregen. In de schaarse interviews die Warnig geeft, ontkent hij aanvankelijk ooit voor de Stasi te hebben gewerkt.

Ook beweert hij pas in de jaren negentig per toeval met Poetin te hebben kennisgemaakt toen hij voor zijn nieuwe werkgever Dresdner Bank de banden met Rusland moest aanhalen. Voor deze job was hij vaak in Sint-Petersburg. Naar eigen zeggen kwam hij voor het regelen van licenties automatisch terecht bij Vladimir Poetin, een toen nog onbekende, maar invloedrijke ambtenaar in het stadsbestuur. De voormalige agenten hebben een vergelijkbaar cv en vinden elkaar – volgens de officiële legende – zó sympathiek, dat ze al snel bevriend raken.

Als Poetins echtgenote Ljoedmila in 1993 een ongeluk krijgt met de auto, wordt de vriendschap nog intenser. De medische voorzieningen in Rusland zijn volgens Warnig in die tijd niet al te best. Daarom biedt hij de ambtenaar die hij hem zo goed heeft geholpen op zijn beurt ondersteuning. Matthias Warnig organiseert een behandeling voor Ljoedmila Poetina in Duitsland. De meisjes Maria en Katerina mogen ondertussen bij de voormalige Stasi-agent en zijn gezin logeren.

Warnigs zoon Stefan zou er ongedwongen hebben gespeeld met zijn Russische leeftijdgenootjes. Op die manier kreeg hij kennelijk feeling met de toekomstige politieke elite. Een ervaring die hem later van pas komt als hij in Berlijn het restaurant Café des Artistes runt. Tijdens bezoeken aan Duitsland dineert Vladimir Poetin steevast in het etablissement van de zoon van zijn dikke vriend. Ook Gerhard Schröder en bondspresident Frank-Walter Steinmeier laten er zich tijdens een diner fotograferen. 

Poetin over vriendschap: ‘Een zeer belangrijk component is alles doen om ervoor te zorgen dat het goed gaat met die persoon, dat hij zich ontwikkelt en vooruitgaat’

Warnig senior gaat voor het grotere werk. In 2006 wordt de ex-Stasi-medewerker directeur van de Nord Stream AG die de aardgasleidingen in de Oostzee exploiteert. Tien jaar later stoomt hij door naar de Nord Stream 2 AG die voor 100 procent in het bezit is van staatsbedrijf Gazprom. Daarnaast heeft de Duitser als een van de weinige buitenlanders topposities bij Russische giganten als Transneft en Rosneft.

En natuurlijk is hij net als de rest van de inner circle lid van de raad van bestuur van Bank Rossija. De sponsordeal tussen voetbalclub Schalke 04 en Gazprom zou ook compleet door Warnig zijn georganiseerd. Als bewijs daarvoor mag gelden dat de Oost-Duitse bankier ondanks heftige tegenstand een directiezetel krijgt bij de fameuze arbeidersclub uit het Roergebied. 

Poetin schat de inzet van zijn vriend op waarde. In 2012 krijgt de Genosse voor zijn diensten de Russische ‘Orde van eer’. Toch blijft ‘de econoom’ liever op de achtergrond. De Oostenrijkse krant Die Presse weet hem als een van de weinige media te strikken voor een interview. Op de vraag of hij het directe nummer van Poetin heeft, antwoordt de topman van Nord Stream: ‘De Russische president heeft geen mobiele telefoon. Maar als ik iets wil en hem moet zien, dan regelen we dat.’

De invasie van Oekraïne en daaropvolgende westerse sancties zorgen ervoor dat Warnig letterlijk en figuurlijk gas terug moet nemen. De VS, het Verenigd Koninkrijk en Oekraïne plaatsen de voormalige DDR-agent op hun sanctielijsten. De Britten bevriezen tegoeden en spreken een inreisverbod uit. Als reden noemt de regering in Londen de directe banden van de Duitser met de Russische leider en zijn hoge posities in het bestuur van Rosneft, Transneft en Nord Stream waardoor Warnig direct profiteert van de oorlog tegen Oekraïne. De bankier ziet zich in 2022 gedwongen zijn positie bij Transneft en een jaar later ook bij Nord Stream op te geven. 

Volgens Financial Times zou Matthias Warnig inmiddels achter de schermen werken aan een herstart van de pijpleidingen door de Oostzee. De Duitser die steeds profijt wist te halen uit de meest radicale veranderingen, voelt kennelijk dat er bij Donald Trump iets te halen valt. Sinds kort lobbyt ‘de econoom’ daarom actief bij de Amerikanen voor het opheffen van sancties tegen Vladimir Poetin en de rest van zijn vrienden.

Ware vriend

In een toespraak voor scholieren in 2021 verklaart Vladimir Poetin wat voor hem een ware vriend is: ‘We kunnen spreken van echte vriendschap als we niet alleen respect hebben voor de ander, maar ook erkennen dat hij of zij op de een of andere manier beter is dan wij – slimmer, meer ervaren, moediger. Dat is het eerste. En de tweede zeer belangrijke component is dat we niet alleen bereid zijn om hem te steunen, maar om alles te doen om ervoor te zorgen dat het goed gaat met die persoon, dat hij zich ontwikkelt en vooruitgaat.’ Dat laatste hebben de vrienden van Poetin in ieder geval uitstekend begrepen.

Sir William Browder staat aan het hoofd van Hermitage Capital Management, een fonds dat tot 2005 de voornaamste buitenlandse investeerder in Rusland was. Na tien jaar succesvol zakendoen in Rusland valt hij bij Poetin in ongenade en mag Rusland niet meer betreden.

In een recent artikel in de Daily Mail schrijft de investeringsexpert vanuit Londen: ‘De verwoesting die Poetin in Rusland heeft aangericht voor zijn persoonlijk gewin is niet te overzien. Dat geldt ook voor de rijkdom die hij heeft geplunderd. Volgens een voorzichtige schatting hebben hij en zijn vrienden meer dan een miljard dollar gestolen. De leider van het Kremlin plundert de staatskas, steelt geld van defensie, onderwijs- en gezondheidszorg, infrastructuurprojecten en alle openbare diensten die een land normaal gesproken draaiende houden.’ 

Volgende week in deel 2: exclusieve interviews met de vijanden van Vladimir Poetin, onder wie Sir William Browder.