Presentator Charles Groenhuijsen (71): 'Mannen worden op alle fronten voorbijgestreefd door de vrouwen'

Nieuwe Revu ontmoet Charles Groenhuijsen 
Waar? In zijn werkkamer in Utrecht, vlak na de lancering van zijn boek. Nog iets genuttigd? Een watertje voor Charles, hij had een ‘kikkertje in de keel’. Verder nog iets? Tijdens het gesprek kijkt Charles nog even snel naar de treintijden. Na het interview met ons moest hij door naar de eerste opname van Verdeelde Staten, de wekelijkse Amerika-podcast voor ‘iedereen die snakt naar orde in de chaos van Trump’.

Charles, we kennen jou natuurlijk vooral als het gezicht van de NOS in Washington. Van jouw dertien boeken gaan er maar liefst negen over The States. Dit is echter heel andere koek. Vanwaar deze draai?
‘Het onderwerp drong zich eigenlijk aan mij op. Allereerst heb ik inmiddels 71 jaar ervaring met man zijn. En daarnaast zag ik in de samenleving om mij heen, en vooral heel erg in Amerika met de overwinning van Donald Trump in 2024, zo’n snelgroeiende invloed van grote groepen mannen, vooral jonge mannen, die vrij radicaal rechtsaf slaan. Maar dat niet alleen: ook kwam ik in de Amerikaanse media steeds meer artikelen tegen die ingingen op wat daar The Boy Problem heet.’ 

Wat is dat?
‘Het is eigenlijk heel simpel: als je de hedendaagse prestaties van jongens en meisjes met elkaar vergelijkt – jongens en meiden, heb ik er op aanraden van mijn 30-jarige dochter van gemaakt, meisjes was volgens haar te plat – dan zie je dat de verschillen tussen jongens en jonge mannen ten opzichte van meiden en jonge vrouwen langzamerhand zo ontzettend groot worden. Vrouwen doen het zó vaak, zó ontzettend veel beter dan mannen. En dat op zó ontzettend veel terreinen dat er echt sprake is van een maatschappelijke shift.

En die gaat voor een deel simpelweg ten koste van de positie van mannen, die in de afgelopen twintig eeuwen dachten dat ze altijd veilig bovenop die apenrots zaten. Nou, sorry mijne heren, jongens en meisjes: dat is dus niet meer het geval! Die apenrots wordt nu bestormd door steeds meer zeer getalenteerde, ijverige, goedgebekte, intelligente vrouwen en dat gaat ten koste van de positie van mannen. Dit geldt uiteraard niet voor alle mannen, maar er zijn toch grote groepen mannen die daar behoorlijk slecht op reageren.’

Aan wat voor reacties moeten we dan denken?
‘Ze worden ongerust, of in hun reactie onbeschaafd, of zelfs ronduit onbehouwen in de richting van vrouwen.’

Heb je daar voorbeelden van?
‘Wellicht een extreem voorbeeld, maar in Zuid-Korea is een aantal rechtszaken geweest tegen mannen die in het openbaar, bijvoorbeeld in de tram of in de trein of op straat, vrouwen onder hun zaad spuiten. Die staan zich dus af te trekken en spuiten hun zaad dan over vrouwen heen of in hun koffiebekertje bij de Starbucks. Of over de jas die zij later aantrekt.’

Gezellige praktijken daar.
‘Ja, als je dat leest dan denk je: die zijn helemaal gek geworden. Maar het gebeurt dus! En het is een symptoom van die diepe frustratie richting succesvolle vrouwen. Die mannen kunnen hun woede niet kwijt.’

De apenrots wordt bestormd door steeds meer zeer getalenteerde, ijverige, goedgebekte, intelligente vrouwen en dat gaat ten koste van de positie van mannen.

Jij ziet kortom een vrij directe lijn tussen voorbijgestreefd worden, frustratie en vrouwenhaat?
‘Kijk naar het aantal onvrijwillig vrijgezelle of ongetrouwde mannen. Mannen die niet aan de vrouw komen en dus ook geen kinderen kunnen krijgen of een gezin kunnen stichten. Dat neemt spectaculair toe, terwijl er juist nooit eerder zoveel vrouwen vrijwillig vrijgezel waren. Voeg daaraan toe dat heel veel eenvoudiger werk wordt geautomatiseerd, die slag is nu met AI volop gaande.

Voor veel mannen is het een soort perfect storm: in het onderwijs doen ze het slechter, ze hebben een set evolutionaire nadelen – vaker agressief, groter ego – en op de arbeidsmarkt komen ze minder goed terecht. Ze proberen een vrouw te krijgen, maar dat lukt daardoor vaak ook niet. En zelfs het huwelijk, waar mannen historisch gezien altijd meer voordelen van hadden dan vrouwen, valt nu weg. Dat is een revolutie: in dertig jaar tijd is wereldwijd het aantal huwelijken gehalveerd. Moet je even nagaan! Het ziet er voor veel mannen gewoon niet goed uit.’

Op wat voor vlakken doen vrouwen het dan beter?
‘Je ziet de kloof vooral goed in het onderwijs. Vanaf het basisonderwijs, voortgezet onderwijs, hoger onderwijs tot promoties: overal boeken vrouwen gemiddeld betere resultaten. Bij promoties, dus mensen die een proefschrift schrijven en specialist worden in hun vakgebied, zijn vrouwen inmiddels ook ruimschoots in de meerderheid, terwijl dat niet zo lang geleden nog 80-20 in het voordeel van mannen was.

Een heel mooi voorbeeld is diergeneeskunde: dat was altijd een stoer mannenvak, vooral als het ging om grote beesten als koeien en paarden. Die marmotten en parkieten deden vrouwen misschien al wel, maar inmiddels zijn het bijna állemaal vrouwen. En dat dendert dus door. Als je vervolgens kijkt naar de top, bijvoorbeeld ceo van een groot bedrijf worden. Ik heb nogal wat onderzoeken daarover opgezocht: bedrijven geleid door een vrouw boeken gemiddeld meer winst en investeringen brengen er meer op. Echt hands down, vrouwen doen het beter.’

En wat zit daar achter? Waardoor komt het dat de vrouwen de mannen tegenwoordig aftroeven?
‘Als je mannen vergelijkt met vrouwen, dan hebben wij evolutionair een aantal onhebbelijke eigenschappen: we zijn ongeduldiger, sneller boos, sneller agressief en hebben minder zelfreflectie, kijk maar naar chimpansees. Al die akelige Bokito-eigenschappen hadden we al tientallen eeuwen, maar belemmerden ons niet omdat we de baas waren.

Zo maakten wij twaalfduizend jaar geleden de overgang van jagers-verzamelaars naar een vaste woonplek, waarna je situaties van bezit kreeg: jij had twee koeien, ik één. Voor je het wist, stonden er kerken en kastelen en zaten mannen bovenop die macht. Vanaf dat moment veegden we onze nadelen aan de kant en zeiden we tegen vrouwen: “Jullie doen de binnenboel, wij de rest.” Dat was deels terecht, omdat wij konden vechten en de economie voor een heel groot deel op spierkracht draaide. Maar dat verandert nu dus radicaal: de nadelen van de evolutie waar mannen nooit echt last van hadden omdat ze toch dominant waren, keren zich plotseling tegen hen.’

Vrouwen zijn dus eigenlijk genetisch geschikter voor de 21ste-eeuwse wereld en voor de huidige economie dan mannen? 
‘Wat mij betreft kun je daar geen vraagteken achter zetten, maar een heel groot uitroepteken. Zoals ik zei hadden vrouwen al die eeuwen al meer geduld, meer samenwerking, een minder groot ego en werden minder snel kwaad of agressief. Die voordelen konden ze alleen nooit verzilveren, omdat wij mannen bovenop die apenrots zaten. Dat is nu voorbij. Vrouwen kunnen nu voor het eerst gebruikmaken van hun aangeboren voordelen. Het is absoluut waar dat hun DNA, hun genetische opbouw zeg maar, veel geschikter is voor de huidige tijd en voor de vorm van leiderschap die vandaag nodig is.’

In je boek beticht je ook de media van een voorkeur voor sensationele, masculiene onderwerpen, zoals geweld en misdaad?
‘Journalisten hebben een ontembare lust om te schrijven over de dingen die níét goed gaan. Dat is grappig genoeg precies het tegenovergestelde van het privéleven: als ik aan jou vraag: goh, hoe gaat het, dan begin jij niet over eventuele ziektes of liefdesverdriet. Maar in de media lopen we daar voortdurend mee te koop. En als er dan hele goede dingen gebeuren, dan zullen we het daar niet gauw over hebben.’

En daardoor missen we de grotere, positieve trends?
‘Neem de ontwikkeling die ik in mijn boek beschrijf: vrouwen hebben in de afgelopen honderd jaar meer bereikt dan in de honderd eeuwen daarvoor, van kiesrecht tot abortus tot seksuele vrijheid en het krijgen van onderwijs. Dat valt volgens mij gewoon objectief vast te stellen en is ongelofelijk ingrijpend. Maar er wordt ontzettend weinig over geschreven. Ik vergelijk journalisten daarom weleens met een Nederlandse weerman – of -vrouw want die zijn er ook steeds meer – die consequent, elke dag opnieuw, slecht weer voorspelt. En de verwachting voor morgen is nóg slechter.’

Dat is interessant om te horen uit de mond van een man die zelf meer dan vijftig jaar een prominente plek in de Nederlandse media had?
‘Ik zat natuurlijk in een systeem dat van dat soort wetmatigheden uitging, maar ik heb wel altijd gekozen voor media waar dit wat minder het geval was. Ik heb nooit voor de sensatiepers of roddelbladen gewerkt en dat zie ik ook niet als mijn métier. Alhoewel Nieuwe Revu wel een beetje in het midden zit qua dit soort dingen, geloof ik.’

De mediawereld van 2025 kent inmiddels flink wat vrouwen. Is die wereld echt nog zo masculien?
‘Het is sowieso nog een pregnant probleem. Maar ik zie tot mijn teleurstelling ook weinig verandering in toonzetting en keuzes van het journalistieke product, terwijl op een aantal cruciale plekken nu vrouwen zitten. Kijk naar de hoofdredactie van De Telegraaf en het AD: allemaal vrouwen. In het boek heb ik echter op een rij gezet hoeveel misdaadprogramma’s en -podcasts de publieke omroep maakt. Nou, daar word je echt knettergek van! Ik kreeg van de NPO laatst een nieuwsbrief over alle nieuwe producties waarin twee derde over misdaad ging.

Hou op! Hou daar alsjeblieft mee op! Verzwijg misdaad niet, benoem het, en denk na over hoe we het verder kunnen laten afnemen. Vermeld echter op zijn minst dat we nu veiliger zijn dan ooit tevoren. Dit is allemaal onderzocht: hoe groot de kans is dat je een bijl op je kop krijgt als je hier door Utrecht loopt. We leven in een veiligere, gezondere samenleving dan ooit tevoren, maar de meeste mensen hebben daar echt absoluut geen idee van.’

Waarom is die cultuur zo moeilijk te veranderen?
‘Ik denk dat het te maken heeft met concurrentie. En ook dat de consument nog heel ouderwets denkt. Dat lezers afhaken op het moment dat je op de voorpagina van De Telegraaf niet zegt dat er weer iets vreselijks gebeurd is, iets met ramkraken en bij voorkeur gepleegd door Marokkanen.’

Ook wij hebben op onze website een aparte misdaadrubriek. Dat kan dus eigenlijk niet meer?
‘Nou ja, het kán sowieso. En elk blad moet vooral ook alsjeblieft die vrijheid behouden. Maar als ik over de kleur van de Nieuwe Revu ging, zou ik misschien wel voorzichtig een andere kant opgaan. Alhoewel, als je lezersonderzoeken houdt – en dat wordt vast gedaan –  dan zul je waarschijnlijk merken dat Nieuwe Revu voor een groot deel door mannen wordt gelezen en dat die het prettig vinden om dit soort dingen te lezen.’

Lange tijd was de slagzin van dit blad: Opinie voor mannen. Kort geleden is dit aangepast naar Het lefgozertje onder de serieuze bladen: brutaal, eigenwijs en recht voor zijn raap.
‘Het blijft natuurlijk heel masculien en het appelleert wel heel erg aan wat mannen leuk vinden en misschien ook wel aan mannen die deels trekken vertonen van wat ik beschrijf als The Boy Problem. Het enige wat ik probeer is lezers oproepen tot nadenken: ik zit hier iets te lezen, maar wat? Wat is nou eigenlijk de context? Bijvoorbeeld over misdaad: het is een moord en het is vreselijk, maar het aantal moorden is de afgelopen twintig jaar wel gehalveerd. Of jeugdcriminaliteit, messentrekkers. Elk steekpartij is er natuurlijk één te veel: het zal je kind maar zijn. Maar jeugdcriminaliteit is de afgelopen 25 jaar, zo zij het gegeven, ook meer dan gehalveerd. Maar er is geen blad dat dat erbij zet.’

Over moorden gesproken. In de nasleep van de gruwelijke moord op de 17-jarige Lisa is het debat over de veiligheid van vrouwen weer enorm losgebarsten. Hoe heb jij gekeken naar die reacties? Vooral na het uitbrengen van dit boek?
‘Je kunt daar een paar dingen over zeggen. Aan de negatieve kant moet je opmerken wat ik net zei: criminaliteit daalt, maar wereldwijd stijgt geweld tegen vrouwen. Dat is een buitengewoon treurig gegeven en dat móét je verdrietig en boos maken. Ik kan het niet bewijzen, maar ik denk dat het echt te maken heeft met wat we eerder bespraken: dat er steeds meer gefrustreerde mannen zijn die in hun leven niet kunnen bereiken wat ze hadden willen bereiken.

Tegelijkertijd is het natuurlijk gruwelijk wat er gebeurd is, laat daar geen misverstand over bestaan, maar ook hier zou ik misschien een heel klein kadertje aan de onderkant willen zien met dat femicide in Nederland laag is vergeleken bij andere Europese landen. In Amerika ligt het zes keer hoger per duizend mensen. Elke femicide is er uiteraard één te veel, dus ik wil niet zeggen dat we het in Nederland goed op orde hebben, maar we hebben het in ieder geval beter op orde dan bijna elk ander vergelijkbaar land, en dat mag ook weleens ter sprake komen.’

Het is heel simpel: jongens, doe je best op school en hou op met dat rotzooi trappen, domme dingen doen en boos op de bank hangen met pils en porno.

Dat is toch een vrij gevaarlijke stellingname voor iemand met jouw achtergrond. Voor je het weet, krijg je het verwijt vrouwenmoord te bagatelliseren?
‘Dat realiseer ik me heel goed. En tegelijkertijd zeg ik: je moet je ogen niet sluiten voor feiten. Niet voor slechte feiten, maar ook niet voor goede. En ik ben de allerlaatste die zal zeggen: nou nee, die vrouwenmoorden dat zit zo of het is een ondergeschikt probleem. Je moet het omdraaien: kennelijk hebben wij in Nederland een methode gevonden om het aantal vrouwenmoorden lager te krijgen dan in veel vergelijkbare landen. Kennelijk doen we iets goed en dat zou juist een reden moeten zijn goed na te denken over hoe we het nog beter kunnen krijgen en hoe we het aantal femicides verder naar beneden krijgen. Ik bagatelliseer het absoluut niet.’

Je begint je boek met de anekdote dat veel mensen ongemak voelen als je dit onderwerp met hen bespreekt en je in sommige gevallen bijna weerstand ondervindt tegen jouw boodschap. Je schrijft zelfs ‘veel shit’ te verwachten bij de publicatie. Hoe is dat tot zover gegaan?
‘Ja, ik ben dement en moet met pensioen. Ik ben dom en heb het niet begrepen. Het boek is amper uit en het is al volop gaande. Tja, ik had niet anders verwacht en het gebeurt dus nu ook al. Maar tegelijkertijd hoor ik ook van mensen: wat goed dat je het opgeschreven hebt. Een collega van mij, gepensioneerd journalist van De Telegraaf, had het bij zijn dochter op tafel zien liggen en zei: “Je hebt zo ontzettend gelijk!” Dus dat hoor ik ook. Mocht dat een beetje het gemiddelde worden en mocht het lukken om een aantal mensen, vooral mannen, aan het denken te krijgen over: tja, waar zijn we mee bezig, in wat voor wereld leven we nou eigenlijk en hoe is die veranderd of gaat die veranderen? Ja, dan ben ik al erg tevreden.’

Een tijd geleden heb je ook het boek gekregen van Joris Luyendijk over de zeven vinkjes. Hij kreeg toen veel kritiek op het feit dat uitgerekend hij, als vooraanstaande witte man, over zo’n onderwerp begon te praten. Ben je bang dat jou hetzelfde lot wacht? Dat ze zeggen: waarom moet uitgerekend Charles Groenhuijsen al die ruimte rond dit onderwerp opeisen?
‘Ach ja, ik kan me goed voorstellen dat mensen, en met name vrouwen, zeggen: moet ik nou naar een 71-jarige man luisteren om erachter te komen wat de vooruitgang van vrouwen in de wereld is? Ja, daar mogen ze boos over worden of zeggen: dát ga ik in ieder geval niet lezen. Dat mag. Maar echt, ik hoop oprecht dat mannen die dit lezen zich niet boos maken of zeggen dat ik ongelijk heb, maar gewoon in de spiegel kijken en nadenken. Want de ontwikkelingen die hebben gezorgd voor de maatlat van de moderne tijd draai je niet terug. Trump denkt dat hij de moderne tijd kan terugdraaien en veel Republikeinen stemden daarom op hem.’

Eigenlijk heeft The Boy Problem dus ook Trump aan zijn presidentschap geholpen? Of op z’n minst was het een van de oorzaken achter zijn overwinning in 2024?
‘Je kunt een eenvoudig sommetje maken: als al die boze jonge mannen niet op Trump, maar op Harris hadden gestemd, zoals ze dat in het verleden altijd deden, was Trump niet gekozen. Dan was Harris nu president geweest.’

Verkozen worden is één, maar regeren en resultaten behalen is iets anders. Wat denk je dat er gaat gebeuren bij de ‘midterms’ in april 2026? Wordt Trump afgestraft voor zijn grillen?
‘De midterms worden ontzettend spannend. Als je nu naar de opiniepeilingen van Trump kijkt, dan doet hij het heel slecht. Slechter dan Biden in dezelfde periode van zijn presidentschap. Ook slechter dan Obama bijvoorbeeld. Hij doet het ongeveer even slecht als hij deed in zijn eerste periode in 2016 en 2017. Dus in dat opzicht ziet het er somber voor hem uit.’

En wat als het de Republikeinen toch lukt om het Huis van Afgevaardigden of de Senaat te behouden?
‘Dan gaat de ontwikkeling van Trump nog een paar jaar door. Maar tegelijkertijd: sinds de Tweede Wereldoorlog is het Witte Huis elf keer ingrijpend van politieke kleur veranderd. Tijdens al die presidentschappen, en ik heb er een aantal meegemaakt de laatste veertig jaar, dachten we altijd: dit blijft voor altijd zo. Maar na Reagan kregen we weer een linkse president. En na Bush kwam Clinton.

Ik kan me de rechtse Richard Nixon zelfs nog herinneren, waarna Jimmy Carter won – een hele progressieve, christelijke Democraat. Na de eerste termijn van Trump kregen we Joe Biden. Wel heel erg oud, maar ook wel behoorlijk progressief. Dus je moet niet denken dat het nu ineens niet meer verandert en dat Washington en de Amerikaanse politiek permanent rechts zullen blijven. Dat zou wel heel onwaarschijnlijk zijn als je naar de geschiedenis kijkt die juist steeds wisselingen laat zien.’

Dus zoveel verschil zie jij uiteindelijk niet met het Amerika van toen jij daar zat? Of is er sindsdien toch veel veranderd?
‘Er is wel heel veel veranderd, maar één ding is hetzelfde gebleven: de Nederlandse opinie over Amerika. Als je weer even aan Ronald Reagan denkt, president van 1980 tot 1988. Dat vonden wij hier in Europa ook maar een rare rechtse cowboy en acteur. Meestal zetten wij er zelfs ‘voormalig B-acteur’ bij. Nou, dan weet je het wel. Dat vond ik toen al vrij dom en kortzichtig. Maar wat er nu gebeurt, bijvoorbeeld het afbreken van het overheidsapparaat en het onderdrukken van dissidente meningen, is wel echt ernstiger dan voorheen.’

Twee van jouw drie volwassen kinderen wonen nog in de VS. De één in New York, de andere in San Francisco. Vrees jij voor het Amerika waarin jouw kleinkinderen moeten opgroeien?
‘Ja, ik maak me daar wel zorgen over. Vooral omdat de tegenstellingen zo ontzettend groot zijn geworden en de marges in de politiek om goed te doen steeds smaller. En daar speelt Trump een cruciale rol in, helaas. Ik vind het ook ronduit verdrietig als ik denk aan wat mensen nu wordt aangedaan. Ik had het er van de week nog over met vrienden die al die jaren bij ons in de buurt woonden. Echt fantastische deskundigen op het gebied van rechtshulp, defensie, klimaat, milieu en de bescherming van oceanen. Maar die worden nu een voor een ontslagen.’

Heb je tot slot nog adviezen voor jonge mannen?
‘Misschien wel de grootste motor van vooruitgang en verbetering is onderwijs. Het is dus heel simpel: doe je best op school en doe je werk. Doe het gewoon! Hou op met dat rotzooi trappen, domme dingen doen en boos op de bank hangen met pils en porno. Daar ligt ook het geheim van die vrouwen: zij zijn gewoon hun werk gaan doen zodra ze de kans kregen om naar het atheneum of de universiteit te gaan, te promoveren en de beste te worden. Zo gauw ze die kans kregen, hebben ze die kans met twee handen aangegrepen en gezegd: thank you! Ze zijn het gewoon gaan doen! Het is een beetje cliché, maar al die boosheid leidt tot niks. Sterker nog, je benadeelt alleen maar heel erg je eigen positie.’