Bart Nijman: 'De acterende optimisten van Reclamebureau D66 bieden geen oplossingen'

De verkiezingsuitslag nam ik gelaten tot me. Het vooruitzicht op een premier Jetten – carrièretijger in de reclamezin des woords, maar geen groot leiderslicht, die als minister van Klimaat niet wist hoe je met kernenergie een huis verwarmt, maar wel een planetaire klimaatthermostaat denkt te kunnen bouwen door er miljarden tegenaan te smijten – laat me nochtans koud.

Normaliter kost het geen enkele moeite om D66 verbaal te verwensen, maar tussen de stembusgang en de bordesfoto van Jetten I (die gedomineerd zal worden door het scherpe tegenlicht van de parelmoeren grijns op het gelaat van de nieuwe premier) probeer ik de wapenstilstand van het interbellum te omarmen.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

D66 – bevolkt door het ultieme gearriveerde, welvarende en chronisch op de eigen verdiensten uitbuikende, maar volstrekt principeloze midden – won nipt van de PVV met een verhaal over optimisme, waar ik zelf voor de derde (en op voorhand al gevoelsmatig: laatste) keer op Martin Bosma stemde. Ik geloof namelijk niet in politieke optimisten, die spelen een gevaarlijk spel met de hoop van de kiezer. Ik geloofde wel in het oprechte plezier van Bosma in het met de hamer handhaven van het parlementaire instituut der Tweede Kamer en daarmee de praktische basis onder de democratie. Ik hoop dat hij dat mag blijven doen.

Hoop is uitgestelde teleurstelling, zegt de politieke pessimist. Teleurstellingen stapelen zich al decennia op. Anders had ik überhaupt nooit op de PVV gestemd (ziet u de Catch-22?). Ben ik dan nu onderdeel van het polarisatieprobleem, of onderdeel van de wens voor een oplossing? En welke oplossingen? De oplossingen die de acterende optimisten van Reclamebureau D66 aan ons hebben verkocht? Bespaar me uw naïviteit.

Hoewel de uitslag van de verkiezingen nog altijd rechtser dan links is (want links is morsdood), begrijp ik wel dat Nederland meer richting het zogenaamde midden stemde. Het is een nationale reflex. Soms laten we ons bij de stembusgang leiden door ongeduld en ergernissen over de eeuwige drassige status quo van de politieke polder en dan proberen we eens wat nieuws. NSC, voor wie nog geloofde in Het Systeem. Die teleurstelling werd niet eens uitgesteld. PVV, voor wie met langere halen sneller thuis wilde zijn. We kwamen niet eens uit de startblokken.

Dus tamelijk collectief nemen we nu een tussencolaatje: even pas op de plaats. Veilige keuzes. Rust in het spel brengen. Die prangende problemen liggen er bij de volgende verkiezingen ook nog wel.

Ik geloof niet dat de partijen en politici die in mijn volwassen leven het huidige pessimisme bijeen hebben gestapeld door verkeerde keuzes, chronische dogma’s, machtsspelletjes of domweg door de boel de boel te laten, geschikt zijn om die problemen op te lossen. Wat dat betreft heeft Frans Timmermans alsnog de verkiezingen gewonnen. Gewoon, door weg te gaan.