Schaduw van Trump: Stephen Miller, de Raspoetin van het Witte Huis

De machtigste Amerikaan naast Donald Trump stond op 21 september 2025 op een podium om christenconservatief Charlie Kirk te herdenken en sprak de woorden die linkse Amerikanen nooit zullen vergeten: ‘You are nothing. You are wickedness. You are jealousy. You are envy. You are hatred. You are nothing.’ 

Stephen Miller keek er angstaanjagend kwaad bij en het maakte hem helemaal niets uit dat zelfs de weduwe van Charlie Kirk moordenaar Tyler Robinson vergaf en zei: ‘Het antwoord op haat is niet-haten.’ 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Stephen Miller gelooft wel in haat. Hij is niet alleen de voornaamste adviseur van Donald Trump, maar ook de architect achter het extreemrechtse immigratiebeleid en de strijd tegen ‘marxisten en communisten’. Alleen de president heeft meer macht dan hij, benamingen voor Stephen Miller: de schaduw van Trump en de Raspoetin van het Witte Huis. 

Steve Bannon, de vorige topadviseur van Trump, zei in The Financial Times: ‘Hij is de premier van Amerika. Ik denk niet dat er ook maar één aspect van binnenlands beleid is, waar hij niet nauw bij betrokken is.’ Een veiligheidsexpert uit het eerste Trump-kabinet beweerde: ‘Ik heb altijd geweten dat het de Stephen Miller-show zou worden als Trump opnieuw de macht zou krijgen, en dat is precies wat er momenteel gaande is.’ Zijn macht is zo groot dat Republikeinen hem soms zelfs ‘President Miller’ noemen.

Amerikaanse droom

Miller groeide op in Californië, de staat die hij nu het meest veracht. Zijn vader Michael was een advocaat die lange tijd werkte voor de belangrijkste liberalen van Santa Monica en hij organiseerde benefieten om pro-Israëlische Democratische politici financieel te steunen. De Millers leefden volgens een familielid ‘de Amerikaanse droom’ en woonden in een vrijstaand huis met een weelderige tuin in Santa Monica, een veilige wijk in Los Angeles vlakbij het strand en een pier met een reuzenrad. 

Stephen was negen toen er in 1994 een aardbeving plaatsvond in Santa Monica. De Millers hadden veel geld in vastgoed geïnvesteerd en door de ineenstorting van huizen waren ze ineens een stuk minder welvarend. Stephen kon door geldgebrek niet naar een privéschool en op zijn veertiende kwam hij tot zijn ongenoegen terecht op de veel goedkopere en multi-etnische Santa Monica High School. Op een website schreef hij: ‘Osama bin Laden zou zich hier zeer welkom voelen.’ 

Miller favoriete boek werd The Camp of the Saints van de Franse auteur Jean Raspail. Dat ging over ‘het einde van de witte wereld’ omdat het werd ‘overspoeld’ door mensen uit ‘de Derde Wereld’ en Miller werd ook een fan van de ultrarechtse radioverslaggever Rush Limbaugh, die in zijn programma tekeerging tegen liberalen, linkse nep-media en een gelijkwaardige behandeling van de rassen. 

Mannelijkheid stond onder grote druk en dat idee werkte Limbaugh verder uit in het boek The Way Things Ought to Be. Miller las het als tiener voor het eerst, in een later interview zei hij: ‘Elke pagina bevatte een nieuwe openbaring.’ Het feminisme was volgens Limbaugh gecreëerd door nazi-achtige vrouwen om mannen te ‘terroriseren’ en dan met name de witte mannen.

Feministen deden er alles aan vooral witte mannen een schuldgevoel aan te praten en ook Miller ging de term ‘feminazi’s’ gebruiken. Arme zwarte mensen hadden dat volgens Limbaugh aan zichzelf te wijten. Liberale media hielden minderheden klein door ze te betuttelen en Limbaugh fulmineerde tegen ‘de elites’ van Hollywood en de schoolbestuurders die Amerikaanse kinderen ‘over tribaal Afrika leerden in plaats van Aristoteles’. 

Limbaugh sprak volgens Miller de waarheid en niets dan de waarheid en hij inspireerde Stephen ook door zinnen als: ‘Ik ben het zat dat Christoffel Columbus tegenwoordig zo slecht wordt afgeschilderd. Het interesseert me niet dat hij sommige indianen een ziekte heeft bezorgd waar ze niet immuun voor waren... Wij zijn het beste land ter wereld en ik ben het zat dat mensen proberen de geschiedenis te veranderen om ons land af te schilderen als een instrument van het kwaad. Ik ben het zat dat de westerse cultuur voortdurend wordt afgekraakt.’ 

Hypocriet

Een van Millers beste vrienden was tot dan toe een jongen van Mexicaanse afkomst genaamd Jason Islas. Miller en Islas hadden gemeen dat ze veel linkse mensen, en zeker de liberale politici, nogal hypocriet vonden. Democraten beweerden keer op keer op te komen voor de verworpenen der aarde, maar ze leken toch vooral bezig om hun eigen privileges te behouden. 

Vlak voor de eerste highschooldag werd Islas door Stephen gebeld om hun vriendschap op te zeggen en hij legde puntsgewijs uit waarom. Miller vond zijn ex-vriend onder meer te klein, hij had een slechte huid en Stephen vond het vervelend dat Jason zo onzeker was. De belangrijkste reden: zijn Latino-achtergrond, dat was iets onoverkomelijks. Zoals Islas later vertelde aan Miller-biograaf Jean Guerrero: ‘Dat gesprek verliep opmerkelijk kalm. Hij drukte zijn haat voor me uit op een koele, feitelijke manier.’ 

Millers tweede grote voorbeeld naast Rush Limbaugh werd David Horowitz, een bebrilde ex-marxist die jonge conservatieven op zijn Freedom Centrum probeerde op te voeden tot rabiaat anti-linkse, islamhatende provocateurs. Racisme, seksisme en homofobie vielen in zijn ogen onder de vrijheid van meningsuiting, liberalen probeerden rechtse Amerikanen monddood te maken en Horowitz leerde witte jongeren dat ze moesten strijden voor hun Amerika, het was een gevecht tussen lichte en duistere krachten, het moest wij tegen zij worden, de toekomst van christelijk Amerika stond op het spel.

‘Hij is de premier van Amerika. Ik denk niet dat er ook maar één aspect van binnenlands beleid is, waar hij niet nauw bij betrokken is’

Radicale, gestoorde lefties collaboreerden met buitenlandse vijanden om de VS te vernietigen en daarom was alles geoorloofd om het Land van de Vrijheid te redden. Miller vroeg Horowitz te spreken op Santa Monica Highschool en dat werd volgens hem een schitterende middag waar de lefties uit zijn klas gelukkig woedend op reageerden. 

Stephen Miller was zestien toen hij een campagnespeech hield om in de schoolraad te komen. Hij maakte liberalen en latino’s belachelijk, ageerde tegen diversiteitprogramma’s en zei dingen als: ‘Ben ik de enige hier die er ziek van wordt om steeds maar weer mijn afval op te moeten ruimen, terwijl we genoeg conciërges hebben die ervoor betaald worden om dat voor ons te doen?’ 

Miller hield van dit soort provocaties. Een klasgenoot organiseerde geregeld bijeenkomsten om te waarschuwen voor klimaatverandering. Stephen kwam soms langs om met een rood aangelopen gezicht te betogen dat klimaatverandering werd veroorzaakt door vulkanen en niet door mensen. Zwarte mensen kregen van hem te horen: ‘Racisme bestaat niet. Het zit alleen in jullie hoofden.’ 

Een Latina-schoolgenoot vertelde dat ze eens gewoon wat aan het praten was met een vriendin toen Stephen naar haar toekwam en haar toebeet: ‘Ga terug naar je eigen land!’ Een lerares vertelde dat Stephen ook meteen ingreep als een docent Spaans tegen een leerling sprak, dan schreeuwde hij: ‘Dit is Amerika! We spreken Engels!’

Verkrachting

Miller studeerde aan de Universiteit van Duke toen 41 witte lacrossespelers uit de hoogste klasse ervan werden beschuldigd op 14 maart 2006 een zwarte vrouw te hebben verkracht op de campus. Ze hadden die avond twee strippers besteld, wilden een witte vrouw en een Latina, maar de strippers bleken beiden zwart te zijn. Een van hen beweerde later dat ze door drie spelers was verkracht. Witte liberalen verklaarden de jongens al voor de rechtszaak schuldig, Stephen Miller schreef in het studentenblad The Chronicle dat ‘het zijn van een blanke, mannelijke lacrossespeler’ al voldoende was om te worden veroordeeld.

De zwarte aanklager kreeg bij voorbaat al gelijk en Miller schreef: ‘Als onze mensen worden beschuldigd van gruwelijke daden, dan zouden wij de eersten moeten zijn om te eisen dat ze op een rechtvaardige manier worden behandeld.’ Miller werd na dit betoog uitgenodigd voor talkshows op Fox News en hij kreeg voor het eerst landelijke bekendheid. 

In 2016 ontmoette Miller presidentskandidaat Donald Trump. Hij solliciteerde als speechschrijver, maakte indruk, ze konden het goed vinden. Trump noemde Mexicaanse immigranten ‘drugsdealers, criminelen en verkrachters’, Miller vond dit uitstekend verwoord. Hij had bijna geen enkele werkervaring, maar was radicaal genoeg om te worden aangenomen.

De toespraken van Trump waren al duister en onheilspellend, maar door Miller kregen toehoorders helemaal te horen dat Amerika een extreemlinks land was geworden. Door de Democraten had er een ‘invasie’ van ‘dieren’ plaatsgevonden in Amerika. Ze stalen banen van echte Amerikanen, verkrachtten hun dochters, vergoten door moordpartijen zuiver Amerikaans bloed, vanaf nu ging het alleen nog ‘om America First’.

Millers ideeën waren vaak zo hardvochtig dat Trump ze na zijn verkiezing direct probeerde uit te voeren. De moslimban werd verzonnen door Miller en hij gaf het bevel om families bij de Mexicaanse grens van hun kinderen te scheiden. De afschrikkende werking zou enorm zijn, geen ouder zou nog durven Amerika op illegale wijze te betreden. 

Op 13 augustus 2018 verscheen er een groot stuk in de tijdschriften Politico en Time dat was geschreven door de broer van Millers moeder. De kop: ‘Stephen Miller Is an Immigration Hypocrite. I Know Because I’m His Uncle’. David Glosser beschrijft hoe de overgrootvader van Millers moeder Wolf-Leib Glosser in 1903 Rusland ontvluchtte omdat antisemieten daar Joden doodden. Wolf-Leib kwam aan in Ellis Island bij New York met 8 dollar in zijn zak en hij sprak toen alleen maar Pools, Russisch en Jiddisch. Hij leerde Engels in zijn nieuwe land, werkte zich op, kreeg kinderen die kinderen kregen en het steeds iets beter kregen in de Land of The Free. 

Daarom was het volgens Millers oom extra wrang dat juist Stephen immigranten ervan weerhoudt een vergelijkbare kans te geven en David Glosser schreef ‘met ontzetting en toenemende afschuw’ toe te kijken ‘hoe mijn neef, een hoogopgeleid man die zich terdege bewust is van zijn erfgoed, de architect is geworden’ van het wreedste immigratiebeleid ooit. Hun ‘voorouders vluchtten uit Oost-Europa en ze zouden allemaal door de ‘schoorstenen van de crematoria’ zijn gegaan als voorgangers van Stephen Miller even streng op immigratie waren geweest. 

Hardvochtige mensen

Rechters blokkeerden veel van Millers plannen en ook de ‘marxistische’ ambtenaren van de ‘Diepe Staat’ bleven Trump maar dwarsbomen. Dat moest en zou de volgende keer anders worden en zijn vijanden zouden het direct merken als Trump weer aan de macht zou komen. 

Millers vrouw Katie heeft precies dezelfde wraakgevoelens. Ook zij werkte voor Trump, volgens een ooggetuige lachte Weird Stephen (een van zijn bijnamen omdat hij bijna nooit iemand in de ogen kijkt) alleen als hij Katie zag. Ze trouwden in februari 2020 in Trump International Hotel in Washington. Trump was erbij, zijn huwelijksspeech ging vooral over Trump. Steve Bannon noemde de Millers in The New York Times ‘een geweldig koppel’. Hij grijnsde en vervolgde: ‘Ik denk dat ik nooit eerder in mijn leven twee van zulke hardvochtige mensen heb ontmoet.’

Er kwam dat jaar een boek uit over Stephen Miller met de titel Hatemonger (haatzaaier) – Stephen Miller, Donald Trump, and the White Nationalist Agenda. De meeste mensen durfden alleen onder strikte anonimiteit met auteur Jean Guerrero te praten. De hoofdpersoon blijkt zo graag in de gratie van zijn baas te blijven dat hij Trumps favoriete film aller tijden (Bloodsport met Jean-Claude Van Damme) zelf ook snel als favoriet heeft verkozen en er staan zinnen in als: ‘Het is onmogelijk om het Trump-tijdperk, met zijn onvergelijkbare polarisatie, te begrijpen zonder Millers reis naar het Witte Huis te schetsen. Zijn vroegtijdige kaalheid, liefde voor maatpakken en zijn lange, dunne vingers passen bij een man die vaak is afgeschilderd als een achter-de-schermen-poppenspeler.’

Trump verloor de verkiezingen in november 2020 van Joe Biden en hij moedigde MAGA-volgelingen aan het Witte Huis te bestormen om een coup te plegen. Miller bleef zijn baas trouw en hij was pas 39 jaar toen Trump de grootste comeback uit de politieke geschiedenis maakte door in november 2024 opnieuw president te worden. Het overwinningsfeest vond plaats in Florida, in tijdschrift Rolling Stone kwam te staan: ‘Te midden van de feestvreugde vermengde Miller zich met andere hooggeplaatste Trump-medewerkers en hij sprak zijn dank uit aan euforische conservatieve kiezers en Republikeinse kopstukken die hem keer op keer feliciteerden.

Ze zagen allemaal dat het die avond niet alleen Trumps overwinning was – het was ook Millers overwinning, en velen voelden zich verplicht zijn ring te kussen. Trumps belangrijkste adviseur, zijn trouwste gelovige en de enige naaste medewerker die op de een of andere manier de talloze zuiveringen van MAGA-functionarissen in de eerste termijn had overleefd, wist dat het land nu van hem was.’

Een juichende MAGA-vrouw kreeg van Miller de belofte: ‘It’s gonna be great!’ Trumps trouwste gelovige heeft die woorden voor de fanatiekste Trump-aanhangers al meer dan waar gemaakt. Miller kreeg de vrijheid zijn ideale immigratiebeleid op papier te zetten en zijn lange verlanglijst met radicaal-rechtse wensen zou met een kettingzaag in recordtempo worden uitgevoerd.

Onwillige uitvoerders werden gezuiverd en vooral het immigratiebeleid moet zo streng zijn dat het zelfs van Trump een tandje minder mag. Volgens Trump komt er niet één immigrant meer binnen als het aan Miller zou liggen en hij droomt ook van massa-remigratie. Op een bijeenkomst in 2024 zei Trump volgens The New York Times dat Amerika 100 miljoen inwoners in plaats van 340 miljoen zou hebben als Miller de baas zou zijn ‘en al die mensen zouden op Stephen lijken’. 

Motherfucker

Miller vindt het prettig als dit soort dingen over hem wordt beweerd, hoe beruchter hoe beter. Een Trump-vertrouweling noemde hem in Rolling Stone: ‘One intense motherfucker.’ Een medewerker uit zijn eerste periode-Trump zei in The Financial Times: ‘Hij schoffeert mensen, leest ze de les, foetert ze uit.’ Detentiecentra worden door hem ‘kampen’ genoemd en daar kunnen er nooit te veel van zijn. Een voormalige veiligheidsambtenaar zei in The Financial Times dat de pr-mensen van Het Witte Huis er alles aan moesten doen ‘om het beeld te schetsen dat immigranten een gevaar vormen voor Amerikanen’. 

Linkse critici vergelijken hem soms met Joseph Goebbels, Hitlers propagandaminister. Een voormalige collega zei: ‘Stephen ziet de wereld als een schaakbord. En hij speelt niet om te winnen, hij speelt om het bord opnieuw te ontwerpen.’ Dat doet hij onder meer door zich niets aan te trekken aan normen, wetten en overheidsbeperkingen. Miller voert keer op keer zijn ideale beleid uit, rechters grijpen wellicht in, maar misschien ook niet. Advocaten van het Witte Huis zeggen soms: ‘Nee, deze maatregel gaat echt te ver. In de rechtszaal maken we geen schijn van kans.’ Miller geeft dan als standaardantwoord: ‘We doen het toch.’ 

‘Jullie hebben geen idee hoe vastberaden we zullen zijn om deze beschaving te redden. Jullie zijn slechtheid. Jullie zijn jaloezie. Jullie zijn afgunst. Jullie zijn haat. Jullie zijn niets’

In mei 2024 riep Miller alle immigratiefunctionarissen bij elkaar in Washington. Trump had op bijeenkomsten vol MAGA-fans gepocht binnen de kortste keren een miljoen criminele immigranten te deporteren, maar de praktijk bleek een stuk weerbarstiger. Dat moest snel anders en Miller sprak de bazen van de immigratiedienst vloekend en tierend toe.

Hun werk was ondermaats, het tempo moest omhoog, geen illegaal mocht zich meer veilig voelen. Op sociale media moesten gelikte, angstaanjagende filmpjes over de uitzettingen worden geplaatst, wie zou dan nog durven asiel aan te vragen in Amerika? Alleen witte Zuid-Afrikanen zouden altijd met open armen worden ontvangen. Zijn bevel: er moesten dagelijks minstens drieduizend arrestaties worden gedaan. 

Miller heeft geen juridische achtergrond, maar vindt toch steeds weer oude wetten waardoor het uitzettingsbeleid wordt versneld en vereenvoudigd. Rechten hoeven niet te worden voorgelezen, de ICE-agenten moesten maskers dragen om nog gevreesder te worden, mensen mochten best overdag in een auto worden gesleurd, een aanklacht is niet per se nodig, als er maar schot in de deportaties zou komen. Raciaal profileren mag, valt zelfs aan te raden. Een accent? Meenemen. Spaans sprekende mensen? Direct naar een ICE-detentiecentrum ontvoeren. 

Agenten kregen ook de opdracht immigranten op te pakken die kleine overtredingen hadden begaan, zoals rijden onder invloed, en de laatste maanden is een veroordeling helemaal niet meer nodig. Door Miller kan iedereen met een buitenlands uiterlijk of accent ‘zonder eerlijk proces naar een buitenlandse goelag worden ontvoerd, als de president daar zin in heeft’, staat in Rolling Stone. Immigranten moeten zelfs op veilig lijkende plekken zoals gerechtsgebouwen worden gearresteerd, dat zou meteen geweldige beelden opleveren om op Trumps socialemedia-account Truth Social te laten zien. 

Ander idee van Miller: de Nationale Garde inzetten in steden met Democratische burgemeesters zoals Los Angeles, Portland en Chicago, dat zouden de gestoorde marxisten verschrikkelijk vinden, wie weet zouden ze wel in opstand komen en dan konden de soldaten nog veel harder ingrijpen. Ook belangrijk: de omstandigheden in de ICE-kampen moeten zo slecht mogelijk zijn. Uit Rolling Stone: ‘Voor jou lijkt dit misschien triest, zelfs afschuwelijk. Miller vindt je verontwaardiging heel grappig. (...) Hij lacht erom en gaat weer aan het werk om nog meer horrorverhalen te creëren.’

Moord op Kirk

Miller doet dit inderdaad en de moord op Charlie Kirk op 10 september 2025 heeft hem alleen maar vastberadener gemaakt en in een podcast met vicepresident J.D. Vance op 15 september 2025 maakte Miller nog maar eens duidelijk dat hij linkse mensen als de grootste bedreiging voor Amerika ziet.

Hij verspreidde opzettelijk fake news door te beweren dat links terrorisme de laatste decennia groter is dan terreur dat werd uitgevoerd door rechtse radicalen en hij eindigde zijn tirade met: ‘De georganiseerde rellen, de georganiseerde campagnes van dehumanisering, de laster, het publiceren van adressen van mensen, gecombineerd met berichten die bedoeld zijn om geweld te veroorzaken en aan te wakkeren (...). Het is een enorme binnenlandse terreurbeweging.’ 

Hij voegde er ‘met God als mijn getuige’ aan toe: ‘We gaan alle middelen die we hebben bij het ministerie van Justitie, Binnenlandse Veiligheid en de hele regering inzetten om deze netwerken te identificeren, te verstoren, te ontmantelen en te vernietigen en Amerika weer veilig te maken voor het Amerikaanse volk. Het zal gebeuren, en we zullen het doen in Charlies naam.’ 

De speech op Charlie Kirks herdenkingsdienst moest toen nog komen en Stephen Miller zwaaide grimassend met zijn vinger toen hij op 21 september 2025 zei: ‘Wij zijn de storm en onze vijanden kunnen onze kracht, ons doorzettingsvermogen, onze passie niet bevatten. Jullie hebben geen idee welke draak jullie hebben laten ontwaken. Jullie hebben geen idee hoe vastberaden we zullen zijn om deze beschaving te redden, het Westen te redden, deze republiek te redden. Jullie zijn slechtheid. Jullie zijn jaloezie. Jullie zijn afgunst. Jullie zijn haat. Jullie zijn niets.’ 

De weduwe van Charlie Kirk kon wel oproepen tot verzoening, maar haat voelde toch natuurlijker en vooral bij het woord ‘nothing’ om linkse mensen te beledigen, ging er een verontrustend luid gejuich door het State Farm Stadium in Glendale, Arizona.