Bart Nijman: '55 nieuwe Kamerleden, en ze hebben een kind aangesteld om dat in het gareel te houden!?'

‘Het is niet eerlijk’ is het meest Calimero-zinnetje dat je op een muurtje kunt krijten. Maar mijn eierdopje vult zich met vitriool na de vervalste verkiezing voor de nieuwe Kamervoorzitter. De helft der Kamerleden is vervangen na de verkiezingen, 55 van hen zijn groen als gras. En ze hebben een kind aangesteld om dat in het gareel te houden!? Hoe kan ik als kiezer vertrouwen op de collectieve competenties van een Tweede Kamer die niet eens in staat is voor zichzelf de beste kandidaat te kiezen?

Ingeplugd op het NPO- of DPG-infuus kennen velen Martin Bosma vooral als wrongthinker. Zijn benoeming tot voorzitter was een anomalie na een onverwachte verkiezingsuitslag, een ongelukkig ideologisch foutje dat thans is hersteld met de keus voor hamerlaaf Thom van Campen. Die staat als levende conclusie van een onuitgesproken compromis direct in de traditie van Vera Bergkamp (D66). Kleine schoentjes om te vullen, maar met lange veters om over te struikelen.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Vergelijk de cv’s van de kandidaten. Die van Van Campen leest als een professionele politieke tassendrager die bijna tien jaar ‘medewerker’ of ‘adviseur’ moest zijn voordat ie überhaupt als Kamerlid mocht aantreden. Op dat vlak had voormalig Oxfam-directeur Tom van der Lee hem (ondanks smetten op zijn blazoen) moeiteloos moeten verslaan in een eerlijke, op competentie en niet op politiek cynisme geschoeide competitie.

Leg hun sollicitatiebrieven naast elkaar. Die van Bosma buigt op ervaring, beschrijft zijn inspanningen voor interne verbeteringen in de afgelopen twee jaar en roept de zwevende kiezer op het oor bij het Kamerpersoneel te luister te leggen om aan hén te vragen of hij vooruitgang heeft geboekt.

De brief van Van der Lee stond vol spelfouten, waaronder in zijn eigen naam, die van Thom van Campen las als een ChatGPT-prompt van een havo-scholier die voor een spreekbeurt wil weten wat de Kamervoorzitter doet. Hoor hun toelichtingen in de Kamer. Bosma, bevlogen, spreekt over het voorzitterschap en de verantwoordelijkheid voor achthonderd man personeel. Van der Lee lijkt zijn verlies te voorvoelen en stamelt zich er doorheen. Van Campen kruipt en slijmt voor de Kamer als een jongste bediende die weet in wiens kont je moet kruipen om bochten af te snijden op het carrièrepad. 

Noem het subjectieve beweringen, maar dit is hoe het ging en de minste kandidaat werd verkozen. Want zij zijn goed en hij was fout, en het is niet eerlijk, o nee.

Het ergert me dat dit me zo ergert, maar de schaamteloze onverschilligheid waarmee de Kamer liet zien dat meritocratie niets toevoegt waar dogma regeert en opportunisme een uitweg biedt, heeft een nóg dieper laagje politiek cynisme aangeboord. Ik wil me best verzetten tegen dat cynisme hoor, en werken aan vertrouwen, maar geef me dan ook een réden.