The Santa Claus Killer: 'olijke kerstman' slaat acht keer gruwelijk toe

De Canadese seriemoordenaar Bruce McArthur raakte bekend als ‘The Santa Claus Killer’ omdat hij in de winter de kerstman speelde in een winkelcentrum in Toronto. Hij vermoordde tussen 2010 en 2017 minstens acht mannen en dat maakte extra veel indruk omdat McArthur er ook echt een beetje uitzag als een Santa Claus. ‘Ho, ho, ho!’

Erik Brouwer 26 dec. 2025 | 15:00

Misdaad

Bruce McArthur leek een aardige man met een passende witte baard. De wat oudere man had donsachtig wit haar, ronde rode wangen, een gezellig buikje en een olijke glimlach. Kinderen gingen zonder angst bij hem op schoot zitten als hij de kerstman in het lokale winkelcentrum acteerde en ze giechelden als hij weer eens met zijn basstem ‘Ho, ho, ho!’ riep.

Hij pakte cadeautjes voor de jongens en de meisjes, maakte praatjes over school en sport en iedereen in Toronto en omstreken leek de man die Santa Claus speelde een schitterende vent te vinden. Daarom zou er na zijn ontmaskering veel aandacht worden besteed aan zijn jeugd, motieven en achtergrond. Hoe kon iemand zo wreed en sadistisch worden en tegelijkertijd zo vriendelijk overkomen?

Dit staat vast: Thomas Donald Bruce McArthur werd op 8 oktober 1951 geboren in het plaatsje Lindsay, Ontario. Zijn ouders hadden een boerderij en adopteerden kinderen. Bruce en zijn oudere zus moesten dan zes tot acht tijdelijke broers en zusjes leren hoe ze de klussen in de stallen moesten uitvoeren. Bruce deed veel liever andere dingen en hij verdacht zijn vader ervan extra streng voor zijn zoon te zijn omdat hij vermoedde dat Bruce op jongens viel en dat hij ‘een echte man’ van hem wilde maken.

Op school was hij een buitenbeentje, zijn cijfers waren middelmatig, maar niemand van zijn ex-klasgenoten kan zich herinneren dat Bruce McArthur opvliegend, sadistisch of agressief was. Op de highschool ontmoette hij een studente genaamd Janice, ze kregen een relatie of deden alsof, trouwden in 1974 en gingen wonen in een flat in Toronto.

Bruce vond een goede baan in een groot warenhuis, was opvallend actief in het lokale kerkbestuur, hield veel van koken en werkte graag in de tuin. Hij kreeg in 1978 een nieuwe baan als rondreizende verkoper van sokken en de McArthurs verhuisden naar een vrijstaand huis met een door Bruce aangeharkte tuin in het wat saaie plaatsje Oshawa, op zo’n zestig kilometer van Toronto. Janice schonk Bruce op een of andere manier twee kinderen die ze Melanie en Todd noemden en de McArthurs leken lange tijd een voorbeeldig gezinnetje te vormen.

Dat was deels niet waar, want Bruce had vanaf beginjaren negentig seksuele relaties met mannen. Na een paar jaar vertelde hij dit aan Janice en de kinderen. Die waren geschokt, maar de McArthurs bleven tijdelijk de schijn ophouden van een doorsnee Canadees gezin.

Olijk lijkende vriend

In 1997 besloot Bruce toch te scheiden en hij verhuisde in zijn eentje naar Toronto en ging wonen op de negentiende verdieping van een appartementencomplex in Thorncliffe Park, op vijf kilometer van Church and Wellesley, ook wel Gay Village genoemd. Bruce ontmoette mannen in barretjes en clubs en hij ging voor het eerst samenwonen met een man. Zijn baan op dat moment: tuin- en landschapsarchitect. Zijn klanten waren zeer tevreden over hem en Bruce raakte bevriend met een vrouw genaamd Karen die evenveel liefde koesterde voor natuur en tuinen.

Bruce werd geregeld door haar om vier uur in de ochtend opgehaald om naar veilingen te gaan, hij mocht zijn gereedschap in de garage van Karen en haar man Ron bewaren. Na het werk in nabijgelegen tuinen douchte hij bij Karen en Ron en ze gaven hun zo olijk lijkende vriend zelfs de sleutel van hun huis.

Bruce McArthur postte onschuldige plaatjes op Facebook.

McArthurs bedrijf heette Artistic Designs. Hij werd vooral ingehuurd door rijke, oudere vrouwen die hem charmant vonden en volledig vertrouwden. In de winter moest hij een parttimebaan zoeken en hij knutselde bloemstukken in elkaar om cadeau te geven en hij bood zich aan bij een winkelcentrum om de kerstman te spelen. McArthur maakte indruk in zijn rode kostuum en deels echte witte baard en zo begon zijn loopbaan als Santa Claus in Agincourt Mall, bij Kennedy Road en Sheppard Avenue, in de wijk Tam O’Shanter-Sullivan in het noordoosten van Toronto.

McArthur leek in die tijd volledig uit de kast te komen en hij werd een bekende verschijning in Gay Village. Hij gebruikte ook datingsites als Manjam en Recon en legde contact met mannen onder de naam Silverfoxx51. De zilveren vos omschreef zich als een ‘leather daddy’, hij had een voorliefde voor ‘onderdanige mannen’ en het zou helemaal goed uitkomen als ze ook nog eens interesse zouden hebben in gevaarlijke seks: Silverfoxx51 hield er namelijk van ‘to push a guy’s limits so they go over the edge’.

De verdachte maakte een betrouwbare indruk bij de rechter en kreeg een voorwaardelijke straf. Vervelender voor Bruce: hij mocht zich drie jaar niet in Gay Village vertonen

Dat bleek hij alleen wel heel letterlijk te nemen. McArthur wás het gevaar, dat werd al duidelijk in 2001. Hij volgde op Halloween een 36-jarige verpleger in opleiding en danser in gayclubs genaamd Mark Henderson naar zijn appartement in Gay Village en sloeg hem meerdere keren met een metalen pijp. Hendersons schedel barstte open, bloed stroomde over de vloer, het was een wonder dat hij de aanval overleefde. Hij kende McArthur slechts vluchtig, maar kon hem wel beschrijven en de agenten gingen langs bij McArthurs huis.

Hij deed open, heette de agenten vriendelijk welkom en bekende opmerkelijk genoeg meteen dat hij Henderson herhaaldelijk hard had geslagen met die metalen pijp. Heel vervelend, maar het moet zijn veroorzaakt door een black-out omdat hij zijn epilepsiepillen niet had genomen en hij begreep pas later wat er was gebeurd.

McArthur stond in januari 2003 terecht en hij bleef erbij dat hij geen herinneringen aan de aanval had. De verdachte betuigde zijn spijt, het zou echt nooit meer voorkomen en hij nam de volle verantwoordelijkheid voor zijn daad. Waarom hij over straat liep met een metalen pijp? Om zich te beschermen tegen homofobe lieden in en rond Gay Village.

Hij was al een aantal keren aangevallen, dat zou niet nog een keer gebeuren. McArthur maakte een betrouwbare indruk bij de rechter en de aanklagers en hij kreeg alleen een voorwaardelijke straf. Vervelender voor Bruce: hij mocht zich drie jaar niet meer in en rond Gay Village vertonen.

Zeven jaar later begonnen de vermissingen. Skandaraj Navaratnam kwam oorspronkelijk uit Sri Lanka. Vrienden en familieleden noemden hem ‘Skanda’. Hij was 40 jaar, kon dansen als Michael Jackson, zingen als Prince en hield net als Bruce McArthur van de natuur en tuinieren. In scrabble leek hij onverslaanbaar en hij kon prachtige verhalen vertellen over het land dat hij had achtergelaten. Skanda vluchtte tijdens de burgeroorlog in Sri Lanka naar Canada en hoopte daar vrij te kunnen leven als man die op mannen viel.

McArthur had een voorliefde voor onderdanige mannen en het zou helemaal goed uitkomen als ze ook nog eens interesse zouden hebben in gevaarlijke seks

Hij solliciteerde op banen die de autochtone Canadezen niet wilden doen en verdiende een schandalig laag salaris waarvan hij een groot deel naar zijn ouders in Sri Lanka stuurde. Vooral zijn moeder vroeg geregeld of hij al een leuke vrouw had gevonden in dat rijke Westen, maar nee, dat was er nog niet van gekomen.

In de zomer van 2010 adopteerde Skanda wel een hondje waarmee hij onafscheidelijk was. Hij liet hem nooit alleen en daarom viel het ook zo op toen Skanda ineens weken achtereen nergens was gezien. De politie werd op de hoogte gesteld, op 23 september meldde zich een getuige. Skanda danste op 6 september urenlang in een nachtclub en hij ging naar buiten met een man die wel wat op de kerstman leek, sindsdien werd hij vermist. Skanda verdween wel vaker een paar weken, maar dat was voordat hij zijn hondje kreeg en hij zou hem nooit alleen laten.

Skanda’s laptop werd onderzocht, bezoekers van Gay Village kregen bezoek van de politie, agenten vroegen camerabeelden op van winkels rond Church and Wellesley, lijkhonden doorzochten nabijgelegen parken en braakliggende terreinen. Er werd niets gevonden, de aandacht verslapte en de rechercheurs leken al snel nauwelijks nog de intentie te hebben de vermissing echt op te lossen.

Forum voor kannibalen

Pas eind 2012 zette de politie van Toronto een speciale eenheid op met de naam Project Houston. Dat gebeurde naar aanleiding van een bericht op een forum voor kannibalen met de naam Zambian Meat. Een lid beweerde naar Toronto te zijn gereisd om een man te vermoorden die hij heerlijk oppeuzelde. Kon dit Skandaraj ‘Skanda’ Navaratnam zijn? Na een kort onderzoek werd dit uitgesloten, maar Project Houston ging wel door en in 2013 werden er twee vermissingen aan toegevoegd.

De eerste man heette Abdulbasir Faizi. Hij kwam oorspronkelijk uit Afghanistan, vluchtte voor de Taliban en deed in zijn nieuwe land alsof hij een hardwerkende, heteroseksuele immigrant was. Hij werkte in een fabriek, zijn vrouw en twee dochters droegen een hoofddoek en Abdulbasir bad vijf keer per dag. Hij vertelde zijn vrouw geregeld dat hij moest overwerken, maar dan ging hij naar homoclub Zipperz of de Black Eagle Bar in Gay Village en hij ontmoette ook mannen in een sauna voor alleen mannen genaamd Steamworks.

In deze torenflat in Toronto was Bruce McArthur woonachtig, niet ver verwijderd van Gay Village, waar hij zijn slachtoffers oppikt.

Abdulbasirs vrouw belde hem op 30 december 2010 om twaalf uur in de avond, haar echtgenoot nam niet op en dat deed hij de dagen erna ook niet. Agenten gingen langs bij zijn vrouw om te vertellen dat hij voor het laatst naakt was gezien in homosauna Steamworks en daar had hij mogelijk seks gehad. Zijn vrouw geloofde dat eerst niet, haar Abdulbasir was een vrome moslim, het moest een persoonsverwisseling zijn.

Twee vermiste migranten, twee homo’s die dat verborgen wilden houden: kon er een verband zijn? Daar begon het wel op te lijken, helemaal toen er niet lang daarna een derde man met een moslim-achtergrond van de aardbodem leek te zijn verdwenen. Majeed ‘Hamid’ Kayhan was 58 jaar en ook hij stond in bepaalde kringen bekend als een vaste bezoeker van Gay Village.

Zijn achtergrond leek erg op die van Abdulbasir: ook Hamid was gevlucht uit Afghanistan en ook hij leek een heteroseksueel familieleven te leiden met de islam als middelpunt. Agenten van Project Houston kwamen na maanden onderzoek tot de conclusie dat er een seriemoordenaar rondliep in Gay Village. Een anonieme tipgever vertelde dat twee van de drie vermisten weleens omgingen met een witte Canadees die de kerstman speelde in een winkelcentrum.

McArthur werd op 11 november 2013 ondervraagd, maar de rechercheurs leken nauwelijks geïnteresseerd te zijn in waarheidsvinding. Zo vergaten ze McArthurs naam in te tikken op de computer, waardoor ze niet eens wisten dat hij in 2001 bijna een man had vermoord met een metalen pijp.

Vierde vermissing: de 37-jarige Kirushna Kumar Kanagaratnam, een Sri Lankaan die net als de eerste vermiste man de burgeroorlog in zijn land was ontvlucht. Nummer vijf: Soroush Mahmudi, 50 jaar en een vluchteling uit Iran, met een echtgenote die hem na zijn dood ‘mijn soulmate’ zou noemen.

Nummer zes: Dean Lisowick, 47 jaar en de eerste witte man die door McArthur zou worden vermoord. Hij was biseksueel, dakloos en bood zich aan als prostituee in Gay Village. Nummer zeven: de 44-jarige man Selim Esen, die in 2013 wegens zijn geaardheid vanuit Turkije naar Toronto vluchtte en in april 2017 werd opgegeven als vermist.

De lijst had nog een stuk langer kunnen zijn, maar McArthur maakte op 26 juni 2017 een enorme inschattingsfout. Andrew Kinsman was 49 jaar toen hij vlak na Pride Day op 26 juni 2017 verdween nadat hij voor het laatst gezien was in Gay Village. De laatste vermissing bleek McArthurs ondergang in te leiden. Kinsman had een goede baan en een duur huis, hij was wit en openlijk homoseksueel.

Invloedrijke vrienden deden er alles aan om zijn vermissing zoveel mogelijk publiciteit te geven, ze flyerden, spraken met journalisten, alle Canadezen leken op een gegeven moment te weten wie Andrew Kinsman was. Rechercheurs kwamen eindelijk onder grote druk te staan om nu echt resultaten te boeken en het onderzoek werd flink opgeschaald. Project Houston werd ontmanteld, een politiechef kondigde een nieuwe taskforce aan met een veel hoger budget: Project Prism.

Verdacht bericht

Al snel was er een doorbraak. Kinsman had volgens hoofddetective Hank Idsinga een seksuele relatie met McArthur en in zijn dagboek stond op de dag van zijn verdwijning: Bruce. Oude zaken werden heropend, dit keer keken de agenten wel in hun computers en ze vonden McArthurs dossier. Die Bruce bleek nogal agressief te kunnen zijn en in de outbox van de eerste verdwenen man Skandaraj Navaratnam werd een verdacht bericht gevonden.

De afzender: Bruce McArthur, kerstman in een winkelcentrum met een strafblad. Kon hij een moordenaar zijn, of zelfs een seriemoordenaar? McArthur werd 24 uur per dag afgeluisterd en gevolgd. Op 18 januari 2018 nam hij een jonge man mee naar zijn appartement. Agenten hadden het bevel gekregen meteen in te grijpen als hij in gezelschap naar zijn huis ging, ze beukten zijn voordeur open en arresteerden de 66-jarige McArthur. De jonge man lag op dat moment vastgebonden op bed. Het appartement werd leeggehaald, technici kraakte zijn computer en ze vonden foto’s van mannen die hij had verkracht en daarna vermoord.

Uit een artikel dat in het Duitse Stern verscheen: ‘Waarschijnlijk wurgde hij ze eerst, door hun luchttoevoer af te sluiten tot ze bewusteloos raakten. Vervolgens legde hij een touw om hun nek, die hij had vastgebonden aan een ijzeren staaf om het strakker te maken. Hij liet ze telkens even bij bewustzijn komen, om ze vervolgens opnieuw te wurgen. En uiteindelijk doodde hij ze.’ Zelfs doorgewinterde detectives konden amper geloven dat de ‘jolly looking man’ met die aparte bijbaan een sadistische seriemoordenaar was en hij kreeg natuurlijk de bijnaam The Santa Claus Killer.

Bij het huis van McArthurs beste vriendin Karen werden de lichamen van de slachtoffers aangetroffen.

De lijken moesten nu nog worden gevonden. Honden snuffelden op meerdere locaties rond Toronto en er vond een grote forensische operatie plaats bij het huis van McArthurs beste vriendin Karen. Het was zelfs voor Canadese begrippen uitzonderlijk koud, dat bracht moeilijkheden mee bij het opgraven. Agenten sliepen in tenten met verwarming om de ochtend erna meteen te kunnen doorwerken, ijs en sneeuw werden verwijderd met vlammenwerpers. McArthur had de meeste slachtoffers in stukken gesneden en verstopt in Karens plantenbakken.

Busjes met cameraploegen parkeerden in de buurt en probeerden zoveel mogelijk handelingen te filmen. Rillende journalisten met kleding in vele laagjes brachten keer op keer de laatste updates. Van wie konden deze botten zijn? En hoe zou dit slachtoffer in McArthurs handen zijn beland? In kranten stond dat hij waarschijnlijk ‘de ergste seriemoordenaar van homoseksuele mannen’ ooit is.

Het winkelcentrum dat hem inhuurde als kerstman bracht een verklaring uit met: ‘Hij werd gevonden via een evenementenbureau dat verschillende vormen van entertainers, waaronder de kerstman, levert voor vele evenementen in de regio Groot Toronto. Er zijn geen incidenten gemeld door klanten of winkelcentrummedewerkers tijdens zijn verblijf in het winkelcentrum. We betuigen ons medeleven aan de families en vrienden van de slachtoffers van deze gruwelijke misdaden.’

Canadese kranten als Global News en The Toronto Sun vonden op McArthurs Facebook-account foto’s van hem verkleed als kerstman en hij poseerde lachend in de camera met dolgelukkige gezinnen.

25 cold cases werden heropend, woordvoerders van de homogemeenschap vonden dat veel te laat: ze hadden al veel langer het vermoeden dat er een seriemoordenaar in Toronto actief was, al vanaf 1975 begonnen er gays op mysterieuze wijze te verdwijnen en vaak doken ze alleen afgeslacht weer op. Politiechefs werden uitgescholden op townhall meetings, er zouden vast veel minder doden zijn geweest als de agenten van Project Houston bereid waren geweest degelijk onderzoek naar de vermissingen te doen.

Waarom werd er niet gewaarschuwd voor een mogelijke seriemoordenaar in Gay Village? Het leek wel alsof homoseksuele slachtoffers veel minder serieus werden genomen dan heteroseksuele vermisten en aan verdwijnende migranten werd helemaal geen aandacht besteed. Agenten van de Toronto-politie wilden graag meelopen in de Pride-parade door Gay Village om hun solidariteit met de homogemeenschap te tonen, maar in 2018 waren ze mooi niet welkom, dat zou ze leren.

Hoe langer het onderzoek duurde, hoe duidelijker werd dat er misschien nog wel veel meer slachtoffers waren. Een man genaamd Sean Cribbin ontmoette McArthur online in een chatroom. Het was de zomer van 2017 en hij leek een fijn contact te hebben met Silverfoxx51. Cribbin maakte een afspraak met McArthur, ging langs in zijn appartement en dacht lange tijd onbekommerde, wellicht wat harde seks te hebben.

Cribbin nam wat GHB en verloor het bewustzijn. Na twintig minuten werd hij wakker en hij zag McArthur zwijgend voor hem staan. Raar, vond Cribbin, maar hij deed het maar af als een ‘slechte date’ en hij kon gewoon weg. Pas een jaar later besefte hij dat ie miraculeus aan The Santa Claus Killer was ontsnapt.

Volgens een agent liet de kerstmanmoordenaar zijn slachtoffers altijd even poseren voor hij ze afslachtte en hij bewaarde de foto’s in genummerde mapjes als trofeeën

De maand erna vermoordde McArthur zijn achtste slachtoffer Andrew Kinsman en Cribbin kreeg bezoek van een agent die vertelde hoeveel geluk hij had gehad. Tech-specialisten hadden net de harddrive van McArthur gekraakt en er stonden ook foto’s op van Cribbin. Silverfoxx51 had een kap over Cribbins hoofd gedaan, zijn ogen afgeplakt met ducttape en hij klemde een metalen pijp tegen Cribbins keel. Volgens de agent liet de kerstmanmoordenaar zijn slachtoffers altijd even poseren voor hij ze afslachtte en hij bewaarde de foto’s in genummerde mapjes als trofeeën/souvenirs.

Geen rechtszaak

Op dinsdag 29 januari 2019 verscheen McArthur in het gerechtsgebouw van Ottawa. Tijdens de verhoren blonk hij uit in praatjes over niets en hij kon gloedvol vertellen over tuinieren, maar over zijn motieven wilde hij niets kwijt. Hij bekende wel acht moorden te hebben gepleegd, in ruil daarvoor hoefde hij niet maandenlang terecht te staan.

De meeste volgers van de zaak waren teleurgesteld dat het geen rechtszaak werd, maar volgens detective Hank Idsinga was er wel een uitzondering: de jonge man die op het laatste moment door de politie was gered terwijl hij vastgebonden aan een bed lag. Hij hoefde door de bekentenis niet te getuigen in de rechtbank en dat kwam mooi uit, want ook hij had een vrouw en kinderen en niemand in zijn omgeving wist dat hij van mannen hield.

Seriemoordenaar Bruce McArthur speelde overtuigend voor kerstman.

De grootste rechtszaal in Ottawa zat net als op 29 januari overvol toen rechter McMahon op 4 februari 2009 het oordeel uitsprak: levenslang. De seriemoordenaar had nooit berouw getoond en bleef maar zwijgen over zijn beweegredenen, de rechter nam hem dat erg kwalijk. Er werd daarom ook extra veel gespeculeerd over zijn motieven. De ene expert noemde hem een psychopaat, een volgende geloofde dat McArthur vooral uit zelfhaat handelde, een derde wist tamelijk zeker dat ieder slachtoffer in zijn diepste wezen zijn streng gelovige vader was en er werden nog veel meer onbewijsbare theorieën ontvouwd.

Een detective vertelde na afloop tegen reporters: ‘Ik weet niet of we ooit zullen weten waarom hij het deed.’ Zijn beste vriendin Rachel zei dat er twee Bruces bestonden: Bruce A en Bruce B. De eerste Bruce omschreef ze als ‘nooit boos of opvliegend’, hij was zelfs ‘altijd vriendelijk, een heel zachtaardige en attente man’. Ze voegde eraan toe: ‘Bruce B, wie was dat? Ik weet het niet.’

Bruce McArthur is momenteel 74 jaar. Hij zit gevangen in een speciale vleugel van de zwaarbewaakte Millhaven Institution en werd al eens de ziekenboeg in geslagen. Zijn ex-vrouw, kinderen en kleinkinderen komen geregeld op bezoek, maar zijn favoriete feest kerst zal hij tot tenminste 2041 moeten vieren met de verkrachters, dieven, overvallers en de andere moordenaars in Millhaven die hem haten.

Pas na 25 jaar zal hij eventueel in aanmerking kunnen komen voor vervroegde vrijlating, maar daar moet The Santa Claus Killer wel 91 jaar voor worden en dat haalt hij volgens doktoren nooit omdat hij diabetes type 2 heeft.

Misdaad