De val van Maduro: Cuba's toekomst hangt aan een zijden draadje

Een verbroken alliantie

De hechte politieke band tussen Cuba en Venezuela, die begon met Hugo Chávez en Fidel Castro, is abrupt verbroken. Decennialang vloeide Venezolaanse ruwe olie naar het eiland in ruil voor Cubaanse artsen en adviseurs. Nicolás Maduro, opgeleid in Cuba, was de handlanger die deze continuïteit waarborgde.

Zijn gedwongen verwijdering door Amerikaanse troepen legt de Cubaanse invloed bloot; zijn bodyguards waren Cubanen en er waren Cubanen in de Venezolaanse inlichtingendiensten. Voor Cuba betekent de val van Maduro het verlies van zijn belangrijkste internationale partner en een directe bedreiging voor zijn politieke stabiliteit en energievoorziening.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

De economische val

De toekomst zonder Maduro ziet er somber uit voor het Caribische eiland, dat al kampte met de ergste economische crisis sinds de Koude Oorlog. Maandenlange stroomonderbrekingen, rottend voedsel in koelkasten en een uitbraak van door muggen overgedragen ziekten zijn de dagelijkse realiteit voor de meeste Cubanen. Het gezondheidssysteem, ooit de trots van de revolutie, staat onder enorme druk.

De levensader van het land was de dagelijkse toevoer van ongeveer 35.000 vaten Venezolaanse olie. Het idee dat deze stroom stopt, vervult de Cubanen met angst voor een nog diepere humanitaire en economische crisis.

Amerikaanse druk en Cubaanse onverzettelijkheid

De Amerikaanse operatie in Venezuela markeert een nieuwe, agressieve buitenlandpolitiek, de 'Donroe Doctrine' genoemd, Trumps woordspeling op de historische Monroe Doctrine. Washington eist nu totale medewerking van de nieuwe regering in Caracas en gebruikt de situatie om de druk op Havana maximaal op te voeren.

Secretary of State Marco Rubio, van Cubaans-Amerikaanse afkomst, ziet dit als dé kans om een einde te maken aan het communistische bewind op het eiland. Ondanks de dreigende taal en de verergerende crisis blijft de Cubaanse regering onverzettelijk. President Miguel Díaz-Canel eert de omgekomen Cubanen als helden die vochten tegen 'terroristen in imperialistische uniformen', een duidelijk teken van verzet tegen de Amerikaanse interventie.