Verslaggever waagt zich in de wereld van BDSM: wat er écht achter gesloten deuren gebeurt

Bij bdsm denken veel mensen aan leren pakjes, rollenspelletjes en blauwe ballen. Voor beoefenaars van deze pikante levensstijl schuilt daar echter een diepere laag onder, die van zelfacceptatie en verbinding. Onze verslaggever wilde wel ervaren wat er echt gebeurt achter de gesloten deuren van een speelkamer en meldde zich aan voor een bdsm-workshop. Met alle risico’s van dien...

Ryan Claus 09 jan. 2026 | 14:30

Mens & Maatschappij

Bij het leven van een verslaggever hoort ook dat je omgeving je voortdurend wijst op onderwerpen en verhalen ‘waar je echt iets mee zou moeten’. Als ze iets lezen over films met pedofielen, krantenberichten zien van ontsnapte tbs’ers, TikTok-filmpjes tegenkomen over het seksleven van Gordon; vrienden en familie denken bij dergelijke uitwassen direct aan mij. Risico van het vak.

Enige tijd geleden was het weer raak. ‘Hier moet je écht iets mee!’ riep mijn vriendin vanuit onze woonkamer, terwijl op ons televisiescherm een verslaggever als een hondje over de grond kroop, blafgeluiden maakte en zich liet aftuigen door een sm-meesteres. Ik liet het voorstel bezinken. Wekenlang. En toen nog een paar maanden. Om na ruim een jaar tot de conclusie te komen: gaat ’m niet worden. Niet aan mij besteed. Verder dan een bescheiden zoekactie naar Nederlandse meesteressen – want kijken kan geen kwaad – was ik niet gekomen.

Nadia, een van Moriahs vaste ‘varkentjes’, is speciaal langsgekomen om zich te laten aftuigen door een nerveuze journalist. ‘Zullen we beginnen met zwepen?’

Totdat ik mij bedacht: een mailtje opstellen, zonder het daadwerkelijk te versturen naar zo’n bdsm-meesteres, dat kan geen kwaad. De belangrijkste passage in dat conceptmailtje: ‘Als ik dit doe, wil ik niet all the way gaan, maar alleen even proeven aan het bdsm-vak. Om hier vervolgens een ongetwijfeld ongemakkelijk verhaal over te kunnen schrijven.’ Dat ik voorzichtiger had moet omspringen met woorden als ‘proeven’ rondom dit thema besefte ik pas toen het te laat was.

Tepelklemmetjes

Het verzoek om deel te nemen aan een workshop voor beginnende bdsm’ers bleef maandenlang hangen in het mapje ‘concepten’. De gedachte dat ik slechts één muisklikje verwijderd was van de ervaring om als een keffend hondje met tepelklemmetjes op de cover van dit blad te belanden, was best beklemmend. Wat er precies veranderde, kan ik niet helemaal verklaren. Het besef dat je maar één keer leeft? Een moment van pure overmoedigheid? Het doet er niet toe. Het hoge woord was eruit.

Van de vier bdsm-meesteressen die mijn zoektocht had opgeleverd, schreef ik er twee aan. De last die daarmee van mijn schouders viel, werd vervangen door iets nog veel zwaarders: angst. Ik zag mezelf al rondkruipen met een rode bal in mijn mond. En jawel, binnen anderhalf uur was er al een reactie, van Meesteres Moriah uit de Flevopolder.

‘Wat een ontzettend leuke mail om te ontvangen! Ik vind het eerlijk gezegd behoorlijk stoer dat je dit avontuur zelf wilt ondergaan voor een reportage. Dat is niet vanzelfsprekend, zeker niet in een wereld waar mensen vaak liever vanaf de zijlijn blijven kijken. En natuurlijk houd ik rekening met jouw beginnersstatus. Pijnlijk en ongemakkelijk gaat het zeker worden, maar op een leuke manier. En uiteraard binnen veilige, duidelijke grenzen.’

Geen weg terug. Moriah klonk best lief én ervaren, maar de woorden ‘pijnlijk’ en ‘ongemakkelijk’ blijven hangen. Een week voor onze afspraak informeer ik – aangezien ik geen flauw idee heb waar ik mijzelf aan uitlever – of en hoe ik mij moet voorbereiden op wat er komen gaat. Dat had ik beter niet kunnen doen. De reactie van Meesteres Moriah stelt mij geenszins gerust. ‘Hoi Ryan, dat ligt eraan wat jij zou willen ervaren. Een workshop bdsm is maatwerk en wordt samengesteld aan de hand van wensen van de ander. Hierbij een aantal meest voor de hand liggende opties:

- Impact play, waaronder: paddles, zwepen, canes, single tails

- Tepeltorture: tepelklemmen, knijpers

- Deprivatie: masker (oog/volledig), gag

- Bondage, waaronder: touw, folie, boeien, spreidstang

- Electro, waaronder: stroomstok, violet wand, pads

- Vacuum play, waaronder: vacuümpomp, cupping fire/blood/classic

- CBT (Cock & Ball Torture), waaronder: pikbondage, ballkicks, stretcher, crusher

Nou ja... er is natuurlijk nog veel meer mogelijk, maar als ik dat allemaal opnoem, durf je misschien niet meer te komen.’

Eh, oké. Het beeld van die onschuldige coverfoto, van mij als schoothondje, is in één mailtje onomkeerbaar geüpgraded tot een coverfoto met bloederige ballen, spreidstangen die uit lichaamsopeningen steken en een crusher – wat dat ook moge zijn – die mijn laatste stukje levenslust wegneemt. Driekwart van Moriahs lijstje durf ik niet eens te googelen.

Dit is geen gewone onschuldige deegroller.

‘Poeh, ik laat dit even op mij inwerken,’ stuur ik terug, in een poging tijd te winnen. Met daarbij de expliciete vermelding: ‘Die Cock & Ball Torture kunnen we alvast achterwege laten. Ik hoop wel mijn onderbroek aan te houden.’ De meesteres heeft daar, godzijdank, alle begrip voor. ‘Neem je tijd. Het wordt al pittig genoeg voor je.’ De lachende smiley die ze achter deze laatste zin plaatst geven mij rillingen. Waarom doe ik dit ook alweer?

In de dagen die volgen, schieten te pas en onpas flitsen van gloeiende spreidstangen, bloederige vacuümpompjes en cupping-taferelen door mijn hoofd. Vaak op uiterst onhandige momenten of plekken, zoals in de rij bij de keurslager, of op de peuteropvang van mijn zoontje. Die flitsen zijn overigens belachelijke, Lord of the Rings-achtige angstbeelden, want ik weet nog steeds niet wat cupping fire, blood vacuum play en crushers überhaupt zijn.

Laat ik mijzelf eerst maar eens inlezen over de vrouw die mij zo graag ‘pijn’ en ‘ongemak’ wil toedienen. Uit de grote lappen tekst op haar eigen website besef ik: Meesteres Moriah is een grote speler in bdsm-kringen. De dominatrix draait al decennia mee, richtte het grootste bdsm-platform van Nederland op, schrijft bergen aan blogs, handleidingen en boeken over het thema, ontwerpt haar eigen workshops, trainingen en coachings (voor zowel ‘onderdanigen’ als ‘meesteressen’), maakt podcasts en klapt, als ze tijd overheeft, zelf ook nog weleens met de zweep. Kortom: de vrouw weet van wanten. Ik ben, in ieder geval, in goede handen. Soort van.

Na vier dagen radiostilte voelt Moriah mijn koudwatervrees aan. Ik beken dat haar lijstje mij overrompelde en dat eigenlijk niets van deze ‘activiteiten’ mij aanstaan. In een halfslachtige poging tot een concessie antwoord ik het volgende: ‘Niet al te hard aangepakt worden met een zweepje of een paddeltje lijkt me prima.

Zo’n bal in m’n mond vind ik wat ver gaan. Misschien héél eventjes, om te voelen hoe dat is. Vastgebonden worden vind ik ook een tikkeltje ver gaan, maar wellicht denk ik daar ter plekke anders over. Een tepelklemmetje is misschien het verst dat ik wil gaan. Lijkt me fucking pijnlijk, maar goed, alles voor een goed verhaal.’

De reactie van Moriah hierop is even verrassend als interessant: ‘Je kunt natuurlijk ook aan de andere kant van de zweep staan. Dus een workshop tot (Pro) Domme. Dan zorg ik dat mijn sub (vrij vertaald: onderdanige, red.) binnen handbereik is. Zodat je kunt ervaren hoe het is om iemand anders te slaan of te vernederen.’

Voor het eerst in mijn nog kortstondige bdsm-avontuur voel ik een vreemd soort vreugde. Dit klinkt véél leuker dan mijzelf laten pijnigen. Huist er in mij dan wellicht een onvervalste meesteres? Of ben ik vooral opgelucht dat ik niks met die stretcher hoef? De waarheid zal in het midden liggen. Hoe dan ook: de grootste spanning is eraf. Op naar de Flevopolder!

Kinky schortje

Op de eerstvolgende vrijdagavond staan de fotograaf en ik voor een onopvallend rijtjeshuis in een onopvallende woonwijk in een onopvallende gemeente. Binnen is het donker, dus we twijfelen of we wel voor het juiste huis staan. Dan vliegt de deur open en verschijnt er een volwassen man in niets meer dan een kinky, leren schortje. Zijn zaakje bungelt er nog net niet onder vandaan. Het zou vreemd zijn als dit niet het juiste adres is, denk ik bij mijzelf. ‘Hallo, ik ben Luc,’ zegt de man met een vriendelijke glimlach. ‘Kom binnen!’

Zodra Luc zich omdraait, kijken we recht tegen zijn blote achterwerk aan. ‘Hoi,’ stamel ik, enigszins beduusd. Achter hem verschijnt een blonde vrouw van middelbare leeftijd, eveneens in een leren kostuum dat ik, tot op dit moment, enkel associeerde met pikante party’s. ‘Hallo, ik ben Moriah. Welkom! Kom binnen en ga lekker zitten. Willen jullie koffie?’ Luc wordt daarop richting keuken gestuurd, om de verslaggever en fotograaf te voorzien. De rolverdeling is meteen duidelijk.

We schuifelen richting woonkamer, waar een groot, hout ‘schandblok’ direct in het oog springt. Zo eentje waar je je hoofd doorheen steekt. ‘In de middeleeuwen werden misdadigers hierin klem gezet en bekogeld met rotte eieren en appels,’ licht Luc toe. Met die vriendelijke glimlach: ‘Dat gaan we vandaag niet doen.

Tenzij je dat wilt...’ Ik schud van nee en neem plaats op een stoel. ‘Pas op!’ roept Moriah. Ze wijst naar de tientallen metalen puntjes op het zitvlak. Ik ben nog geen minuut in de woning annex speelkamer van Moriah en mijn bips was al bijna opengescheurd. ‘Hij wil meteen beginnen!’ lacht Luc. De toon is gezet.

Wie voor het eerst in zijn leven binnenstapt in een bdsm-speelkamer, kan niet anders dan onder de indruk zijn. Ik zie een massagetafel (waar vermoedelijk weinig tot geen massages plaatsvinden), een redelijk eng schandblok (waar ik tot mijn grote blijdschap niet mijn eigen hoofd hoef in te steken), touwen en zweepjes in alle soorten en maten en een tafel vol apparaten en objecten die Fifty Shades of Grey devalueren tot een Disney-familiefilm.

‘Dit is zowel onze speelkamer als ons eigen huis,’ zegt Moriah. ‘Het is nog niet af, Luc is er nog heel hard mee bezig. Er moet een nieuwe gietvloer in en we denken eraan een bdsm-stellage aan het plafond te hangen. En ik zou heel graag nog een bondage wheel willen, weet je wel? Zo’n groot rad. Maar dat gaat niet passen, vrees ik.’

Hoe werkt dat, als bdsm-stelletje samenwonen in een bdsm-huis? ‘We lopen er niet altijd zo bij en het is ook niet zo dat Luc 24/7 achter mij aan kruipt,’ vertelt Moriah. ‘Hij is van zichzelf dominant en eigenwijs. Alleen binnen de bdsm is hij onderdanig aan mij.’

Pijnspelletjes

Luc en Moriah leerden elkaar tien jaar geleden kennen via een bdsm-ontmoetingswebsite. Moriah: ‘Het grappige is: in die eerste weken van onze relatie deden we helemaal niks met bdsm. Tijdens een van onze eerste dates trokken we de natuur in om daar samen, op de gitaar, een liedje te maken. De basis van iedere relatie is, denk ik, om elkaar eerst op mensniveau te leren kennen.’

Haar eerste stappen in de bdsm-wereld maakte Moriah al veel eerder. ‘Eigenlijk in mijn tienerjaren al,’ blikt ze terug. ‘Toen ik mijn eerste serieuze relatie kreeg. Ik was zeventien en hij was vijf jaar ouder, maar ík was de dominante. Ik vond het heel normaal dat als hij ergens mee bezig was en ik hem riep, hij gewoon gelijk kwam aanrennen.

Het voelde voor mij heel vanzelfsprekend dat hij veel voor mij deed en zich in die rol prettig voelde. Ik had destijds nog nooit van bdsm of femdom gehoord, internet bestond nog niet in de vorm van nu, dus ik wist niet dat er woorden voor waren. Ook speelden we graag pijnspelletjes, die ik ter plekke bedacht.’

Op haar 23ste – drie maanden na haar bruiloft – lag Moriah al in scheiding. ‘Niet omdat de relatie slecht was, integendeel, we hadden het goed samen, maar doordat mensen uit mijn omgeving mij wezen op het feit dat ik hem ‘als een slaaf’ zou behandelen. Dat maakte mij onzeker, dus begon ik mijn gedrag aan te passen. Ik raakte mezelf kwijt. Ik was jaren en jaren op zoek naar iets waarvan ik niet wist dat het bestond. Een soort intensiteit, een diepere laag van verbinding.’

Pas rond haar veertigste, als Moriah via een datingplatform in contact komt met een sub en de bdsm-wereld daarachter, vielen alle puzzelstukjes een voor een op hun plek. ‘Er ging een wereld voor mij open. Mijn dominantie, die ik jarenlang als een soort last had ervaren, bleek onderdeel van een wereld waarin mensen dit juist actief zochten.

Voor het eerst voelde ik: ik mag er zijn, helemaal. Dit was die diepere vorm van verbinding die ik binnen een ‘vanilla-relatie’ nooit vond. Bdsm gaat voor mij over onder iemands huid komen, soms bijna letterlijk. Het is een vorm van verbinding en energie-uitwisseling die zo intens is, dat woorden tekortschieten. Het voelt als liefde in het kwadraat.’

Daarop meldde Moriah – nog zo bleu als uw verslaggever – zich aan bij een sm-club voor haar eerste workshop tot meesteres. ‘Ik was net een spons; ik vond bijna alles interessant en wilde het tot in detail begrijpen. Dat heb ik nog steeds: wanneer ik iets nieuws ontdek, wil ik weten hoe het werkt, wat het doet en hoe ik het verantwoord kan toepassen.

Uiteraard altijd binnen mijn eigen grenzen. Ik doe niet aan poep of plas, ik verricht geen seksuele handelingen bij subs en zij raken mijn erogene zones niet aan. Ik betrek geen onschuldige derden bij een spel en middelen zoals alcohol, drugs of poppers zijn voor mij een absolute no-go.’

Ik frons mijn wenkbrauwen en zeg: ‘Een aantal opties van het lijstje dat jij stuurde vertellen een ander verhaal. Ik vind ‘Cock & Ball Torture’ best seksueel klinken.’ Moriah: ‘Dat snap ik. Maar voor mij, hoe vreemd dat ook klinkt, is het afbinden van jouw ballen voor mij geen seksuele handeling. Het is niet gericht op het krijgen van een orgasme, of iets van die strekking.’

Praktische tools

Meesteres Moriah is inmiddels uitgegroeid tot bdsm-fenomeen. In tien jaar tijd gaf zij haar evangelie van elektrische tepelzuigers, alligatorklemmen en karabijnhaken door aan honderden nieuwkomers. ‘Ik ontving hier maandelijks mensen voor een workshop. Dat zijn vaak stelletjes die nog niks weten van bdsm. Bloednerveus, natuurlijk. Moet je je voorstellen dat je intimiteit altijd met z’n tweeën heb gedeeld, en nu ineens zit ik erbij, met mijn zweepje. Bovendien ga je ook ineens je eigen partner slaan.’

Moriahs klanten zijn soms jong, vaak veertigplus, en soms mensen van in de zeventig. Van alles en nog wat, dus. ‘Ik leer ze hier echt van alles. Dat kan bondage zijn, zweepslagen, de opbouw van een bdsm-sessie, veiligheid en consent, noem maar op. We eindigen altijd met een evaluatie. Ze vertrekken hier bijna altijd met zelfvertrouwen, praktische tools én een hoofd vol ideeën. Het blijft bijzonder om mensen die al dertig jaar in een relatie zitten hier te zien opleven.’

Ik neem plaats achter mijn sub. Ga ik echt een vrouw slaan? Hoe moet dit? Is het net als tennissen? Gewoon meppen en hopen dat het raak is?

Na een korte stilte: ‘Zullen we dan maar?’

Het moment is daar. Nadia, een van Moriahs vaste ‘varkentjes’, is vanavond speciaal langsgekomen om zich te laten aftuigen door een nerveuze journalist. ‘Zullen we beginnen met zwepen?’ vraagt Moriah. De jonge brunette trekt daarop haar broek uit, plaatst haar nek in het schandblok en laat haar handen vastbinden.

Onze verslaggever leerde de klappen van de zweep kennen.

Haar meesteres demonstreert vervolgens hoe het moet: tien ferme zweepslagen tegen de billen, benen en buik. Ik trek een pijnlijk gezicht, maar Nadia zelf lijkt het prima te vinden. Moriah keert zich tot mij: ‘Durf je het aan?’ Ik knik en neem plaats achter Nadia. Ik twijfel. Ga ik echt voor het eerst in mijn leven een vrouw slaan? Hoe moet dit? Is het net als tennissen? Gewoon meppen en hopen dat het raak is? Vooruit met de geit!

Ik zwaai mijn hand naar achter, bijt op mijn tanden en haal voorzichtig uit: anticlimax. Een laf mepje en nul reactie. Hmm, dat kan beter. Ik voer de volumeknop op. Pets! Nadia schokt met haar lijf. Een rode vlek verschijnt op haar achterwerk. ‘Shit! Gaat het? Te hard?’ vraag ik benauwd. ‘Nee, lekker!’ antwoordt Nadia. Ergens had ik die reactie misschien verwacht, toch klinkt het vreemd.

Maar goed: wat jij wil. Ik klap nogmaals, iets harder weer. En nog eens, en nog eens, steeds iets harder. Nadia slaakt kreuntjes van genot. Jezus, waar ben ik in hemelsnaam in verzeild geraakt? Ik geniet, op een vreemde manier, van de reactie van Nadia. Feedback is altijd prettig. Hoe harder ik sla, hoe prettiger Nadia dat lijkt te vinden. Ook met de zwaardere zwepen die Moriah mij geeft.

Toch hou ik mijzelf in toom. Voluit slaan durf ik niet. Bovendien: haar lichaam is inmiddels best rood. Ik weet niet hoeveel meer deze vrouw kan hebben, maar ik vind het zelf wel goed zo. ‘Hoe deed ik het?’ vraag ik mijn sub na de laatste zweepslag. ‘Hmmm, je krijgt een zesje.’ Had ik toch harder moeten meppen.

Bijkomend van mijn bdsm-ontgroening vraagt Moriah wat ik er zelf van vond. Mijn antwoord: ‘Een vreemde gewaarwording.’ Na een korte stilte: ‘Het valt me mee hoe makkelijk het is om een vrouw te slaan. Nee wacht, dat klinkt raar.’ Hier begrijpt men gelukkig wat ik bedoel. Tegelijkertijd erken ik dat ik het zwepen an sich al vrij snel eentonig vond. En daarom is in een speelkamer nog véél meer mogelijk.

‘Mijn meest extreme speeltje?’ herhaalt Moriah de vraag. Ze wijst naar een gasbrander. ‘Cell popping.’ Eh, wablief? Moriah: ‘Brandmerken, door een gloeiend heet metalen pinnetje op een millimeter boven de huid te houden. Daarvoor is die gasbrander. Als je het goed doet, hoor je de huidcellen echt poppen. Cell popping dus.’

Het ‘cell poppen’ staat op het punt van beginnen.

Dat klinkt pijnlijk en ongemakkelijk, dus vraag ik om een demonstratie, dit keer blijf ik aan de zijlijn. Nadia gaat er bij liggen en lijkt er zowaar zin in te hebben. Vijf minuten later hangt een gloeiend, metalen pinnetje boven haar rug: pop, pop, pop! Het schouwspel doet plaatsvervangend pijn, overal op mijn rug. ‘Dit voel ik wel, ja,’ kermt Nadia. Dat zegt bij deze vrouw veel.

Na de zweepslagen, cell popping, een kort maar krachtige zitsessie op een soort Japans scheenbeenmarteltuig, een verbale rondleiding langs Moriahs vele attributen en na nog heel veel tips en tricks stap ik inderdaad met een hoofd vol ideeën in de auto, op weg naar huis. Of beter: een hoofd vol indrukken. Ik wil nu nog maar één ding: slapen.

Verbinding met de ander

Een paar dagen later vraag ik Moriah wat zij vond van mijn prestaties. Haar reactie – dat in mij vermoedelijk een onderdrukte meesteres huist – zag ik niet aankomen. ‘Het enige moment waarop ik je die avond echt zag lachen, was toen je aan het zwepen was. Heel even ontstond er iets magisch; je energie opende zich, je kwam in een soort vrije staat van kracht en spel die volledig natuurlijk aanvoelde. Tot je je dat bewust werd en jezelf meteen weer corrigeerde, alsof het niet mocht bestaan.

De angst voor voelen staat nog voor je. En juist daar wringt het, want bdsm draait uiteindelijk niet om handelingen, technieken of attributen. Het draait om gevoel. Om durven zakken in je lichaam, in je energie, in de verbinding met de ander. Om iets te laten ontstaan dat je niet volledig kunt sturen of controleren. Of je geschikt bent? De basis is er zeker. Je hebt natuurlijke leiding en een duidelijke openheid naar intensiteit. Maar die kant krijgt nu weinig ruimte, omdat je jezelf niet toestaat er echt naartoe te gaan.’

Meesteres Moriah: ‘Als ik ergens een bijdrage aan hoop te leveren, dan is het mensen laten begrijpen dat bdsm een liefdevolle en intens menselijke beleving is’

Of ik na dit goedbedoelde advies een zweepje in huis haal betwijfel ik, maar deze vuurdoop heeft mijn beeld van bdsm – ‘rare snuiters in leren pakjes’ – wél veranderd. Om te zeggen dat Moriah in haar speelkamer levens redt, gaat een tikkeltje te ver, maar zij redt zeker relaties én laat mensen zichzelf er opnieuw uitvinden. Dat gebeurt weliswaar in een setting die veel mensen als extreem of vreemd beschouwen, maar dat zou geen reden moeten zijn voor het gigantische stigma dat als een plaag rondom bdsm hangt.

‘Als ik ergens een bijdrage aan hoop te leveren, dan is het dat mensen begrijpen dat bdsm geen karikatuur is, maar een liefdevolle, gelaagde en intens menselijke beleving,’ besluit Moriah. ‘Een ruimte waar je niet minder, maar juist méér jezelf kunt worden.’

De namen Luc en Nadia zijn om privacyredenen gefingeerd. Hun echte namen zijn bij de redactie bekend.

Mens & Maatschappij