Rob: Voor een Nederlandse weekblad aan een Thaise schrijftafel ingaan op een Portugese affaire: dat is slechts een enkeling gegeven, mijnheer Van Amerongen. Mij dus!
Jazeker, uw penvriend is zomaar voor een maand in Bangkok verzeild geraakt, niet om zich in het fenomeen ladyboy te verdiepen, zoals u ongetwijfeld met uw verdorven geest denkt, maar in verband met een tijdelijke gezinshereniging. Dat ik zelfs hier op de hoogte kon worden gesteld van een hoogst opmerkelijke affaire die zich uitgerekend in uw Algarviaanse omgeving afspeelde, namelijk De Zaak van de Loopse Tenenvreter, tekent hoe klein de wereld is geworden.
Laat ik eerst in herinnering brengen dat u en ik twee keer een inzamelingsactie op touw hebben gezet voor het kleine APAR-hondenasiel in uw woonplaats Moncarapacho. Het leverde beide malen 11.000 euro op, de laatste keer mede dankzij de opbrengst van onze bundel De grote straathondenbijbel. Als hondenliefhebbers hebben wij derhalve iets met dat opvangcentrum, dat nu zijdelings betrokken is geraakt bij De Zaak van de Loopse Tenenvreter.
Hier in Thailand wordt in een enkele uithoek, met name daar waar zich (nazaten van) Chinese immigranten hebben gevestigd, nog weleens hond gegeten. In de Algarve geschiedde op een nacht het tegenovergestelde en at een hond dus mens.
Een eveneens in Moncarapacho woonachtig Nederlands echtpaar had zich over een klein zwerfhondje ontfermd dat op straat was aangetroffen. Op zich prijzenswaardig, maar vervolgens liet het stel het beestje direct in hun bed overnachten. En dat was dom. Niet dat ze de vaccinatie waren vergeten.
De Braziliaanse beheerster van het asiel had die taak desgevraagd, puur uit dierenliefde, reeds op zich genomen. Achteraf bleek het teefje echter toch al loops, met als voornaamste gevolg dat zij midden in de nacht alle tenen van de rechtervoet van de mannelijke helft van het echtpaar verorberde. Ik zag de foto van die voet. Zeer NSFW, kan ik mededelen.
Behalve misschien na 48 uur comazuipen zou een normaal mens al snel wakker worden indien een hond zich aan zijn tenen tegoed doet. Zo niet deze man, naar eigen zeggen omdat hij een kwart eeuw geleden het slachtoffer van een motorongeluk was waarbij hij al het gevoel in zijn voet was verloren. Hij opende zijn ogen dientengevolge eerst nadat de hond al zijn tenen had opgegeten.
Het was vast niet ’s mans meest favoriete ontwaakmoment ooit. Zelf moest ik aan die beroemde scène uit The Godfather I denken, waarin filmtycoon Jack Woltz gillend wakker wordt naast het hoofd van zijn favoriete racepaard (nadat Woltz had geweigerd om Don Corleones protegé Johnny Fontane een rol in een film te geven had de Don ‘I’m gonna make him an offer he can’t refuse’ tegen Johnny gezegd, welnu, die rol kreeg de zanger daarna dus toch).
Hoe dan ook werd de Nederlander met gillende sirenes naar het staatsziekenhuis vervoerd. Weet u soms meer, mijnheer Van Amerongen?
Arthur: Amice, jij staat bij De Telegraaf al sinds je daar in september 1949 begon als krullenjongen (ik vind dat netter en respectvoller klinken dan retejong, en bovendien krijgen de fantasierijke lezers van de Nieuwe Revu meteen beeld als ze jou – 200 kilo schoon aan de haak – vrij associëren met de gebruikelijke activiteiten van een retejong) bekend als iemand die een goede grap op zijn tijd niet schuwt.
Jij bent de ongekroonde koning van de pranks en de practical jokes en daarom zullen de lezers van ons kroniekje denken: die ouwe neemt ons in de maling met dat broodjeaapverhaal over dat piepjonge hondje dat de vijf tenen van zijn slapende baasje afknabbelde.
Als je in een jolige bui was geweest, had je geschreven dat het beessie ook nog de pielemuis van die arme man had verorberd
Als je in een jolige bui was geweest – zo hoor ik ze denken – had je geschreven dat het beessie ook nog de pielemuis van die arme man had verorberd, terwijl die gewoon aan het doorsnurken was. Dat doet mij denken aan die bekende schrijfster die een kennis van ons beiden een mondvermaakje schonk na een avondje stappen. Onze ondankbare drinkebroer viel prompt in slaap.
Ik weet niet of dat meer zegt over de innemende man of over de fellatiotechniek van de autreutel, maar het is echt gebeurd, net als De Zaak van de Loopse Tenenvreter. Ik heb daarover een update zo dadelijk, want je weet dat ik de Razende Reporter van de oostelijke Algarve word genoemd: een snoeiharde newsgetter van klein leed in de grote kolonie Nederlanders alhier.
Ik moet ineens denken aan onze ontmoeting met de legendarische Peter J. Muller, in de Nieuwe Anita, een knus, eclectisch huiskamerachtig café in Amsterdam. Muller had net zijn schitterende biografie Seksbaron tegen wil en dank uitgebracht. Hij is de man achter popbladen als Beatbox en Hitweek en van de jou welbekende vieze blaadjes Candy en Foxy. Hij was natuurlijk ook de bedenker van de geweldige krant De Nieuwe, met schitterende verhalen als ‘Monster van Loch Ness zwanger’ en ‘Elvis Presley verschenen in endeldarm van Gordon’.
Het blad maakt tijdens onze audiëntie bij Peter een doorstart, met de scoop dat Napoleon de uitvinder van het scheetkussen was en een schokkende reportage over bejaarden die de toegang tot het Rijksmuseum werd ontzegd door directeur Henk van Os omdat de oudjes te veel scheten lieten waardoor de meesterwerken in het museum werden aangetast. Ik denk dat De Nieuwe spectaculair had geopend met jouw horrorhondverhaal.
Het slachtoffer, Hans Capel, heeft een crowdfunding opgezet (Help me recover after a dog attack op Gofundme.com) en inmiddels 6913 euro ingezameld van de benodigde 7,5K. Die gaan niet naar het hondje maar naar vijf nieuwe tenen. Wie de foto van de bewuste voet en de schattige pup wil zien, moet even koekelen naar Capels blog Leidseglibber.nl, en ‘Hondje bijt vijf tenen af’.
Ik denk er het mijne van, grote vriend, diplomatiek als ik ben. Gelukkig ben ik niet over jouw tweede thuis in Pattaya begonnen, maar desalniettemin sluit ik af met een anekdote over Willem Hietbrink, de duizenddichter. Die vertelde mij dat hij in Pattaya ooit door een Siamese tweeling in de sandwich was genomen. Dat werd een enorme ruzie bij het afrekenen omdat Willem slechts voor één persoon wilde betalen en niet voor twee.
ขอให้เราเข้มแข็งไปด้วยกันในปี 2026!