EasyToys-CEO Anneke Kamphuis: 'Twijfel brengt je verder'

Nieuwe Revu ontmoet Anneke Kamphuis
Waar? In de EQOM-talent-huboffice in het fijn centraal gelegen Hilversum en goddank niet in het hoofdkantoor van het bedrijf dat zich ergens in de lange leegte van het verre Veendam bevindt. Nog iets genuttigd? In het onlangs betrokken kantoor lukte het de CEO niet om het fonkelnieuwe koffieapparaat aan te zwengelen. De kraan deed het wel: een groot glas water, voor beiden. Verder nog wat? Bij een bedrijf als EasyToys is het ook prettig dat dit allang niet meer gebeurt vanuit een donker achterafsteegje. Nee, het satellietkantoor van EQOM bevindt zich in een statige, vrijstaande kantoorvilla in een lommerrijke laan van Hilversum. De seksshop van ooit leeft op stand en doet aan sexual wellness.

Je bent nu een paar maanden de baas van EQOM. Eerder zei je dat je je in een nieuwe functie na een paar maanden afvraagt: wat heb ik mezelf aangedaan? Hoe is de mental breakdown dit keer?
‘Die is er nog niet.’

Je hebt nog niet je ogen uit je kop gejankt, zoals je eerder overkwam?
‘Misschien komt dat nog. Ik ben voor het eerst verantwoordelijk voor het budget dat we voor dit jaar hebben gemaakt. In het financiële plan dat daarbij hoort, zitten allemaal aannames. Ik geloof in dat verhaal, maar weet ook precies in welke maanden het spannend wordt. Februari is zo’n make or break-moment. Als het dan niet komt, ja, dan ben ik wel benieuwd wat er dan gebeurt.’

Hoe ziet het er dan uit, denk je?
‘Ik ben denk ik beter geworden in beantwoorden van de vraag of iemand anders het in mijn positie beter zou doen. Meestal is dat niet zo. Op het moment dat ik alsnog die mental breakdown heb, laat ik dat toch een beetje los en zie ik eigenlijk alleen maar een veelheid van issues die beter kunnen.’

En dan heb je het gevoel dat je elk moment ontmaskerd kan worden als iemand die toch niet echt geschikt is: het imposter-syndroom.
‘Dat zit er nog steeds wel in. Ik herinner me mijn eerste werkdag als commercieel verantwoordelijke bij bol.com. Precies op die dag zakte de omzet op games helemaal door het ijs. Ik durfde bijna niet meer door de gezamenlijke hal te lopen, bang als ik was dat de baas me op de schouder zou tikken om me te vertellen dat ik maar beter weer kon gaan.

Slapeloze nachten had ik. Tot ik een gesprek met mijn manager had, die nog niet eens had gezien dat die omzet zo gedaald was. Van hem leerde ik een mooie les over schuld en verantwoordelijkheid. Iets kan niet je schuld zijn, zoals in dit geval, want ik werkte er nog maar één dag, maar het was wel mijn verantwoordelijkheid om het op te lossen.’

‘We zijn hier niet een raket naar de maan aan het sturen of mensenlevens aan het redden. Uiteindelijk is het gewoon e-commerce’

Hoe kom je zo’n periode van onzekerheid door?
‘Gewoon doorgaan: de ene voet voor de ander. Ik heb het inmiddels al zo vaak doorlopen dat ik weet dat voor alles een oplossing is. En misschien niet handig om te zeggen: maar hoe belangrijk is het allemaal nou in feite? We zijn hier niet een raket naar de maan aan het sturen of mensenlevens aan het redden. Uiteindelijk is het gewoon e-commerce. Je moet het belang soms ook een beetje relativeren. Hoewel we met passie werken aan onze missie, helpt mij dat om nuchter te blijven.’

Waarom is het ondanks jouw onzekerheden toch logisch dat jij het hoofd van dit bedrijf werd?
‘Dat vond ik in eerste instantie zelf niet. Want anders had ik meteen wel mijn vinger opgestoken toen die functie vrijkwam. Dat deed ik pas toen ik veel support voelde vanuit het bedrijf. In dat soort dingen ben ik redelijk bescheiden. Ik vind het leuk om zinnig werk te doen, maar hoef niet per se de baas te zijn.’

Ik sprak een vriend en oud-collega van je die zei dat je uiteindelijk wél de baas wilt zijn.
‘Haha, ik kan er slecht tegen als iemand op een slechte manier beslissingen neemt, maar ik hoef dat niet altijd zelf te doen. Ik weet ook niet of ik later bijvoorbeeld de baas van Ahold Delhaize zou willen worden. Het hoeft niet altijd groter en meer. Het gaat ook om het totaalplaatje in je leven. Ik heb een fijn leven in Amsterdam, twee leuke kinderen, vrienden waar ik tijd aan wil besteden en ik had al leuk werk. Moet je dan per se nog meer?’

Wat dacht je van de wereld veroveren? Volgens een goede vriendin van jou is dat jouw belangrijkste drive.
‘Haha, wat mooi dat zij dat allebei zo zeggen. Voor mij voelt het allemaal veel toevalliger. Er zit geen groot plan achter. Ik was ook helemaal niet het kind dat iedereen vertelde wat ie moest doen.’

Wat voor kind was je wel?
‘Een beetje een laatbloeier. Een vroege leerling, dus de jongste in de klas. Altijd onder de indruk van kinderen die ouder waren. Doe ik ertoe en pas ik erbij? Pas toen ik vierdejaars student was, raakte ik dat langzaamaan kwijt en kon ik een beetje ontspannen.’

Komt daar dat imposter-syndroom vandaan?
‘Dat zou goed kunnen. Ik keek eerder naar wat anderen konden dan waartoe ik zelf in staat was. Gaandeweg ging ik meer in mezelf geloven, maar voor deze rol als CEO hielp het wel dat zoveel mensen in het bedrijf zeiden dat ik dat moest gaan doen.’

Waarop je jezelf ging pluggen. 
‘Ja, letterlijk. Op een gegeven moment zei ik dat ik het net zo goed zou kunnen als de andere kandidaten die er waren. Twee weken later was het rond.’

Volgens diezelfde vriend ben je meer dan gemiddeld bezig met seksualiteit. Jullie hebben gesprekken over wat er omgaat in de slaapkamer, over hoe je seks beleeft en of je daar speeltjes bij gebruikt. Dus deze job moet jou passen als een handschoen.
‘Ik heb in mijn leven van alles verkocht: boeken, games, personal care, speelgoed. In die zin zie ik sexual wellness ook gewoon als een categorie. Waar ik op aansla, zijn de achterliggende thema’s die veel meer zitten rondom het sociale belang ervan. Het is onze missie om iedereen toegang te geven tot een fijn seksleven.

Wat dat voor iemand betekent is heel persoonlijk. Of mensen dat met of zonder speeltjes willen, moeten ze zelf weten. Het gaat er mij om dat het bespreekbaar is. Dat is wel iets wat dicht tegen mijn eigen waarde aan zit. Meer dan bij games of speelgoed. Veel mensen die hier werken, houden ook van openheid en een beetje rebels zijn, maar we hebben het hier niet over wat voor kinks ze hebben of wat voor toys ze gebruiken.’

Het is ook gewoon werk.
‘Het is business, maar het is ook iets meer dan dat. We hebben een distributiecentrum met een lopende band waarop alle orders richting een verzendmachine gaan. Daarboven is een loopbrug die van het kantoor naar de kantine leidt. Soms sta ik daar even naar beneden te kijken om al die pakketjes voorbij te zien komen. Dan zie je letterlijk wat mensen in de onlineshop allemaal in hun mandje hebben gegooid. Het hoeft jouw kink niet te zijn en het is waarschijnlijk ook niet die van mij, maar ik denk wel: deze mensen gaan een leuke avond hebben. Het is fantastisch dat we in een land leven waar dit kan. Daar word ik blij van.’

Dat je die vrijheid kan faciliteren?
‘In het besef dat we in een land leven waar mensen vrij zijn om hun seksualiteit te beleven zoals ze dat willen.’

Je komt uit een milieu van intellectuele VPRO-gidslezers. Die vinden deze industrie natuurlijk oneindig plat.
‘Mijn vader is militair historicus en mijn moeder studeerde ook geschiedenis en was lerares op de middelbare school. Sowieso is het bedrijfsleven niet helemaal hun wereld. In de lijn van mijn ouders studeerde ik internationale betrekkingen en ging ik stage lopen bij de militaire inlichtingen- en veiligheidsdienst. Ik wilde spanning en reuring, maar het bleek er heel ambtelijk en bureaucratisch.’

Je voelde je er geen James Bond.
‘Totaal niet. Ik zat daar elke dag in dezelfde kazerne achter mijn laptop en had buiten mijn werk om geen contact met collega’s. Door het volgen van een business course van McKinsey wist ik: ik ben echt op mijn plek als ik samen met slimme mensen een probleem oplos.’

Volgens een vriend van je ben je in dat werk zeer gedreven, nauwgezet en een snelle denker. Maar je bent ook een rupsje nooitgenoeg. Er zit kennelijk geen rem op.
‘Dat klinkt bijna alsof ik nooit tevreden ben, maar zo is het niet. Dat ik veel wil, is zeker waar. Daarin kan ik de lat voor mezelf hoog leggen.’

Zo hoog dat wanneer iemand jou niet de ruimte biedt voor de ontwikkeling die je doormaakt, je uiteindelijk op een punt komt dat je met die persoon breekt. 
‘Ja, dat is denk ik wel zo. Dat kan zakelijk zijn, maar ook privé.’

Zoals gebeurde in je huwelijk.
‘Ik denk dat we allebei iets anders van het leven wilden. Het leidde uiteindelijk tot een scheiding. Dat is verdrietig, maar ik geloof er wel in dat je ook naar je kinderen toe het liefst twee mensen bent die gelukkig zijn en die ook alles uit het leven halen en hun eigen volle potentieel benutten.’

Je hoofd en je hart zaten niet meer op één lijn, zei een vriendin van je.
‘Ik wil graag dat het goed gaat met de mensen om me heen. Dat ze het fijn vinden met mij. Ik ben opgegroeid in een harmonieus gezin, dus ik hou niet van conflict. En ik ben ook niet zo temperamentvol dat ik die tijd met slaande deuren door het huis ging. Ik ging soms te ver mee in het prettig willen hebben met elkaar, om mezelf toch op een gegeven moment de vraag te stellen: wat haal ik hier eigenlijk nog uit?’

Als je in eerste instantie de boel bij elkaar wil houden, hoeveel moed was er dan nodig om toch die breuk te forceren?
‘Op een gegeven moment was het gewoon duidelijk dat het niet meer goed zou komen. De koek was op.’

Hoe zag de periode na de scheiding eruit?
‘Ik was mijn footing kwijt, mijn basis. Kijk je dan te ver vooruit, dan word je heel angstig. Gelukkig ben ik mentaal sterk. Veel dingen kan ik terugbrengen naar iets positiefs of ik maak ze kleiner voor mezelf. Ik geloof sterk in een stoïcijnse levensaanpak. Zo nu en dan stelde ik me de vraag wat nou het ergste was wat me kon overkomen. Dan hou je meestal iets over wat toch nog goed te beteugelen is. Zo maakte ik de dingen overzichtelijk en creëerde ik ruimte om mezelf opnieuw te definiëren. Ik wist: ik heb maar één leven en daarin heb ik de verantwoordelijkheid om mezelf gelukkig te maken. Niemand anders kan dat voor mij doen.’

Was jij CEO van EQOM geworden als die breuk er niet was geweest?
‘Nee, dan had ik hier niet gezeten. Omdat het nu wel zo is en ik gescheiden ben, kan ik door het co-ouderschap dat we hebben heel flexibel reizen op de momenten dat ik de kinderen niet heb. Er is niemand die me thuis mist. Dat heeft ook voordelen. Kijk: het liefst was ik tot in het bejaardenhuis met iemand samen geweest, maar de breuk bood ook weer nieuwe kansen. Zonder de kwade dagen – in de woorden van de Belgische psychiater Dirk De Wachter – zijn er geen hoogtepunten.’

En dan beland je uiteindelijk bij Eqom en zegt je moeder: zeg maar niet tegen de familie wat voor bedrijf het is.
‘Een baan bij EasyToys was iets minder conform hun verwachting, maar ze zijn er wel trots op hoe ik mijn rol hier pak. Een aantal maanden geleden werd mijn moeder 75 jaar. Op haar verjaardag kwamen vriendinnen van haar naar me toe en zeiden dat ik zo’n mooi boegbeeld ben voor hen allemaal. Het is mooi dat vrouwen zich ongeacht hun leeftijd door mijn boodschap aangesproken voelen.’

En dat is een fijn seksleven voor iedereen, zei je eerder.
‘Dat is de purpose die we hebben als bedrijf. Het roept soms heftige gevoelens op. Er zijn mensen – vooral mannen – die zeggen dat er helemaal niks mis was met hoe het ging. Dat is de groep die lang de norm bepaalde en zich bedreigd voelt als daaraan gemorreld wordt. Dat merk ik nu ook. Wij zijn er voor iedereen. Voor rechttoe rechtaan heterostellen, maar natuurlijk ook voor alle vormen van lhbtiq+-klanten.

We hebben onze eigen boot tijdens de Gay Pride. Dat vinden we óók belangrijk. Dat is de ene kant van het verhaal. Daarnaast zien we dat big tech, dat in toenemende mate onze toegang tot informatie stuurt, een stuk puriteinser is dan de media in Nederland. De hele dag door mag je alcohol adverteren in Google Shopping, maar voor de lingerie die wij verkopen, ligt dat een stuk ingewikkelder. Dat is bizar.’

De purpose is: van producten naar emotie, van schaamte naar openheid. Hoe wil je dat precies gaan doen?
‘Onder andere door de media op te zoeken en dit verhaal te vertellen. En door het aangaan van maatschappelijke samenwerkingen. Zo zijn we met de stichting Oud geleerd jong gedaan, die jongeren met ouderen in contact brengt, aan het kijken of we die twee groepen over het thema seksualiteit kunnen laten praten. En mensen die na herstel van bijvoorbeeld ziektes als prostaatkanker moeite hebben om een erectie te krijgen, proberen we te informeren over wat er nog wel mogelijk is. Het is niet alleen maar platte commercie wat we doen.’

Een fijn seksleven is natuurlijk prachtig, maar gaat het tegenwoordig niet om zaken die meer fundamenteel zijn dan dat?
‘Ik denk dat dit voor veel mensen fundamenteel is.’

Ik denk aan vrouwen die zich onveilig voelen. Aan de terechte commotie die ontstond na de moord op Lisa, de maatschappelijke discussie naar aanleiding van de serie Adolescence, de invloed van Andrew Tate, al die gevallen van seksueel overschrijdend gedrag, of de bangalijstjes van studentenvereniging Vindicat. Daar heb ik je nog niet over gehoord.
‘Ik ben geen politicus, maar CEO van een bedrijf dat sextoys verkoopt. Persoonlijk heb ik een mening over dat soort thema’s, maar het is niet iets waar wij als bedrijf de afzender van moeten zijn. Het onderwerp van inclusiviteit en een fijn seksleven is al best een breed thema waarin we als commercieel bedrijf een rol pakken. Veel van de media-aandacht die we hebben, zetten we daar ook op in en we steunen bovengemiddeld veel sociale initiatieven.’

Moet je de manier waarop mannen en vrouwen met elkaar omgaan niet eerst geregeld hebben, voordat je kunt denken aan een fijn seksleven?
‘Ik weet het niet. Ik denk dat waar jij op doelt excessen zijn.’

Elk meisje en elke vrouw die ’s nachts naar huis fietst, is bang.
‘Klopt. Ik wil het ook niet bagatelliseren. Het is bizar dat het zo gaat. Maar niet alle thema’s die te maken hebben met man-vrouwverhoudingen zijn vanuit ons merk op te lossen.’

Is dat streven naar een fijn seksleven voor iedereen uiteindelijk niet gewoon een prikkelende marketingboodschap?
‘Als de doelstelling puur marketing zou zijn, dan zouden we veel meer op de platte humor zitten. Dat is wat scoort. Het klopt dat als we meer mensen bereiken met een assortiment dat voor hen relevant is, dat het ook beter is voor ons als bedrijf, maar het is niet de primaire reden om het te doen.’

Het zijn niet mijn woorden, maar die van jouw goede vriend en oud-collega.
‘En met die woorden ben ik het niet per se eens. Maar natuurlijk is het ook zo dat de purpose van een bedrijf ook iets is dat daar commercieel bij past.’

Het gaat uiteindelijk toch om de bestellingen die van die lopende band op het hoofdkantoor in Veendam rollen?
‘Natuurlijk kunnen we deze rol pakken doordat we een winstgevend bedrijf zijn, maar ik geloof er ook in dat als die twee hand in hand gaan, dat dat het meest duurzame businessmodel is.’

‘Misschien dat het taboe eraf is voor vrouwen die een satisfyer gebruiken, maar voor mannen die een sextoy gebruiken, geldt dat niet’

Volgens Eric Idema, de oprichter en aandeelhouder van het bedrijf, wil je ook vooral de focus leggen op de markt van mannenspeeltjes. Want daar is nog een enorme groeispurt te creëren. Dat is de missie, toch?
‘En die grijpt hier mooi op in. Misschien dat het taboe eraf is voor vrouwen die een satisfyer gebruiken, maar voor mannen die een sextoy gebruiken, geldt dat niet. Dat is niet iets waar zij het onderling met elkaar over hebben. Ik gun het hen om ook te kunnen experimenteren met ons assortiment. Voor vrouwen zit daar het label seksueel bevrijd op, al kwam dat ook pas op in mijn studententijd.’

Toen was jij nota bene lid van Vindicat, die studentenvereniging van de bangalijstjes.
‘Op die tijd kijk ik ook wel met gemengde gevoelens terug. Aan de ene kant was het fantastisch en heb ik er vriendschappen voor het leven opgedaan, maar je werd er ook in een soort mal gedrukt die bepaalde hoe mannen en vrouwen zich hoorden te gedragen. Er werden dubbele standaarden gehanteerd. Als man was je de keizer als je de helft van de studentes tussen de lakens had gehad en als meisje werd je daar vrij snel op aangesproken, terwijl zo’n studententijd bij uitstek een periode is voor iedereen om te experimenteren.’

De eigenaar van EQOM is private equity-bedrijf Waterland. Volgens die goede vriend van jou snap je heel goed waar zij naar toe willen en voldoe je netjes aan de opdracht die het bedrijf stelt.
‘Ja, gelukkig zitten we daarin op één lijn.’

En die opdracht is: in twee, drie jaar tijd zoveel mogelijk waarde creëren om het bedrijf vervolgens te verkopen of naar de beurs te brengen. Dát is de uitdaging die je bent aangegaan.
‘Dat is het bestaansrecht van ons bedrijf. Het creëren van waarde is inherent aan onze structuur, maar mijn persoonlijke drijfveer is om die waarde op een duurzame manier op te bouwen.’

Je hebt er ook nog eens een persoonlijk belang bij, want om CEO te kunnen worden van EQOM heb je je in dat bedrijf moeten inkopen.
‘En dus voel ik me ook ondernemer.’

Wat is jouw aandeel in het bedrijf?
‘Nul, komma nul zoveel procent. Waterland heeft een meerderheidsbelang, Eric Idema heeft een belang en dan zijn er nog wat mensen die participeren. We liften allemaal – ik dus ook – mee op de waardevermeerdering van het bedrijf, als dat gebeurt.’

En dan kan je over twee, drie jaar na verkoop van het bedrijf stil gaan leven?
‘Nou, het is meer een leuke bonus die ik er dan uithaal.’

Hoe zeker weet je dat je gaat slagen in de opdracht die je hebt meegekregen?
‘Dat weet je nooit zeker. Het belangrijkste is het geloof in het plan en keihard mijn best doen.’

We hadden het in het begin van dit gesprek over jouw twijfel. Volgens die goede vriend van je heb je altijd het gevoel dat je het juist niet goed genoeg doet.
‘Dat is dat imposter-syndroom, denk ik. Ik zou soms wel iets meer tevreden willen zijn met waar ik sta.’

Die twijfel komt ook op andere momenten terug, zei hij. Als je appt, verwacht je dat mensen meteen terug appen. Zoals jij ook altijd doet. Dus als je als single vrouw op date bent geweest en de man in kwestie appt naar jouw zin niet snel genoeg terug, kan je er enorm over gaan nadenken wat daarachter zit.
‘Ik snap ook niet goed waarom het zo ingewikkeld is om meteen terug te appen. Zelf ben ik een snelle beslisser. Voor mij is dat de manier om het maximale uit het leven te halen. Iemand waar ik een tijdje mee datete, had het steeds over mijn spreadsheet. Mijn agenda loopt altijd vier weken vooruit. Als je een drukke baan hebt en een gezin, moet je gewoon goed kunnen plannen. Er zijn mannen die het daar Spaans benauwd van krijgen.’

Volgens jouw vriend zat er iets anders achter wanneer iemand niet snel genoeg terug appt, namelijk de vraag: ben ik wel goed genoeg?
‘Vast. Maar is dat niet ook gewoon menselijk? De mensen die nooit onzeker zijn, moet je wantrouwen.’

Zijn twijfel en bescheidenheid goede eigenschappen om de wereld te veroveren?
‘Niet als het je verlamt om keuzes te maken, wel als het het leidt tot reflectie. Dat is belangrijk om niet maar blind achter een plan aan te blijven gaan dat je niet in de juiste richting brengt. Twijfel brengt je verder.’