Bart Nijman: 'Uncle Sam recht z’n rug en plant opnieuw z’n vlag als wereldmacht en leider van de vrije wereld'

Het Pallierapaille en hun eindeloze stroom digitale propaganda van de afgelopen jaren zijn binnen een paar dagen met grote kracht uit de tijdlijn geblazen. Het gekrijs van de antisemitische agressie heeft plaatsgemaakt voor pride & glory-beelden van de Amerikaanse en Israëlische gevechtshandelingen waarmee het Iraanse regime aan stukken wordt gebombardeerd. De kop van de slang gaat er af.

Met Amerikaanse bombast en Israëlische – dare I say it – guitigheid worden op de officiële kanalen van het Witte Huis tot IDF en IAF beelden gedeeld van de succesvolle uitschakeling van Ali Khamenei, zijn raketinstallaties en de Revolutionaire Garde, plus de schamele zeevloot van Iran.

B-1, B-2, F-35, Carrier Strike Group of Tomahawk; waar tijdlijnen zich jarenlang vulden met ‘From the River to the Sea’ schreeuwende onverlaten en antizionistische zwakzinnigen die hun terreur verheerlijkende tirades door stationshallen en over universiteitscampussen lieten galmen, zijn nu de grote mensen met het serieuze speelgoed weer aan de beurt. 

Enige terughoudendheid bij dit ‘feestje’ voel ik desalniettemin. Een echte oorlog, met echte bommen, echte mensen en echt bloedvergieten, als een permanente meme-stream in je algoritme? Ik ben oldskool online genoeg om het 4chan shitpost-gehalte enorm te waarderen, maar IRL ook oud genoeg om toch een beetje analoog te fronsen bij de frivoliteit van deze explosieve fuif. Oorlog is hel, ook als het doel geheiligd is.

Maar na jaren schel potten- en pannen-antisemitisme en voze verwensingen aan vrijheid en vooruitgang, klinken de codenamen van jachtvliegtuigen, bommenwerpers en raketmunitie toch ordelijk, gecoördineerd en constructief. 

Wellicht is constructief een raar woord voor machines en munitie die voor bloedvergieten en verwoesting zijn gebouwd. Maar wie zijn vrijheid wil beschermen, zal kracht moeten tonen en dat is wat we zien: een krachtige correctie op het defaitisme van de pro-Palestijnse loser-mentaliteit. Zij die van onmacht, rancune en slachtofferschap hun deugd hebben gemaakt, bijten zich stuk op de weerbarstige werkelijkheid van daadkracht en doorzettingsvermogen van betere aardse ambities.

Wat hoop geeft is dat de kwade krachten – in Teheran en de tunnels onder Gaza via de stationshallen en studentenkampementen tot in de hoogste rangen van de Verenigde Naties – het niet zullen winnen. Het mag nooit lonen om zelf niets op te bouwen, maar wel te willen vernietigen wat een ander heeft verwezenlijkt. Zo het zogenaamde ‘internationaal recht’ iets dient te vertegenwoordigen, is het de langste adem van vrijheid.

Uncle Sam recht z’n rug en plant opnieuw z’n vlag als wereldmacht en leider van de vrije wereld. Voor z’n gabber Moos lonkt de uitgestelde beloning van geduld, investering en veerkracht in een regio waarin ze omsingeld door vijanden hun soevereiniteit bewaken. En de zelfverkozen slachtoffers krijgen van hen cadeau wat ze stiekem toch het allerliefste blijven koesteren: het onderspit. Het is hen meer dan gegund.