:max_bytes(200000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F03%2Fx7kmmoJkPQrNcm1773131193.jpg "Rally als steunbetuiging voor Imamoglu, maart 2025.")
Chaos in de rechtszaal van Istanbul. Terwijl de rechters briesend het pand verlieten omdat Ekrem Imamoglu het woord opeiste, werd één ding direct duidelijk: dit is geen rechtszaak, dit is een politieke executie. De populaire burgemeester, de man die Erdogan drie keer op rij vernederde in de stembus, staat voor een monsterproces dat de toekomst van Turkije gaat bepalen, meldt NOS.
De cijfers zijn krankzinnig. Een dossier van 4000 pagina’s, beschuldigingen van 142 criminele daden en een geëiste celstraf van meer dan 2000 jaar. Volgens de aanklagers leidt de CHP-kopman een criminele organisatie, maar wie even door de papieren heen kijkt, ziet vooral de handtekening van de zittende macht. Het bewijs? Dat rammelt aan alle kanten en leunt op anonieme getuigen die hun verklaringen waarschijnlijk hebben ingewisseld voor strafvermindering.
Het is de ultieme nachtmerrie voor Erdogan. Hij weet als geen ander: 'Wie Istanbul wint, wint Turkije.' En Ekrem Imamoglu won niet alleen, hij werd het symbool van een oppositie die eindelijk tanden laat zien. Terwijl hij in zijn cel geen eens fatsoenlijk internet heeft om zijn eigen dossier te lezen, ruimen zijn tegenstanders buiten de weg naar de verkiezingen van 2028 vrij.
De minister die de aanklager was
Het stinkt in Ankara. De man die de vervolging tegen Ekrem Imamoglu opstartte, werd onlangs door Erdogan prompt gepromoveerd tot minister van Justitie. Een beloning voor bewezen diensten? De Turkse oppositie hoeft het antwoord niet eens te geven; in het parlement braken de gevechten al uit over deze schaamteloze stoelendans. Het laat zien hoe hoog de spanningen zijn opgelopen.
Dit proces draait niet om wetboeken, maar om brute macht. Met 400 medeverdachten, waaronder journalisten en partijgenoten, probeert de AKP de hele ruggengraat van de oppositie te breken. Human Rights Watch en Amnesty International trekken niet voor niets aan de bel: dit is een juridisch moeras waarin een eerlijke verdediging vrijwel onmogelijk is gemaakt.
De straat pikt het in ieder geval niet meer. Terwijl de rechters de deur achter zich dichttrokken, zwol het kabaal buiten het gerechtsgebouw aan. De Turkse kiezer ziet een herhaling van vorig jaar, toen de arrestatie van de burgemeester leidde tot de grootste protesten in een decennium. De grote vraag is nu of Turkije nog een rechtstaat is, of dat de weg naar de verkiezingen van 2028 definitief over het lijk van de democratie gaat.