Bart Nijman: ‘Het asielbeleid van Nederland is een culturele en maatschappelijke suïcide’

‘We gaan dus wel die terugkeerhubs uiteindelijk ontwikkelen,’ zei Bart van den Brink, minister van Asiel en Migratie, tegen Jeroen Pauw. Terugkeerhubs zijn retourlanden waar uitgewezen asielzoekers naartoe zouden moeten. Oeganda was een land dat in het vorige kabinet genoemd werd, maar waar niets is verwezenlijkt. Bij Van den Brink zat het venijn in het woordje ‘uiteindelijk’.

Uiteindelijk. Ooit. Op een dag. Te zijner tijd. We zetten een stip op de horizon. Maken een voorstel voor een raamwerk. Slaan piketpaaltjes in een kader rond de vigerende wet- en regelgeving. Sturen een groepje vergadertijgers naar de verdieping in Brussel waar men de asielverdragen bewaart en bewaakt. Voorzichtig vragen wat kan. 

Afvaardiging naar Engeland sturen misschien, waar ze enkele jaren terug een plan klaar hadden om illegalen en ongewenste vreemdelingen naar Rwanda te sturen. Is natuurlijk niet gelukt uiteindelijk, maar hoe ver zijn ze op papier gekomen? Kun je rustig een paar maanden bilateraal over babbelen, en daarmee de schijn van pro-activiteit wekken.

Onderwijl gaat het kabinet in Nederland ruimte zoeken in een begroting (moeilijk-moeilijk, lastig-lastig, want defensie vreet momenteel nogal flinke happen uit de nationale fondsen). Met het beetje geld dat je kunt vrijmaken een kleine Taskforce Hubland-verkenning opzetten. Groepje BuZa-ambtenaren die er sowieso al geen zin in hebben een rondreis laten maken door diverse Afrikaanse landen die de shortlist halen. Onder begeleiding, uiteraard, van door de staat zelf op deze reis uitgenodigde, uiterst waakzame mensenrechten-ngo’s, strenge asieljuristen en zachte wetenschappers met een diploma in taal- en cultuurstudies. Want de mensenrechten staan voorop.

Oeganda kan in ieder geval niet als hubland, zo veel weten we al. Want daar is homoseksualiteit verboden. Dat land staat ‘on hold’, zei de asielminister. De meest stellige woorden in een verder futloos verhaal, waarin Van den Brink moeiteloos iedere verwachting temperde dat er strenger of (laten we de lat nóg wat lager leggen) überhaupt beter asielbeleid komt dan de opengrenzenchaos die Nederland jaar op jaar met ongewenste, ongedocumenteerde en onaangepaste opportunisten overspoelt.

In Nieuws van de dag zat een reportage uit Ter Apel (hoeveel hebben we er daar al van gezien?), het opper-azc waar chronisch meer migranten opgehokt worden dan er plek is. Bewoners van het geplaagde Groningse dorp vertelden maar weer eens over overlast, diefstal en vechtpartijen in en rond winkels. Tienerdochters die worden belaagd op straat. Hun moeders, die ook met verkrachting worden bedreigd. 

Het asielbeleid van Nederland is een culturele en maatschappelijke suïcide. De trage en uiterst pijnlijke verstikking van de vrijheid van een land en een volk, dat van een hoogwaardige vertrouwenssamenleving afglijdt naar een anarchie van argwaan, onthechting en ondermijning. Door massamigratie.

En op televisie zit zo’n algoritmische apparatsjik van het TikTok-kabinet te zemelen over ‘draagvlak behouden voor ons asielbeleid’.

Uiteindelijk.