Rob: Als ik goed ben ingelicht, mijnheer Van Amerongen, heeft u onlangs een reis om de wereld in minder dan drie dagen afgelegd. Dat is ruim 77 dagen sneller dan wat Jules Verne in zijn wereldberoemde avonturenroman schreef. Rrrrespect, collega!
Toch wil ik u erop wijzen dat ik ergens in de jaren tachtig een Cambridge-professor heb geïnterviewd die hierover vast het wijze hoofd zou hebben geschud. Hij was een verstrooide, onhandige, morsige en sandalen dragende geleerde, waarmee hij aan alle kenmerken voldeed. En hij leidde een door Rolls Royce gefinancierd British Aerospace-project dat ertoe zou kunnen leiden dat reizigers die van de ene kant van de wereld naar de andere zouden vliegen, eerder op de plaats van bestemming zouden arriveren dan het tijdstip van vertrek. Zij gingen dus terug in de tijd.
Aardig tussendoortje: hij vroeg mij telefonisch hoe ik te herkennen zou zijn als hij mij op het spoorstation van Cambridge kwam ophalen.
‘Ik ben 2,04 meter,’ zei ik.
‘Doe dan maar een roos in uw haar,’ zei hij.
Als een geestige Elon Musk avant la lettre was hij druk doende een revolutionair ruimtevliegtuig te ontwerpen, genaamd Hotol (Horizontal Take-Off and Landing). Het was de bedoeling dat die spaceplane niet alleen op de ouderwetse manier met een aanloop vanaf een startbaan, dus zonder gebruikmaking van externe raketten, zou opstijgen, maar ook binnen drie uur en met een snelheid van Mach 7 – zeven keer de snelheid van het geluid – buiten de dampkring van Sydney naar Londen zou vliegen, let wel: met een ‘luchtademende’ RB545-motor van Rolls Royce. ‘Je vertrekt om vier uur ’s middags na de lunch en komt dezelfde dag acht uur eerder aan voor het ontbijt,’ zei hij, met verwijzing naar het tijdsverschil van elf uur.
Het is er nooit van gekomen. In 1989 werd het project stopgezet, hetgeen vast een van de redenen is van het feit dat uw reis van Bangkok naar Madrid 37 jaar later niet rechtstreeks in een uurtje of twee werd afgelegd, maar binnen de dampkring in 55 uur via Saigon, Hongkong, Seoul, Astana, Bishkek en Instanbul. The Donald en Bibi hadden besloten Iran te gaan bombarderen, met als gevolg dat er niet meer via het Midden-Oosten kon worden gevlogen.
Wat deed u trouwens in Bangkok? De laatste keer dat ik u sprak zat u in Paraguay! Ik weet het niet hoor, met u. Is het vluchtgedrag? U nadert de pensioengerechtigde leeftijd met Hotol-snelheid, dus ga toch gewoon voortaan lekker in uw voortuintje zitten uitrusten van de vermoeienissen van uw wilde bestaan.
Al heb ik toch een vraag: heeft u toevallig in al die landen die u bezocht de lokale brandstofprijzen in de gaten gehouden? En hoe zit dat in uw Portugal? Ik schrijf dit in België, waar ik zojuist een pompstation heb ontdekt waar een liter Euro 95 van € 1,51 zeventig cent (!) goedkoper is dan in Maastricht (€ 2,21). Investigative journalist als ik ben, wil ik dat graag zo breed mogelijk onderzoeken.
Vertel het mij, mijnheer Van Amerongen!
Arthur: Hoogland, het zit zo: ik was in Paraguay om de Spaanstalige editie van mijn bestseller Mambo Jambo te promoten. Zoals je wellicht weet, ben ik sinds mijn verblijf in dat prachtige operettelandje (van 2007 tot 2012) ereburger van de kosmopolitische hoofdstad Asuncíon.
De rode loper ging uit voor het presidentiële paleis en een en ander werd gefilmd door een filmploeg onder regie van Rob Muntz. In september vindt de feestelijke première van de film, getiteld Paranoia Paraguay, plaats in het hoofdstedelijke Tuschinski-theater.
Van mijn uitgever kreeg ik plotseling een verzoek om naar The Hong Kong International Literary Festival te komen, omdat er veel belangstelling was voor de Engelstalige versie van Mambo Jambo. Hongkong ligt niet naast de deur, maar omdat ik ook niet de beroerdste ben, besloot ik toch maar te gaan vliegen, met een tussenstop in Qatar en een bliksembezoek van een etmaal aan Bangkok omdat mijn broer daar woont.
U kent hem, hij is een keurige kerel (ik vrees dat we niet dezelfde biologische vader hebben) die les geeft aan de universiteit aldaar. Hij is getrouwd met een heuse Thaise en de gelukkige eigenaar van een ietwat drukke tweeling. Mijn broer is 2,10 meter, en de tweelingen zijn bij elkaar nu al 4 meter, waardoor de gemiddelde lengte van het Thaise volk op indrukwekkende wijze is gestegen.
Na 24 uur in Bangkok vloog ik door naar Hongkong, waar ik logeerde in het pittoreske bohemien hotel The Jervois in de wijk Sheung Wan. Met een aantal leden van de Nederlandse club dineerde ik in the Tate Dining Room en ’s avonds las ik voor uit eigen werk op het literaire festival. Voor een uitzinnig publiek, mag ik wel zeggen.
Ik ben natuurlijk een gerenommeerde Midden-Oosten-deskundige, maar zag de aanval op Iran niet aankomen. Tout court: ik kon niet terug met Qatar Airways. Ik ben een geboren ritselaar en hosselde een vluchtroute bij elkaar via Seoul, Astana in Kazachstan, Bisjkek in Kirgizië, door naar Istanbul, en daar verder naar Madrid, alwaar ik de trein nam naar Sevilla, en uiteindelijk de bus naar mijn woonst in de Algarve.
Kent u Pegasus, een zeer dubieuze Ottomaanse prijsvechter? Ik kocht daar een kopje slappe thee en een Snickers voor 14 euro. De hele reis naar huis kostte mij daarentegen 800 euro, een meevallertje dus. Ik ben nog steeds daas van de jetlag, maar ik heb zojuist even bij het benzinestation om de hoek gekeken wat de peut kost. 1,90 euro! En dat in een land waar het minimuminkomen een schamele 600 euro is.
Over luchtvervuiling gesproken: ik vrat welgeteld 46.000 kilometers. Daar kan plofkopje Floortje Dessing een puntje aan zuigen
Over luchtvervuiling gesproken: ik vrat welgeteld 46.000 kilometers. Daar kan plofkopje Floortje Dessing, bijgenaamd Mrs Carbon Footprint, een puntje aan zuigen, heer Hoogland. Platinum dus, om maar even in jouw KLM-termen te spreken, al heb ik niet eens een paar Delfts blauwe miniatuurhuisjes gekregen van de zeer duistere vliegmaatschappijen waarmee ik vloog.
Wat ik wel kreeg, was een houten reet en een gemene Norovirus-infectie, waardoor ik nu noodgedwongen therapeutisch aan het tuinieren ben, en dat past beter bij mijn leeftijd dan globetrotten.