Leon Verdonschot dooft Victor Vlam: 'Veel vorm, weinig vent'

Het leek onmogelijk dat er zich nog iets levensvatbaars bevond onder de vele holle vaten die op onze nationale televisie het meningencircus bevolken. Maar verdomd! Er blijkt nog een uitlekbak. Victor Vlam is zijn naam. Hij vertegenwoordigt de Stellige Mening op bestelling. En hij markeert het failliet van het meningenmannetje

Leon Verdonschot

29 mrt. '26

Victor Vlam

1: rechts-populisme als verkleedpak

Er valt veel te zeggen over de mannen van Vandaag Inside, onze nationale voetbalkantine. En misschien nog meer over het feit dat het uit de hand gelopen voetbalprogramma naast de meest populaire talkshow van ons land ook de meest toonaangevende is geworden als het gaat om meningsvorming. En ook over de staat van een land waar de voormalige linksback van SC Cambuur en zijn lachband zijn uitgegroeid tot opinieleiders. 

Maar één ding kun je de mannen van VI niet ontzeggen, en dat is een sterke bullshitdetector. Wie zich beter of gewoonweg anders voordoet dan hij is, zakt aan die tafel of daarvoor al, bij de ballotage, door het ijs. 

De mannen horen liever conservatieve, rechtse en politiek incorrecte opvattingen dan progressieve, linkse en woke. Maar als iemand zichzelf rechts-populisme aanmeet als een verkleedpak, als een jasje dat nu eenmaal lekker kraakt op televisie, dan slaan alle rode lampen van VI’s bullshitdetector uit. Dan zit zo iemand níét aan tafel in Vandaag Inside, al wil hij het zo graag, al smeekt hij erom, niet alleen in zijn gedrag, maar zelfs letterlijk, in de meest gênante open sollicitatie van de afgelopen jaren. 

En daarom zit Victor Vlam níét bij Vandaag Inside. 

Maar helaas wel op veel andere plekken... 

2: 'Het publiek en de media gaan je vanzelf als kenner beschouwen’

Victor Vlam (1984) groeide op in Veldhoven, en al snel daarna in Oosterhout. Zijn vader werkte bij de Verenigde Naties, waardoor Vlam ook jaren doorbracht in de Verenigde Staten, zowel in de staat New York als in Virginia Beach. Hij ging rechten studeren aan de Tilburg University. In zijn studententijd was hij actief als debater: hij was voorzitter van de Nederlandse debatbond en haalde zelfs de halve finale van het WK debatteren. 

In 2008 en 2012 voerde hij campagne voor Barack Obama, later verplaatste zijn aandacht (en duidelijk sympathie) zich naar de andere kant van het politieke spectrum, en schreef hij twee boeken over Donald Trump: Denken als Donald Trump en Donald Trump is niet gek. Hier zitten al veel vooraankondigingen in van de Vlam die we inmiddels hebben leren kennen. Natuurlijk in de titels van die boeken; iedereen maar veronderstellen dat Trump nauwelijks denkt en knettergek is, dus zie mij hier even de contraire opzoeken! 

Maar ook al bij die debatwedstrijden. Daar gaat het niet om het hebben van innerlijke of coherente overtuigingen, het gaat om retorica, om trucjes, om verbaal geweld, goed geplaatste jijbakken, om geacteerde principes. Hij zegt er vorig jaar in een Panorama-interview over: ‘Ik heb op een privéschool in Amerika gezeten, betaald door het werk van m’n vader. Daar moest elke laatstejaars een toespraak houden voor de hele school. De meeste waren doodsaai, maar ik koos als onderwerp: ‘Prostitutie moet gelegaliseerd worden’. In de toen conservatieve staat Virginia. Meteen veel rumoer. Docenten gingen vergaderen of dat wel kon. Vond ik prachtig. Later ben ik competitief gaan debatteren in m’n studententijd – lekker prikkelende standpunten innemen.’

Victor Vlam hangt graag rond bij winnaars; er zou zomaar iets van hun gloed op hem kunnen afstralen. Daarom meldde hij zichzelf ook aan als tafelkandidaat bij VI

Victor Vlam voert nog steeds debatwedstrijden, maar dan online en op televisie. Lekker prikkelende standpunten innemen. Wat iets wezenlijk anders is dan ‘lekker of minder lekker een opvatting uitdragen’. Dat hij eerst Obama steunde en vervolgens steeds meer positiefs over Trump ging vertellen, en zelfs een boek schreef waarin hij twaalf lessen opsomt die we van Trump zouden kunnen leren, zegt eveneens veel. De Obama van 2008 en 2012 en de Trump van nu hebben één ding gemeen: ze zijn winnaars van verkiezingen. Victor Vlam hangt graag rond bij winnaars; er zou zomaar iets van hun gloed op hem kunnen afstralen. Daarom meldde hij zichzelf ook aan als tafelkandidaat bij VI. Opmerkelijk, want ook in Veldhoven en Oosterhout kenden ze in de jaren tachtig de uitdrukking: ‘kinderen die vragen worden overgeslagen’.

In 2021 begon hij samen met Lars Duursma een podcast, De communicado’s, waarin ze spraken over politiek, communicatie en media. Nu is Duursma een slimme kerel die altijd zijn feiten op orde heeft. Enkele jaren geleden ontmantelde hij nog de Stichting Rokersbelangen: hij dook in hun handel en wandel, en kwam erachter dat de zogenaamde belangenvereniging van rokers een door de tabaksindustrie gefinancierde eenmansclub was, en dan ook nog een van de smerigste industrieën denkbaar. Toen de twee uit elkaar gingen, bleek meteen wie van de twee de George Michael was en wie de Andrew Ridgeley.  

Vlam ging verder met zijn eigen podcast, getiteld Victor duidt tv. Het is de podcast van een man die voor een televisie zit, een televisie waar hij het liefst zelf op valt te zien, en die dan vertelt wat hij ervan vindt. Dat is het. Man kijkt tv, en geeft zijn mening. Zoals half Nederland ’s avonds op de bank voor de tv hangt en tegen niemand in het bijzonder uitroept wie ze allemaal dom vinden, of stom, of lelijk, of te dik, of te links, of te rechts, of in een lelijk decor, of bij de verkeerde zender, of En dAt AlLemAal vAn oNzE BelaSTIngCEntEn – zo doet Victor Vlam dat niet tegen iemand die naast hem op de bank zit, maar tegen een microfoon. 

In het Panorama-interview kreeg hij de vraag: ‘Hoe word je eigenlijk mediakenner?’ Zijn antwoord begon met ‘goeie vraag’, want Vlam heeft overal een mening over, dus ook over vragen aan hemzelf. Hij vervolgde: ‘Vroeger werd ik vooral ingezet als Amerika-deskundige, maar dat is een beetje verschoven.’

Het is een oude mediatruc: noem jezelf bijvoorbeeld ‘meesterinterviewer’, doe net alsof dat een kwalificatie is die iemand anders in eerste instantie op jou plakte en die jij nu alleen maar citeert, en voor je het weet, neemt een journalist ergens die term over, en heb je alsnog de bron waar je altijd naar kunt verwijzen. En dan is het een kwestie van tijd voordat de haakjes eraf vallen, en daarmee je zelfbedachte titel een officiële is, en je de visitekaartjes kunt gaan drukken. ‘Victor Vlam, Amerika-deskundige.’

Op basis waarvan? Een rechtenstudie in Tilburg? Een paar jaar in de Verenigde Staten als kind, omdat zijn vader er werkte? 

Maar goed, het is een achterhaalde vraag, want nu is die Amerika-deskundigheid dus ‘verschoven’, en wel naar ‘mediakenner’. Niet dat Victor Vlam ooit communicatiewetenschappen heeft gestudeerd, of mediastudies, of journalistiek, of ooit bij een omroep of zender heeft gewerkt, of programma’s heeft ontwikkeld of geproduceerd of geregisseerd of gepresenteerd. Hij heeft een podcast met zijn mening over tv – punt. Zoals het in Nederland inmiddels met een lampje zoeken is naar iemand zónder podcast. 

Merk hier ook de overtreffende trap op: van deskundige naar kenner, de top van de apenrots. ‘Ah, meneer is een kenner?’ Meneer Vlam wel, en hij legt de Panorama-verslaggever graag uit hoe je dat wordt: ‘Als je in de media als expert gezien wil worden, moet je je vooral veel uitspreken over een bepaald onderwerp. Het publiek en de media gaan je dan vanzelf als kenner beschouwen.’

Punk vertegenwoordigde ooit het ideaal dat iedereen muzikant kon worden; beheersing van je instrument was geen vereiste, dat was iets van de oude wereld. In die zin, maar ook alleen in die zin, is Victor Vlam een punker: ga voor een microfoon van je eigen podcastje zitten, vertel wat je er allemaal van vond, die tv-programma’s van gisteren, et voilà: ‘Het publiek en de media gaan je dan vanzelf als kenner beschouwen.’ 

De zelfvervullende voorspelling in de praktijk. Overal iets van vinden, en wachten tot iemand denkt: zoveel meningen, die man móét wel een expert zijn.

3: wat vindt Victor?

Waar heeft Victor Vlam dan zoal een mening over? Op die vraag is eigenlijk slechts één antwoord mogelijk, namelijk: heeft u even?

Een zeer bescheiden greep. 

Over RTL Boulevard (dat vindt hij de Libelle geworden).

Over talkshows, behalve die waar hij zelf in zit of in wil (die vindt hij weinig onderscheidend).

Over Roos Moggré bij Pauw & De Wit (vindt hij zwak).

Over de oudejaarsconference van Peter Pannekoek (vond hij minder).

Over Beau van Erven Dorens (vindt hij een narcist, omdat hij meeliep in de Rode Lijn-demonstratie).

Over Olcay Gulsen (vindt hij te woke).

Over The Voice of Holland (vindt hij eveneens te woke).

Over De slimste mens (dreigde volgens hem ook al te woke te worden).

Over de tuinbroek van Thomas Dekker (vond hij lelijk).

Over EenVandaag-verslaggever Tom van ’t Einde (vindt hij een clown).

Over Nicolien van Vroonhoven (vindt hij verschrikkelijk).

Over het trainingspak van Özcan Akyol (vond hij niet kunnen).

Over Jack van Gelder (die vindt hij echt cruciaal).

Over de uitgezaaide longkanker van Martijn Krabbé (hij vroeg zich af of dat door het roken kwam).

Over Lil’ Kleine (is hij geen fan van).

Over Hanneke van der Werf van D66 (vindt hij niet sterk).

Over het gewicht van Thomas van Groningen (vond hij te hoog).

Over Tweede Kamerlid Esmah Lahlah (heeft haar zetel volgens hem te denken aan haar hoofddoek).

Over Rob Jetten (hij moet wennen aan het idee dat onze premier jonger is ‘dan mij’)

Over Martien Meiland (is volgens hem niet ‘een soort van algemene tv-persoonlijkheid’ geworden).

Over Rachel Hazes (lijkt hem een onruststoker).

Over Malou Petter (vindt hij saai).

Over Arjen Lubach (vind hij scherpte missen).

Over Albert Verlinde (moet volgens hem goed voor zichzelf zorgen).

Over Saskia Belleman (die begreep de Borsato-verdediging volgens hem niet).]

Neem een willekeurige ‘beschrijving van aflevering’ van zijn podcast en je krijgt: ‘Paulien Cornelisse | Herman van der Zandt | Linda de Mol | Jeroen Pauw | Tim de Wit | Renze Klamer | Twan Huys | Rick Nieman | Jermaine Ellenkamp | Wendy van Dijk | Lucille Werner

Aan Eleanor Roosevelt wordt vaak de uitspraak toegeschreven ‘Great minds discuss ideas; average minds discuss events; small minds discuss people’. Het moge duidelijk waar Victor Vlam onder valt. 

Je gaat je afvragen wat Victor Vlam eigenlijk vindt van Victor Vlam. In De Telegraaf van augustus 2025 gaf hij in een interview het antwoord: ‘Ik ben altijd al een apart persoon geweest.’

4: Hij wil zó graag op tv meedoen met de grote jongens

‘Apart’. Als één term taalvaardige onmacht uitdrukt, is het wel ‘apart’. Dat valt sowieso op aan Victor Vlam: zijn schrale taal. ‘Het debuut van Roos Moggré is samen te vatten in drie woorden: zwak, zwak, zwak,’ zei hij in zijn podcast. Amerika, het land waar hij deskundige over was, noemde hij ‘een machtig mooi land’. Alsof Mannenkoor Karrespoor een staat duidt. In Veronica Superguide zei hij in december vorig jaar: ‘Het hele bizarre is dat ik echt gewoon vrienden eraan heb verloren. Het is echt bizar om dat te zeggen, maar het blijkt wel de realiteit te zijn. Ik heb meer rechtse meningen en dat ligt toch gevoelig in de samenleving.’

Dat laatste is natuurlijk al een lachwekkende stelling in een land met een overweldigend rechtse meerderheid in de Tweede Kamer en het kabinet, met veel meer rechtse dan linkse talkshows en waar de rechtse Telegraaf anderhalf keer zo groot is als de linkse Volkskrant. 

Zijn dorre zinnen klinken alsof ze uit een spreadsheet zijn gekropen. Geen verbeelding. Geen humor. Geen muzikaliteit

Maar ook dit ‘bizar’: het is alsof je een halfdronken student in de soos over het wereldnieuws hoort lallen. Zijn dorre zinnen klinken alsof ze uit een spreadsheet zijn gekropen. Geen verbeelding. Geen humor. Geen muzikaliteit. De taal van een man die hoorbaar weinig leest (alleen dan kun je ook met droge ogen Angela de Jong ‘de meest invloedrijke tv-columnist die Nederland ooit heeft gehad’ noemen, omdat je duidelijk nog nooit de tv-columns van Boudewijn Büch, Gerrit Komrij, Hans Beerekamp of Marcel Peereboom Voller hebt gelezen). De taal van een man die alleen tv kijkt, en daarom de conclusie heeft getrokken dat je als tv-gast moet leveren. In een interview met Nieuwe Revu stelde hij vorig jaar op zijn immer alwetende toon: ‘Televisie is timing, ego en strategie tegelijk. Dat spel intrigeert me mateloos’ – nog steeds bezig in zijn debatwedstrijd voorbij de halve finale te komen.

Dat ‘leveren’ verwart Vlam met staccato-zekerheid, met geforceerde stelligheid. Alsof hij op een berg staat met tien geboden in zijn handen, terwijl hij in werkelijkheid op een plastic krukje in een studio met tl-licht zit, waar hij alles met dezelfde hamer slaat. Elk onderwerp is een spijker. Twijfel? Nuance? Zelfrelativering? Niet in zijn vocabulaire, want het zou kunnen verraden dat er onder het betonlaagje weinig zit. Intellectuele armoede, vermomd als lef. En niet te vergeten: het type gretigheid waar lichtgewichten uiteindelijk altijd aan onderdoor gaan. Omdat ze simpelweg te graag willen. 

Hoeveel te graag, dat maakte Vlam zelf duidelijk toen René van der Gijps vaste invaller Albert Verlinde zijn tafelplek opgaf, en er allerlei namen rondzongen van mogelijke opvolgers. Iedereen wiens naam weleens rond ging voor een publieke functie, of dat nou in de media is, in de politiek of elders, weet wat je dan te doen staat: nonchalance acteren, zwijgen tot de telefoon gaat. Kees van Kooten en Wim de Bie bedachten ooit een typetje voor het type bestuurder dat dat niet heeft begrepen, en overal trots zélf gaat rondbazuinen dat hij genoemd wordt: wethouder Tjolk Hekking van de (fictieve) gemeente Juinen. Wethouder Hekking is het prototype van de man wiens ijdeltuiterij hem altijd in de weg zit. Victor Vlam bleek de wethouder Hekking van het Nederlandse medialandschap – jammer dat hij dat zelf niet had kunnen duiden. 

Zo mogelijk nóg pijnlijk veelzeggender was zijn reactie op het feit dat zijn open sollicitatie in Vandaag Inside en de Oranjezomer werd afgezeken. Daarover zei hij later: ‘Aan de andere kant, het is ook wel ergens grappig. Bij Vandaag Inside en de Oranjezomer hebben ze de compilatie tig keer laten zien inmiddels. Ik zie het publiek lachen, dus dan is het ook wel weer een beetje entertainment.’

Hier zou je bijna medelijden met de man krijgen. Hij wil zó graag op tv meedoen met de grote jongens, dat hij zichzelf aanprijst. En als hij daarvoor belachelijk wordt gemaakt, vindt hij dat eigenlijk ook prima, want veel mensen hebben het gezien en ze moesten erom lachen, dus dan is het ook goed. Liever beschimpt en uitgelachen dan niet gezien. Dat móét wel een apart persoon zijn!

En natuurlijk leidt die gretigheid ook tot ongevallen. In zijn podcast ging het opeens over een van de best geïnformeerde politieke journalisten van Nederland, Wouter de Winther van De Telegraaf. Een man die zichzelf ‘Den Haag-deskundige’ zou kunnen noemen, maar dat niet doet. Werkelijke expertise spreekt immers voor zich. In zijn podcast zei Vlam opeens: ‘We weten dat hij homo is, maar er zijn ook van die verhalen dat hij een kind heeft. Ik moet je heel eerlijk zeggen: ik zou dit echt willen weten. Heeft hij een kind? Misschien wel. Ik heb geen idee hoe dit zit. Heeft hij twintig kinderen? Het zou ook kunnen. We weten het gewoon niet.’

Het is een veelzeggend fragment. Hier klinkt een man die maar wat bazelt, die verwijst ‘naar van die verhalen’, die zogenaamd openhartig is (‘ik moet je heel eerlijk zeggen’), wat wilde slagen in de lucht doet (‘heeft hij twintig kinderen?’) en dan eindigt met: ‘we weten het gewoon niet’. 

De ‘we’ hier is ook typisch Vlam. De ingebeelde stem van een stille meerderheid, die doet alsof hij relevante vragen stelt, maar hier gewoon een beroerde roddeljournalist is, vermomd als mediadeskundige. In de Varagids zei hij vorig jaar over een RTL-programma: ‘RTL-kijkers zitten daar niet op te wachten.’ Vlam, de onbezoldigde woordvoerder van de kijker. Nul onderzoek, door niemand verkozen, N=1, maar wat kan het schelen: het is wederom een statement, dus klinkt lekker stellig. Meningenmannetje heeft zijn werk weer verricht. 

Toen hij zich hardop afvroeg of Martijn Krabbé wellicht kanker had gekregen van het roken (je zou zeggen: hoe kom je daar ooit achter, en vooral: doet dat ertoe?) was zijn inleiding daarbij in zijn podcast: ‘Toen ik hoorde dat hij longkanker had, schoot bij mij een vraag te binnen waarvan ik denk dat hij bij iedereen te binnen schoot.’ Victor Vlam, de man die hardop durft te zeggen wat hij denkt dat iedereen denkt. 

In Panorama zei hij: ‘Dat is nou typisch de mediawereld: vriendjespolitiek. De veiligste strategie is om alleen maar positief over anderen te spreken en bij iedereen te slijmen. Ik heb daar moeite mee – het past totaal niet bij mijn karakter. Maar voor veel mensen in de tv-wereld is het de slimste aanpak. Prijs iedereen de hemel in, dan blijf je in de roulatie.’

Altijd die zogenaamde tegendraadsheid. De tragiek van Vlam is dat hij die ‘slimste aanpak’ gewoon heeft omgedraaid, en dat verkoopt als autonomie. Maar dat is het niet. Het is exact hetzelfde gedrag, namelijk berekening. Het is: kraak iedereen af, dan blijf je in de roulatie.

De ironie is dat hij negen jaar geleden in Univers, het studentenblad van de Tilburg University, vragen kreeg over de Verenigde Staten. ‘Hoe kijk jij tegen de debatcultuur in Amerika aan?’ was zo’n vraag. Hij zei toen: ‘Die is erg oppervlakkig en draait vooral om oneliners en aanvallen op de tegenstander. De inhoud is echt ondergeschikt, of eigenlijk compleet afwezig.’

Is hij kennelijk zelf alsnog een Amerikaan geworden. 

5: Victor Vlam is gewoon bang om onzichtbaar te zijn.

Marcel van Roosmalen moppert echt niet de hele dag. Maarten van Rossem zit heus niet de elke dag thuis álles te relativeren. Jort Kelder draagt ook weleens iets anders dan bretels. Soundos El Ahmadi praat thuis ook weleens rustig en zachtjes.  

Televisie maakt van persoonlijkheden tot op zekere hoogte typetjes. Het is vrijwel onvermijdelijk, en net zo onvermijdelijk is dat die persoonlijkheden dat typetje omarmen, en zichzelf gaan acteren. Het is een mediadynamiek waar nauwelijks aan valt te ontsnappen. 

Maar al die mensen zijn in de kern wat ze op tv laten zien, alleen wordt het daar opgeblazen. De kern is, om dat vreselijke woord maar eens te gebruiken, authentiek. Of beter: er ís een kern. Er is een vent, niet alleen een vorm. We zien een persoonlijkheid die een podium kreeg, en dat podium vergrootte de persoonlijkheid uit.

Victor Vlam is geen persoonlijkheid die een podium kreeg, hij is een persoon die een podium zocht, in de hoop dat het een persoonlijkheid van hem maakt. 

Toen duidelijk werd dat zijn open sollicitatie bij VI als zaad op de rotsgrond was gevallen, zei hij in zijn eigen podcast Victor duidt tv: ‘Hoewel het uiteraard jammer is om niet bij VI te verschijnen, ben ik het programma echt wel dankbaar voor de zichtbaarheid die ze me hebben gegeven. Doordat ik daar vaak door Johan ben besproken, heeft het me wel een bepaalde relevantie gegeven die ik anders nooit gehad had.’

Waarmee de vraag ‘Kan het nog verdrietiger dan toejuichen dat je op tv wordt uitgelachen, omdat je dan in ieder geval op tv was?’ is beantwoord: ja, dat kan dus. Je kunt ook toejuichen dat de mannen naast wie je had willen zitten in een tv-studio je nu afzeiken, omdat het je een bepaalde relevantie heeft gegeven die je anders nooit had gehad. 

Zijn honger naar aandacht illustreert dat stilte zijn grootste vijand is. Hij is niet rechts, hij is niet eens controversieel. Victor Vlam is gewoon bang om onzichtbaar te zijn

Het is waarschijnlijk de meest treurige definitie van ‘relevantie’ uit de geschiedenis van de mensheid. 

Victor Vlam verkoopt geen visie, maar volume. Zijn honger naar aandacht illustreert dat stilte zijn grootste vijand is. Hij is niet rechts, hij is niet eens controversieel. Victor Vlam is gewoon bang om onzichtbaar te zijn.