Leon Verdonschot: 'Knap dat de VVD als enige verkiezingsverliezer in deze coalitie steeds de onderhandelingen lijkt te winnen'

Beste minister Thierry Aartsen van Werk en Participatie,

Meer dan een half miljoen mensen leven in Nederland in armoede. Dat is allereerst vreselijk voor die mensen, en het is ook slecht voor de maatschappij. Armoede leidt tot stress, stress leidt tot onverstandige besluiten en gezondheidsproblemen. Armoede leidt ook tot schulden, en schulden leiden tot enorme kosten, ook voor de samenleving.

Helemaal zuur is dat 150.000 mensen onder het bestaansminimum leven, terwijl dat helemaal niet nodig is. Ze krijgen namelijk niet de uitkering waar ze recht op hebben. Het gaat dan bijvoorbeeld om werkenden die ondanks hun inkomen onder de armoedegrens leven en recht hebben op een aanvulling. Een beetje waar we twintig jaar geleden nog verbijsterd naar keken in de Verenigde Staten: mensen die een baan hebben, soms zelfs meerdere, en dan nog steeds een te laag inkomen hebben om van rond te komen. De afgelopen jaren is er gewerkt aan een plan om die mensen actief te benaderen, om ze te wijzen op de voorzieningen waar ze recht op hebben. Van links tot rechts in de Tweede Kamer was voor dat plan. 

En wat blijkt nu? Het kabinet-Jetten heeft het in de Voorjaarsnota geschrapt. U was er toe ‘genoodzaakt’, zegt u. Dat is natuurlijk niet waar. Politiek is nooit een kwestie van noodzaak, maar altijd van keuzes. 

Nu is dit een kabinet van niet alleen uw partij, maar van drie partijen. De grootste daarvan, D66, schreef in haar laatste verkiezingsprogramma: ‘Door armoede, schulden en te veel moeilijke regels hebben mensen minder vertrouwen, zijn ze minder gezond en kunnen ze minder zelf bepalen over hun leven. D66 vindt dat de overheid (deze) mensen moet ondersteunen. Daarom maken we inkomstenondersteuning eerlijk en begrijpelijker.’ 

Precies, maar dan ook werkelijk exact was dit plan. Mensen ondersteunen die door te veel moeilijke regels onterecht leven in armoede. Die andere partij in de coalitie, het CDA, schreef in haar verkiezingsprogramma: ‘Veel Nederlandse huishoudens zijn financieel kwetsbaar, waardoor zij bij een tegenslag al snel in betalingsproblemen komen. Dat kan leiden tot problematische schulden, wat grote impact heeft.’ Dus is het CDA onder meer voor ‘meer maatwerk’ en ‘eenvoudigere regelgeving’. Dit plan was een en al maatwerk. Het is was geen eenvoudigere regelgeving, maar wel een eenvoudige uitleg van die ingewikkelde regelgeving.

U bent de man van de befaamde uitspraak: ‘Er gaat 7 miljoen naar het Concertgebouw en nul naar het bloemencorso. Dat vind ik raar.’ (U bedoelde overigens het Concertgebouwórkest). Weet u wat ik raar vind? Armoede laten toenemen in een van de rijkste landen ter wereld. Terwijl het plan al klaar lag om 150.000 mensen daar uit te helpen met regelingen die al bestaan en waar ze al recht op hadden. Het is natuurlijk buitengewoon knap dat de VVD als enige verkiezingsverliezer in deze coalitie keer op keer de onderhandelingen lijkt te winnen, maar het is vooral zuur voor die 150.000 mensen, veelal mensen met een baan. Er bestaat een term voor die mensen: de hardwerkende Nederlanders.