James Worthy: 'Liverpool speelde als een man die naar de stripclub gaat, om vervolgens de hele avond op het toilet te blijven zitten'

Mijn zoon en ik gingen vol goede moed zitten. Hij was nog even naar de supermarkt gegaan voordat de wedstrijd begon. Chips en sinas.

Ondanks het erbarmelijke seizoen en het feit dat de goede wedstrijden dit jaar op één hand te tellen zijn, hadden we onszelf weer opgepompt met hoop en helium. Dat is toch wel iets wat ik mijn zoon wil meegeven: dat je de hoop nooit mag verliezen.

Na de wedstrijd liggen er twee lege zakken chips op de bank en de fles sinas is ook leeg, wat handig is, want dan kunnen we deze fles met onze tranen vullen.

In de veertig jaar dat ik Liverpool support, heb ik veel donkere tijden meegemaakt. Maar de laatste weken zijn zo donker dat zelfs de zaklampen bang zijn om aan te gaan.

Mijn zoon kijkt vertwijfeld naar de wedstrijdstatistieken op ons televisiescherm.

‘Dat moet een fout zijn, toch pap?’ vraagt hij. Maar het is geen fout. Liverpool, de meest succesvolle Engelse club aller tijden en de huidige kampioen van Engeland, heeft in de kwartfinale van de Champions League 26% balbezit en 0 keer op doel geschoten.

Liverpool speelde als een man die naar de stripclub gaat, om vervolgens de hele avond op het toilet te blijven zitten. Hij wilde niet vermaakt worden of verliefd worden op die vrouw met het roze haar die aan een paal hangt en in de lucht kan zweven alsof haar moeder een libelle is. De man wilde de schade beperkt houden en sloot zichzelf op in het toilet van de stripclub en keek een documentaire over Johan Cruijff met behulp van matige wifi.

Hij wilde nog gaan klagen bij het personeel over de slechte wifi, maar hij wist al wat het personeel tegen hem zou zeggen: ‘Wie kijkt er naar zijn telefoon in een stripclub? Wat ben jij voor een perverseling?’

0 schoten op doel. Besef dat even. Een doel is meer dan zeven meter breed. Een wedstrijd duurt 90 minuten. De voetballers krijgen tonnen per week overgemaakt om op doel te schieten. 0 schoten op doel. Het is bijna knap. Een prestatie. Maar aan de andere kant heeft het ook iets weg van werkweigering. Een staking in de vorm van tandeloosheid.

Een chef die de duurste ingrediënten klaar heeft gelegd, maar met zijn handen op de rug naar de klok blijft kijken. Alsof de wereld geen recht heeft op lekkernijen.

Ooit las ik een Japans boek over een kapitein op een vissersboot. De kapitein was overwerkt en mentaal niet helemaal in orde. Zijn boot voer elke dag uit met onzichtbare netten die alleen hij kon zien. Zijn bemanning kon de netten niet zien, maar durfde hem daar niets over te zeggen.

Zo speelde Liverpool vanavond: als een vissersboot met onzichtbare netten. De zee hield alles voor zichzelf en de vangst bleef uit.