James Worthy: 'Donald Trump lacht als iemand die weet dat hij overal mee weg kan komen'

Al mijn hele leven ben ik geïntrigeerd door de fascinatie voor macht en morele grensoverschrijding. Seriemoordenaar Ted Bundy kreeg stapels liefdesbrieven en Charles Manson had volgelingen.

Als ik naar ons koningspaar kijk dat op bezoek is bij Donald Trump, zie ik een onversneden fascinatie voor onaantastbare macht.

Ik heb het aankomstfilmpje een paar keer bekeken. De rode loper, de auto, de glimlachen die lijken te zijn vergeten hoe ze moeten glimmen, en dat alledaagse babbeltje. Je hoort dat ze over koetjes en kalfjes praten, terwijl een deel van de wereld richting de slachtbank wordt geleid.

Niets erotiseert zo sterk als macht. En Donald Trump staat daar te lachen. Hij lacht als iemand die weet dat hij overal mee weg kan komen. Niemand maakt hem wat. De man is onschendbaar door zelfoverschatting. Hij draagt zijn misdaden tegen de menselijkheid als lingerie en ons koningshuis kan de harde tepels niet verbergen.

Mijn favoriete moment is wanneer onze koning niet weet waar hij moet staan bij het fotomoment. Het doet me denken aan een kind in Disneyland dat niet weet waar het moet staan als het op de foto gaat met Mickey Mouse.

Onze minister-president is ook van de partij en zegt dat hij een ‘hartig woordje’ met Donald Trump heeft gesproken. Hij noemde het een constructief gesprek. Dat is bijna kunst. Constructief praten met iemand die ondertussen platbombardeert. Het is ook een vorm van performance art dat iemand met zoveel bloed aan zijn handen in een wit huis woont.

Maar aan de andere kant begrijp ik het natuurlijk ook wel. Dit is een economische missie. Maar is geld belangrijker dan de lessen die we onze kinderen leren? Normaliseren we macht en morele grensoverschrijding door er beleefd en zakelijk mee om te gaan? En wat leren onze kinderen van dit bezoek? Als je bang bent voor de monsters onder je bed, ga je op bezoek bij de monsters onder je bed en blijf je daar slapen. 

Misschien zit het probleem niet alleen in Washington, maar ook in mijn eigen spiegel. Want terwijl ik me ongemakkelijk voel bij beelden van macht zonder geweten, blijf ik kijken. Voor ramptoeristen is het namelijk altijd hoogseizoen. Ik klik en ik kots en ik deel, maar ik draai me zelden echt om. Fascinatie is een stille vorm van medeplichtigheid. Misschien leren onze kinderen dus niet alleen dat macht onweerstaanbaar is, maar ook dat morele grenzen rekbaar zijn zolang de economie blijft draaien.

En misschien is dat de meest ontwrichtende les van allemaal. Niet dat monsters bestaan, maar dat we ermee leren leven.