Rob: Het is niet meer te tellen hoe vaak ik u op Zestienhoven heb opgepikt, mijnheer Van Amerongen. Ik doe dat altijd om als uw chauffeur te fungeren wanneer u er weer eens in geslaagd bent om voor een paar tientjes zo’n losersvlucht vanuit Faro te boeken. Hebben ze in de Algarve eigenlijk geen goede rijschool?
Eén aankomst op dat Rotterdamse vliegveld staat in mijn geheugen gegrift: die van 24 maart 2016, toen we net een begin hadden gemaakt met de verwezenlijking van een plan dat volgens velen gedoemd was te mislukken, ten eerste wegens te grote karakterologische verschillen, ten tweede omdat ik in De Telegraaf publiceerde en u toen nog in de Volkskrant: het schrijven van het nu al legendarische Grote Foute Jongens Boek deel 1. U stapte monter de hal in met de mededeling: ‘Zo, Cruijff is ook alweer dood.’
U had uw mobieltje al die tijd wél geraadpleegd, ik niet. Ik wist uiteraard dat Johan ziek was, maar had er niet op gerekend dat hij zou overlijden. Ook Magere Hein zou hij vast wel zijn wil kunnen opleggen, dacht ik. Helaas bleek zelfs een wederopstanding onmogelijk. Jezus deed dat 40 uur na zijn heengaan, maar El Salvador van Barcelona bleef gewoon dood.
Ik dacht eraan terug tijdens het kijken naar de prachtige vierdelige NPO-documentaire Cruijff, uitgebracht ter gelegenheid van de tiende sterfdag van Johan. Inclusief Danny verleende de hele familie Cruijff haar medewerking, zelfs toen de ontvoeringspoging uit 1978 ter sprake werd gebracht (de reden waarom hij niet naar het WK in Argentinië ging). Ik pinkte menig traantje weg, óók omdat ik beroepsmatig weleens met Johan van doen had gehad.
Zo bezocht ik op 27 mei 1978 zijn afscheidswedstrijd als speler bij FC Barcelona, toen ik overigens ook ontdekte dat een mens gemakkelijk 36 uur zonder slaap kan. Mits hij regelmatig bijtankt, welteverstaan, maar dat is op en rondom de Ramblas niet zo’n probleem, zeker wanneer je je in het gezelschap van – toen nog – piepjonge stieren als Søren Lerby en Frank Arnesen bevindt. Het duel ging tussen Barcelona en Ajax en eindigde in 3-1. Dat was in elk geval veel acceptabeler dan het gevoelloze pak slaag van 0-8 dat Ajax een half jaar later, op 7 november, van Bayern München in het Olympisch Stadion kreeg toen er voor Johan een andere afscheidswedstrijd werd georganiseerd, ditmaal als Ajacied. Daar was ik eveneens bij.
Ik heb nooit een andere topsporter meegemaakt die zo bewonderenswaardig met zijn fans omging. Bovendien onderging de voetbalsport dankzij Johan een tactische revolutie. Zijn populariteit was zo groot dat mijn vriend Eddy Terstall zijn meest recente meesterwerk Land van Johan doopte. Er zit veel functioneel naakt in die film, té veel zelfs volgens de NPO, die tot verdriet van Eddy scènes wil schrappen. Het is jammer dat we Johan niet meer kunnen vragen wat híj daarvan vindt. In de documentaire vertelde Danny immers dat hij haar na hun eerste avondje uit had gezegd dat zij de volgende keer een minder kort rokje moest aantrekken.
Johan was een bijzonder kind.
Arthur: Goede man, ik kreeg van onze geliefde hoofdredacteur Danny de nadrukkelijke opdracht om jou, de boomer des vaderlands, in deze briefwisseling te sarren en te pesten en te zuigen omdat de jongere lezers zulks aanspreekt, maar voor deze ene keer zal ik mijn gevoelige kant openbaren. Ook ik zat namelijk te snotteren bij de documentaireserie over Cruijff.
Nou ben ik best wel een dramaqueen, want ik huilde ook tranen met tuiten tijdens het zien van Van straat tot stadion, de briljante documentaire over Gerald Vanenburg uit 1984. Wel jammer dat die scène waarin het hele Vak F, inclusief mijn persoontje, minutenlang ‘piep piep piep’ roept tijdens gepingel van Vaantje, gesneuveld is in de montage. Dat gepiep was de schuld van Johan Cruijff want die had in Voetbal International gezegd dat Vanenburg door dat hoge stemmetje nooit een echte leider kon worden. Johan kreeg daar later spijt van en bood excuses aan, maar de damage was done, want zelfs de hooligans van TSV 1860 München, waar Vaantje zijn loopbaan afsloot, bleven hem pesten met zijn castratenstemmetje.
Ik hield het ook niet droog bij Een echte Ajacied, de aangrijpende film over Rafael van der Vaart en zijn verschrikkelijke jeugd op het woonwagenkamp, en ook bij Sar (over Edwin van der Sar) zat ik als een oud wijf te janken, en met name bij de scène waarin hij met zijn vrouw in de keuken aan het legpuzzelen is (ik meen dat het een afbeelding van de Keukenhof was). Of was dat nou in die docu van 2,5 uur van onze vriend Eddy Terstall over Ed de Goeij, ook al zo’n meesterwerk?
Bij Cruijff moet ik vooral denken aan 24 november 1972, toen hij in Ede de sportzaak van wereldspits Gerdo Hazelhekke (NEC, FC Wageningen, De Graafschap en Go Ahead Eagles) opende. Jopie trapte een gesigneerde bal door een papieren deur en met gevaar voor eigen leven wist ik die in een scrimmage des doods te bemachtigen.
Wat mij trouwens mateloos irriteerde in die docu over Johan Cruijff was die strontvervelende Ruud Gullit
Ik heb die bal nog steeds, en ook de vier peuken van het merk Roxy Dual die Cruijff had uitgetrapt voor het winkeltje van Gerdo. Op mijn Cruijff-altaar bewaar ik verder het singletje uit 1969 met het enige liedje dat Cruijff ooit opnam: Oei oei oei (dat was me weer een loei). Het is een soort hoempapa-achtige schlager, de tekst is van Peter Koelewijn en Cruijff zingt zo vals als een kraai.
Wat mij trouwens mateloos irriteerde in die docu over Johan was die strontvervelende Ruud Gullit. Die heet eigenlijk Dil van achteren, maar dat zorgde voor flauwe woordgrapjes in de kleedkamer. Het leek wel of Ruud Dildo een dozijn joints Amnesia Haze had zitten paffen voorafgaande aan het interview want mijn god, wat zat die gozer te stuiteren en popie te doen. Ik zie nog zijn betraande gezicht toen hij met Feyenoord (met Cruijff) met 8-2 van Ajax had verloren in het Olympisch Stadion, in de stromende regen. Ook dat zit niet in de docuserie, al werd Feyenoord wel kampioen dat seizoen. De ultieme wraak van Jopie!