James Worthy: 'Feyenoord-fans houden van Arne Slot op een manier die Liverpool-fans nog niet hebben vrijgespeeld'

Een paar weken geleden had ik op internet kritiek op de trainer van mijn club. Mijn kritiek haalde de Volkskrant en ik kreeg tientallen Feyenoord-fans achter me aan. Je hebt bijna vier handen nodig om alle verliespartijen van dit seizoen op te tellen, maar mijn kritiek ging kennelijk te ver. ‘Je bent vorig jaar kampioen geworden, ondankbare hond,’ schreef iemand op Twitter.

Ondankbaarheid is een woord dat veelvuldig wordt misbruikt, net als ‘respect’ en ‘expert’. In 2024 schreef ik uit dankbaarheid een boek over Arne Slot en zijn geboortedorp. Dat was mijn trouwring. Deze hele situatie doet me ook denken aan een huwelijk. Een man trouwt met een vrouw. De bruiloft was mooi en de huwelijksnacht ook, maar in het nieuwe jaar gaat de vrouw vreemd met de hele straat. Je spreekt haar aan op haar gedrag.

‘Wat ben jij ondankbaar, zeg. Hoe kun je zomaar de huwelijksnacht vergeten? Zo ondankbaar.’
‘Je had een trio met de buurman en mijn broer in de schuur van mijn overleden vader.’

‘JE VERGEET HOE GELUKKIG IK JE HEB GEMAAKT TIJDENS DE HUWELIJKSNACHT. ONDANKBARE GARGAMELLUL!’

Het gekke is ook dat nagenoeg alle Liverpool-fans kritiek hebben op de trainer, maar de Feyenoord-fans dus niet. Die willen dat Slot bij Liverpool blijft. Het is een intrigerend schouwspel: hoe fans van een andere club willen dat een coach bij een andere club blijft, vanwege een goede huwelijksnacht. Het heeft bijna iets religieus. Feyenoord-fans houden van Arne Slot op een manier die Liverpool-fans nog niet hebben vrijgespeeld. Ze houden meer van onze trainer dan van hun eigen club.

Ook hoor ik vaak: ‘Jullie clublied is You’ll Never Walk Alone, nou, jij laat de trainer mooi alleen lopen!’

You’ll Never Walk Alone is zeker ons clublied, maar het komt uit de musical Carousel. Het verhaal draait om een kermiswerker die verliefd wordt op een vrouw en met haar trouwt, maar moeite heeft met verantwoordelijkheid. Wanneer hij door wanhoop een mislukte overval pleegt en sterft, krijgt hij later de kans om terug te keren om iets goed te maken voor zijn dochter.

Misschien is voetbal helemaal geen huwelijk, maar een kermis.
Een plek waar je je laat meeslepen door licht, geluid en belofte. Waar je in de ene attractie denkt dat je de wereld aankunt, en in de volgende ineens wordt rondgeslingerd zonder controle. Trainers zijn geen echtgenoten en supporters geen familie. We zijn bezoekers die doen alsof het een verbintenis voor het leven is, terwijl de kermisbaas allang bezig is met de volgende opbouw in de volgende stad.

En zodra de housemuziek stopt, stappen we uit. Nog wat duizelig. En lopen door.