Hoe een burn-out pianist Joep Beving naar het Concertgebouw leidde

Dit artikel is gebaseerd op een exclusief interview met Joep Beving in Nieuwe Revu 18, vanaf woensdag 29 april verkrijgbaar in de schappen of hier online te bestellen.

Zijn leven speelde zich af in de reclamewereld, waar muziek een ondersteunende rol had en de creatieve vonk langzaam doofde. Jarenlang werkte Joep Beving bij MassiveMusic, een plek met leuke collega's, maar waar hij zijn eigen muzikale ambities verloochende. Het gevoel niet op zijn plek te zijn groeide, totdat het onvermijdelijke gebeurde: een burn-out dwong hem tot een harde stop en een radicale verandering van koers.

De piano, die hij lang niet had aangeraakt, werd zijn toevlucht. Zonder de druk van een doel of publiek vond hij rust in het spelen. Dit therapeutische proces, een manier om de controle los te laten, resulteerde in de composities voor zijn debuutalbum SOLIPSISM. Oorspronkelijk was het album enkel bedoeld als een verklaring aan vrienden en familie voor zijn stillere, meer teruggetrokken gedrag.

Bekijk ook

Pianist Joep Beving (50): 'Met mijn muziek wil ik mensen de controle uit handen slaan' | Nieuwe Revu

De snelweg naar succes

Een van zijn nummers belandde per toeval in een populaire Spotify-playlist, wat zijn leven op zijn kop zette. Binnen een maand schoten zijn streams van zestigduizend naar zes miljoen. Met zijn reclametactiek in het achterhoofd - 'als het ergens begint te smeulen, moet je wapperen' - besloot hij het momentum niet te verliezen en stuurde hij een brief naar de redactie van De Wereld Draait Door.

Het wapperen werkte. Hij mocht langskomen in de veelbekeken talkshow, wat direct de aandacht trok van het prestigieuze Concertgebouw. Hoewel hij overdonderd was en kotsmisselijk van de zenuwen in de coulissen stond, greep hij de kans met beide handen aan. Het was het angstaanjagende, maar noodzakelijke startschot van een onwaarschijnlijke nieuwe carrière.