Foute Jongens: 'Je zou kunnen zeggen dat ik een cougar wanker was'

Rob: Zonder enige twijfel zal het niet onopgemerkt aan ons voorbijgaan, mijnheer Van Amerongen: op 1 juni aanstaande is het honderd jaar geleden dat Marilyn Monroe in Los Angeles het levenslicht zag. Een eeuw Marilyn! Ik zie nu al op tegen de tsunami aan documentaires en publicaties waarmee wij dan zullen worden overspoeld.

Toegegeven: toen de schoonheid werd uitgedeeld, stond zij bepaald niet achteraan. Dat beaamde zelfs Brigitte Bardot nadat de twee grootste sekssymbolen van die tijd elkaar op 29 oktober 1956 hadden ontmoet bij een evenement ter ere van koningin Elizabeth II in het Empire Theatre in Londen, genaamd de Royal Command Performance. ‘Ze heeft een zekere fragiele uitstraling die ik nooit zal vergeten,’ zei Brigitte destijds. 

In werkelijkheid haalde Marilyn Monroe het niet bij BB. Om mijn goede vader maar weer eens te citeren: Norma Jean Baker, zoals Marilyn volgens de burgerlijke stand heette, was er eentje voor door de week, terwijl Brigitte er eentje voor alle dagen was – en dan minstens drie keer per dag. Overigens wordt ook wel beweerd dat Marilyns ware naam Norma Jeane Mortenson was, naar de man met wie haar moeder Gladys Baker getrouwd was toen Marilyn als resultaat van een buitenechtelijke affaire van Gladys met Charles Stanley Gifford – de biologische vader – het levenslicht zag.

Marilyn Monroe, die wij ons voor eeuwig als jong en mooi zullen blijven herinneren omdat zij reeds op 5 augustus 1962 zelfmoord pleegde, deed het met een hele rits kerels, onder wie uiteraard John F. Kennedy en diens broer Robert. Om die reden sleep ik Diogenes er even bij, de meest vermaarde vertegenwoordiger van het Cynisme (een filosofische stroming). Toen hij volgens de overlevering op klaarlichte dag met een brandende lantaarn over de drukbezochte markt van Athene liep, zei Diogenes desgevraagd: ‘Ik zoek een eerlijk mens.’ Maak daar ‘Ik zoek een vrouw die het nog nooit met een Kennedy heeft gedaan’ van en u begrijpt wat ik bedoel.

Maar goed, al zong zij zelf ooit vol overgave My Heart Belongs to Daddy, hetgeen haar anno nu een uitgebreid onderzoek van een justitieel zedenteam zou hebben opgeleverd, dit staat vast: Marilyn Monroe was een sekssymbool. Dat brengt mij bij de volgende vraag: wie was, in de periode dat u nog diep bezorgd de huisarts belde als u vijf minuten achtereen geen erectie had gehad, eigenlijk uw sekssymbool, mijnheer Van Amerongen?

Was het Viola Holt? Trea Dobbs? Willy Dobbe? Of toch Fred Emmer of Dick Passchier (in uw geval voel ik mij genoodzaakt deze mogelijkheden eveneens open te houden)? Ik besef dat ik nu namen noem die de gemiddelde Nieuwe Revu-lezer misschien doen afhaken, maar de waarheid dient te worden onthuld.

Ik ben al zo oud, dat ik zelf aan Mylène Demongeot denk. Googel haar en u zult mij begrijpen. En natuurlijk was er ook Wubbeltien Schonewille, die begin jaren zeventig de bronzen medaille bij een Miss Bourtange-verkiezing veroverde waarbij ik als verslaggever aanwezig was. Laat ik het zo zeggen: aan de hooiberg van haar vader bewaar ik betere herinneringen dan aan de hooivork van haar broer.

Arthur: Je suggereert hier dat ik in mijn puberjaren een stijffie kreeg van Fred Emmer, de eerste nieuwslezer van de NOS met dwerggroei die bovendien in zijn vrije tijd erotische, maar niet bepaald fap-waardige verhaaltjes schreef. Emmers alter ego was Irma (vermoedelijk daarom denk jij dat ome Fred van de verkeerde kant was), een vrouw die haar voeg niet met plassen versleet. Integendeel, Irma maakte pompertjes met ene Lieuwe, een ‘oningewijde knaap’, met Renne, een ‘geremde rijinstructeur’, en met Tamils, ‘die tekortkomen’. 

Jij denkt: waarom propt die lilliputter-pornograaf Tamils in zijn schunnige verhaaltjes? Nou, vermoedelijk omdat Tamils tot de eerste lichting asielzoekers behoorden. Ik ben ervan overtuigd dat Emmers broodheer, het NOS Journaal, stante pede verschillige en vooral larmoyante reportages maakte over deze arme drommels en dat onze kobold daarom dacht: ik laat Irma groepsgewijs uitwonen door die stakkers en dan heb ik mijn deugpunten mooi binnengeharkt.

Ik zag de Tamils begin jaren tachtig op de Dam en mijn Surinaamse vrienden (helaas vaak drugsgerelateerde camaraderie) maakten veel grapjes over de opvallende voortanden van de mennekes (denk Theo en Thea). Viola Holt is andere koek, want zij is onderdeel van mijn erotische kabinet, dat grotendeels bestaat uit geplastificeerde tijdschriften met blote dames, de veertien Bavaria-kalenders met Tatjana Simic, een slipje van Xaviera Hollander (z.g.a.n.) en een verdwaalde Playgirl met Ronn Moss (bekend van The Bold and the Beautiful) als centerfold, met het nietje op de kleine Ronn. Ik heb de Playboy met Viola regelmatig ‘bestudeerd’ in mijn jongensledikant, al kan het ook de editie met Willy Dobbe, Ria Valk of Bonny St. Clair zijn geweest. Je zou dus kunnen zeggen dat ik een cougar wanker was, maar dan wel een heterofiele cisgenderman.

Ik heb de Playboy met Viola regelmatig ‘bestudeerd’ in mijn jongensledikant, al kan het ook de editie met Willy Dobbe, Ria Valk of Bonny St. Clair zijn geweest

Ik zou bepaald niet opgewonden kunnen raken van een naaktfoto van Dick Passchier, ook al had de NRCV-legende geweldig haar. Ik werd wel botergeil (excusez le mot) van de grote live-spelshows die hij presenteerde, zoals Zeskamp, Spel zonder grenzen, Tweekamp en Stedenspel. Man man man, al die boerenmeisjes in dat kletsnatte acryl!

Vergeet niet dat ik van de Veluwe kom en dat ik al opgewonden raakte van het gevederde poepertje van Juffrouw Ooievaar in de Fabeltjeskrant. Je begrijpt dat ik in seksuele zin ietwat gedeformeerd ben, maar dat komt door de Tiroler-seksfilms die ik begin jaren zeventig zag in de nachtvoorstelling in Bioscoop Buitenlust.

Ik was dan altijd omringd door Turkse gastarbeiders, die ver van vrouw en vaderland hun troost zochten in de bioscoop. Het was nogal zompig in Buitenlust, en op een gegeven moment had ik gewoon een regenjas aan, omdat mama anders alle sportvlekken op mijn goeie goed zou zien. Dan kon ik wel piepen dat die niet van mij waren, maar ik mocht helemaal niet in dat voorportaal van de hel komen!

En daarmee kom ik op de moraal van dit verhaal: het verschil tussen ons twee en de Kennedy’s is dat die nooit hoefden te handkarren want de Marilyn Monroes stonden voor die gasten in de rij. Wij moesten ons behelpen met Mylène Demongeot en Viola Holt, met als gevolg dat op onze catastrofale, respectievelijke huwelijksnachten zou blijken dat het wonder der vleselijke liefde veel meer inhield dan dwangmatig vuistvogelen.