Caroline van der Plas komt op voor rokende bejaarden: 'Totale waanzin'

De Haagse politiek worstelt met de nieuwe Wet terugkeer en vreemdelingenbewaring, maar het is Caroline van der Plas die de vinger op een wel heel zere beleidsplek legt. Terwijl minister Van den Brink tracht een balans te vinden tussen een effectief terugkeerbeleid en de juridische kaders voor mensen die weigeren Nederland te verlaten, stuit de voorvrouw van de BBB op een opmerkelijke financiële prikkel binnen de detentiecentra.

Het knelpunt zit in de wekelijkse toelage voor vreemdelingen in bewaring. Hoewel deze groep voorzien is van essentieel levensonderhoud, waaronder onderdak, voeding en medische zorg, verstrekt de overheid wekelijks een bedrag van 22,50 euro. Het ministerie verdedigt dit door te wijzen op het feit dat mensen in detentie niet mogen werken of een uitkering kunnen aanvragen om in hun eigen onderhoud te voorzien.

Voor Van der Plas is deze redenatie echter volstrekt onlogisch. Dat individuen die de wet overtreden door actief hun vertrek te saboteren alsnog structureel zakgeld ontvangen, druist volgens haar in tegen elk rechtvaardigheidsgevoel. Het beloont in feite de onwil om mee te werken aan uitzetting en vormt een schril contrast met de manier waarop de overheid omgaat met kwetsbare groepen in de eigen samenleving.

Bekijk ook

Botergate: Caroline van der Plas haalt uit naar 'treurige' woke-verpakking | Nieuwe Revu

De totale waanzin

De BBB-leider trekt de discussie op X vlijmscherp breder. 'Honderden illegalen die niet meewerken aan hun terugkeer, krijgen elke week van onze overheid een cadeautje om luxeproducten zoals sigaretten te kopen,' stelt zij onomwonden vast. Daarmee agendeert ze precies de frustratie die ook partijen als de PVV uiten, die al pleitten voor een soberder celregime, terwijl linkse fracties zoals Volt en DENK zich tijdens het debat juist primair zorgen maken over de inperking van de rechten van deze groep tijdens eventuele lockdowns.

Het is echter de vergelijking met de Nederlandse zorg die de kern van haar betoog vormt. 'Terwijl oude mensen in een verzorgingstehuis niet eens een sigaretje mogen roken in hun eigen kamer,' benadrukt ze de scheve verhoudingen. 'Totale waanzin.' Het legt in de ogen van Van der Plas een ongemakkelijke realiteit bloot: een overheid die ogenschijnlijk coulanter en faciliterender optreedt richting uitgeprocedeerde asielzoekers die de regels tarten, dan richting de eigen burgers die afhankelijk zijn van steeds strenger wordende zorgprotocollen.