Mens & Maatschappij

Econoom Jona van Loenen over de Nederlandse woningmarkt: 'Of je ligt wakker of je wordt slapend rijk'

Econoom Jona van Loenen waarschuwt in een interview met Nieuwe Revu dat de Nederlandse woningmarkt door extreme fiscale voordelen voor koophuizen volledig is vastgelopen.

Redactie Nieuwe Revu
1 minuut
economie
Econoom Jona van Loenen.
Econoom Jona van Loenen.

De Nederlandse woningmarkt is volgens Van Loenen veranderd in een arena van uitersten. In zijn ogen bevindt wie een koophuis bezit zich aan de gouden kant en wordt diegene slapend rijk door stijgende overwaarde. Daartegenover staat volgens hem een generatie starters die letterlijk wakker ligt van de stress en de onbetaalbare prijzen.

Het fundamentele pijnpunt ligt volgens de jonge econoom bij de scheve verhouding tussen verdiend en onverdiend inkomen. Van Loenen stoort zich eraan dat arbeid zwaar wordt belast, terwijl de enorme vermogenswinst op een woning nagenoeg onbelast blijft. Hij bestempelt Nederland hierin als wereldkampioen subsidie verstrekken aan huizenbezitters, wat de ongelijkheid in zijn ogen alleen maar verder aanjaagt.

Wanneer talent en inzet niet langer de doorslag geven, is er volgens Van Loenen geen sprake meer van een gezonde meritocratie. Hij stelt dat we in een maatschappij leven waarin de bankrekening van je ouders je toekomst dicteert. Als hardwerkende jongeren geen huis meer kunnen kopen, heeft ons systeem volgens de econoom dan ook hopeloos gefaald.

Zijn pleidooi voor een radicale fiscale verbouwing

Om deze cirkel te doorbreken, is er volgens Van Loenen een grondige herziening van ons belastingstelsel nodig. Hij vindt dat de focus dringend moet verschuiven van het zwaar belasten van arbeid naar het eerlijker belasten van onverdiende winsten uit vastgoed. Alleen door deze fiscale voordelen resoluut af te bouwen, krijgen starters in zijn optiek weer een eerlijke kans.

Uiteindelijk dwingt de visie van Van Loenen ons om te kiezen: belonen we speculatie of hard werken? Het herstellen van deze balans zal volgens hem ongetwijfeld maatschappelijke pijn doen. Maar als we die pijn nu niet durven te pakken, betalen we daar volgens de econoom straks met elkaar een onbetaalbare rekening voor.