Leon Verdonschot: 'De meest primaire en domme reactie op Marcel Musters kwam van AD-columniste Angela de Jong'

Beste Marcel Musters,

Je deed een oproep op Instagram. Of je volgers een euro wilden overmaken, omdat je schulden hebt. 

Je hebt op Instagram 14.000 volgers. Dat zou betekenen: 14.000 euro schuld. Ik ken mensen die daarvan zouden zeggen: valt nog mee. En ik ken mensen die zouden zeggen: oei. Die eerste groep mensen heeft veel geld, die tweede weinig. Zo simpel is het. Die eerste groep zal zich nooit kunnen voorstellen hoeveel stress schulden betekenen, tot de dag waarop ze die zelf opeens hebben. 

Ruim een half miljoen Nederlandse huishoudens heeft problematische schulden. Het betekent dat veel mensen iemand kennen die problematische schulden heeft. Zonder dat ze het weten, die kans is ook groot. Want het is een probleem waar veel mensen zich voor schamen. Een van de grootste successen van het neoliberalisme is immers dat rijke mensen denken dat het alleen maar hun eigen verdienste is dat ze rijk zijn, en dat arme mensen denken dat het alleen maar hun eigen schuld is dat ze arm zijn. 

Jij kent die schaamte vast ook. Ik las interviews met je, waarin je vertelt over gezondheidsproblemen, over een burn-out, over je schulden. Daar kwam je ongetwijfeld niet gemakkelijk mee naar buiten. 

Een deel van de reacties is voorspelbaar. Gênant! Privilege! Want jij hebt fans, en dus wél potentiële donateurs. De meest primaire en domme reactie kwam van AD-columniste Angela de Jong, die het ‘schaamteloos’ noemde, een trend onder ‘BN’ers’ vreesde en zich afvroeg of Ali B dan ook ging bedelen bij zijn volgers om zijn gezin te onderhouden tijdens zijn detentie. Een man die in de financiële problemen is geraakt vergelijken met een veroordeelde verkrachter: over schaamteloos gesproken. 

Ik begrijp het privilege-verwijt, maar vind het ook wat merkwaardig om bij schulden nog te praten over een privilege. Bovendien had je door je bekendheid inderdaad meer kansen om van je schulden af te komen. Dat bleek: binnen een dag had je het geld bij elkaar. Maar door die bekendheid had je ook meer imagoschade te vrezen: de komende tijd zal iedereen bij je naam eerder denken aan schulden, dan aan een succesvolle acteur.

Het punt is natuurlijk: dat bén je wel. Je hebt prachtige rollen gespeeld, een Gouden Kalf gewonnen, en je zou je muren kunnen behangen met lovende recensies, als je geld voor de lijm had. Als iemand met zo’n staat van dienst dan een keer in dezelfde problemen komt als vele honderdduizenden anderen in dit land, snap ik dat mensen je attenderen op dezelfde opties als al die anderen hebben: van bestaande schuldhulpregelingen tot ondersteuning bij je geldzaken. 

Maar ik begrijp niét wat gênant is aan een hulpvraag. Ik zie de hele dag influencers voorbij komen op sociale media die bedelen om geld of spullen of gesponsorde reisjes, en dan niet uit nood, maar alleen uit hebzucht, en die hebben nog nooit iets gemaakt dat in schoonheid kan tippen aan welke rol van jou ook. Dié verdienen alle laatdunkende hoon die jij nu krijgt.