Van gouden bergen naar bodemloze put: hoe de Brexit het VK blijft wurgen

Precies een decennium geleden koos het Verenigd Koninkrijk voor een scheiding van de Europese Unie. De beloofde voorspoed bleef uit. In plaats daarvan kampen de Britten met een structureel lagere economische groei, die volgens schattingen tot wel acht procent van het bruto binnenlands product heeft verdampt. De loodzware bureaucratische handelsbarrières hebben duizenden kleine ondernemers genadeloos de das omgedaan, meldt CNN.

Ook de heilige graal van de Leave-campagne, het drastisch inperken van de immigratie, is spectaculair mislukt. Waar de netto migratie in de jaren voor de Brexit nog rond de kwart miljoen lag, piekte deze recent op een onvoorzien historisch record van bijna een miljoen mensen. Het is dan ook geen verrassing dat zes op de tien Britten de uittreding inmiddels als een faliekante mislukking beschouwen.

Toch is het niet louter kommer en kwel. De miljardenindustrie in Londen weigert te buigen voor de bestuurlijke malaise. De vrees dat de Britse hoofdstad haar status als financieel epicentrum van Europa zou verliezen aan steden als Parijs of Frankfurt, bleek ongegrond. Groot-Brittannië trekt nog altijd massaal buitenlandse financiële investeringen aan.

De politieke slachtbank

De aanhoudende economische stagnatie voedt echter een politieke chaos die, exact tien jaar na het referendum, opnieuw een hysterisch kookpunt bereikt. Premier Keir Starmer treedt noodgedwongen af na een reeks desastreuze verkiezingen en de meedogenloze opmars van het populistische Reform UK. Met de waarschijnlijke benoeming van rivaal Andy Burnham, maakt het land zich op voor alweer de zevende premier in slechts tien jaar tijd.

Ondanks deze permanente instabiliteit en de zichtbare economische schade, blijft een terugkeer naar de moederschoot van de Europese Unie een absoluut taboe in Westminster. Zowel de politiek als het gehavende bedrijfsleven huivert voor de onzekerheid die een nieuw integratieproces zou eisen. De Britten zitten muurvast in hun eigen politieke experiment en zullen de bittere consequenties van hun isolationisme voorlopig zelf moeten blijven slikken.