Verloren buitenaardse technologie ligt mogelijk gewoon verborgen op de maan

Volgens een theorie van Oxford-astrofysicus Brian Lacki moeten we onze zoektocht naar buitenaards leven drastisch omgooien. De kans dat we exact tegelijkertijd leven met een actieve buitenaardse beschaving is namelijk astronomisch klein. Lacki stelt daarom dat we veel beter kunnen zoeken naar de tastbare overblijfselen van inmiddels uitgestorven beschavingen.

Tot nu toe hebben wetenschappers zich vooral gefocust op het opvangen van actieve radiosignalen. Wij mensen sturen echter pas een krappe eeuw signalen de donkere ruimte in; op kosmische schaal is dat nog minder dan een oogwenk. Ruïne-technologie daarentegen kan miljarden jaren overleven en een veel duidelijker spoor achterlaten.

In een ongepubliceerd paper beschrijft Lacki drie soorten 'passieve' signalen: occulters, glinters en diffusers. Dit zijn gigantische achtergebleven megastructuren die sterlicht op een onnatuurlijke manier blokkeren, reflecteren of verstrooien. Zelfs als de oorspronkelijke bouwers al lang verdwenen zijn, blijven deze objecten zonder stroom of onderhoud doordraaien in de ruimte.

Bekijk ook

Hoe serieus moeten we UFO-waarnemingen nemen? | Nieuwe Revu

De maan als kosmisch archief

Wanneer dergelijke enorme bouwwerken uiteindelijk toch uit elkaar vallen, veranderen ze in zogeheten technograins: microscopisch klein technologisch stof. Krachtige zonnewinden blazen deze deeltjes vervolgens door de hele Melkweg heen. Terwijl ons zonnestelsel door de ruimte reist, vegen onze aarde en maan onvermijdelijk een deel van dit interstellaire gruis op.

Precies daar wordt het interessant. Omdat de maan geen actieve atmosfeer heeft, blijft de bovenste laag stof (het regoliet) al miljarden jaren ongestoord liggen. Als we dit oppervlak minutieus zouden filteren, kunnen we zomaar op ongewone deeltjes stuiten. Hoewel het voorlopig nog theorie is, biedt het een compleet nieuw perspectief: het buitenaardse bewijs zweeft misschien niet in een radiogolf, maar ligt gewoon geduldig te wachten in het zand.