Bart Nijman: 'Zelden zagen we zo’n leeggeknepen pak yoghurt die voor premier moest doorgaan als Keir Starmer'

Dat Keir Starmer het Britse premierschap niet tot de volgende verkiezingen in 2029 zou voldragen, was al duidelijk vanaf zijn allereerste dag. Nooit won een partij met zo’n kleine meerderheid, en zelden zagen we zo’n leeggeknepen pak yoghurt die voor premier moest doorgaan. Toch leken veel media en duiders in zijn capaciteiten te geloven en daarin openbaarde zich een verbazingwekkende verblinding.

‘Economische onvrede nekt Starmer,’ was de duiding van de NOS na het opstappen van de Britse premier. Sure, ook in Engeland heerst inflatie op consumptiegoederen, ook in Engeland is de energietransitie een peperdure ideologische ramp en ook in Engeland rijzen de zorgkosten de pan uit, terwijl de dienstverlening een omgekeerd evenredige koers volgt.

Maar ‘economie’ is niet louter een financieel construct, het is een sociale wetenschap. De onvrede in het Verenigd Koninkrijk is ook een meetbaar, publiekelijk voelbaar en (verwijzend naar mijn vorige cursiefje over Belfast) zelfs fysiek explosief gegeven. Niet omdat de gemiddelde Brit in de monetaire mottenballen ligt, maar omdat de maatschappij in staat van sociale en politieke ontwrichting verkeert.

Het verbazingwekkende aan de mainstream berichtgeving over Starmers regeertermijn en redenen voor vertrek, is dat steeds duidelijker wordt dat media niet zozeer weigeren om onderliggende oorzaken te zien, maar dat ze oprecht niet lijken te begrijpen wat er speelt. Het cliché dat journalisten en correspondenten uit de gevestigde kaste nog nooit een geïslamiseerde wijk van dichtbij hebben gezien, nog nooit een minderjarige onderklasse-dochter spraken die door Pakistaanse pooierbendes is verkracht, vernederd en vernietigd, en in iedere matig bespraakte blanke Britse arbeider met een Facebook-account een gevaarlijke racist ontwaren, lijkt geen cliché maar een feit.

‘Ze’ zien het écht niet. Ze denken dat Starmers Labour Party een soort serieus, rechtvaardig, eerlijk en mensenrechtelijk beleid voorstaat dat enkel gefnuikt wordt door de populistische revoltes van een volk dat opgezweept wordt door Nigel Farage. Of door Rupert Lowe, als ze deze underdog überhaupt al op hun radar hebben. Tegelijkertijd zien ze de Green Party – een onbegrijpelijk en onhoudbaar huwelijk tussen Queers for Palestine, klimaatactivisten en voor sharia pleitende politieke islamisten – als keurige linkse jongens en meisjes.

Starmer wordt zo goed als zeker opgevolgd door Andy Burnham (op moment van schrijven moet dat nog officieel worden). De burgemeester van Manchester, die qua uiterlijk uit hetzelfde assortiment druipkaarsen is getrokken als Starmer, wordt kapitein van een schip dat helemaal geen behoefte heeft aan een andere stuurman - het land dient z’n hele koers drastisch te verleggen.

Britannia once ruled the waves. Nu lukt het niet eens meer om wat rubberbootjes met illegalen te keren, verzuchtte podcaster Konstantin Kisin. Media zien geen rubberboten – die zien enkel mensenrechten. Het landsbestuur vaart blind, het journaille begeleidt de ondergang met hun klassieke ketelmuziek. Iceberg, right ahead.