Jurassic Park in Australië: uitgestorven Tasmaanse tijger herrijst binnen 10 jaar uit de dood

De Universiteit van Melbourne heeft een historische samenwerking aangekondigd met het Amerikaanse biotechbedrijf Colossal Biosciences. Onder leiding van professor Andrew Pask werkt het TIGRR Lab aan de Universiteit van Melbourne al jaren aan de de-extinctie van de thylacine, beter bekend als de Tasmaanse tijger. Door deze nieuwe alliantie krijgt het Australische team direct toegang tot baanbrekende CRISPR-genbewerkingstechnologie en een wereldwijd netwerk van experts.

De taken binnen dit ambitieuze project zijn helder verdeeld. Colossal Biosciences zet hun geavanceerde biologische technieken en genetische modificatie in om het DNA van de Tasmaanse tijger nauwkeurig te reconstrueren. Tegelijkertijd richt het TIGRR Lab zich op de complexe reproductieve technologieën die essentieel zijn voor buideldieren. Ze onderzoeken zelfs actief de mogelijkheid om embryo's volledig buiten een natuurlijke draagmoeder te laten groeien, wat realistisch is gezien de korte draagtijd.

Volgens professor Pask zorgt deze krachtenbundeling voor een ongekende versnelling van hun inspanningen. Waar hij voorheen schatte dat het tien jaar zou duren om slechts één bewerkte cel te creëren, spreekt hij nu een veel grotere ambitie uit. Hij gelooft dat we binnen een decennium de allereerste levende Tasmaanse tijger kunnen verwelkomen, bijna een eeuw nadat het dier door de jacht uitstierf.

Bescherming van hedendaagse buideldieren

Deze technologische revolutie draait echter om veel meer dan alleen het terughalen van een verloren apexpredator. De fundamentele kennis die tijdens dit project wordt opgedaan, blijkt van onschatbare waarde voor de huidige Australische natuurbescherming. Het biedt innovatieve oplossingen om bestaande buideldieren te wapenen tegen de groeiende dreigingen van invasieve soorten en een veranderend klimaat.

Een uiterst tastbaar voorbeeld is de bescherming van de bedreigde buidelmarter. Dit kleine buideldier wordt momenteel gedecimeerd door de giftige, invasieve reuzenpad. Met behulp van een zeer gerichte genetische aanpassing willen de wetenschappers deze marters resistent maken tegen het dodelijke paddengif. Hierdoor fungeert de vooruitstrevende droom van de-extinctie tegelijkertijd als een krachtig reddingsmiddel voor kwetsbare hedendaagse natuur.

Speuren naar schimmen in de wildernis

Terwijl professor Pask en zijn team in het laboratorium sleutelen aan DNA-strengen, weigert een andere groep toegewijde fanatiekelingen de hoop op een natuurlijke overlevingskans op te geven. Al decennialang struinen amateuronderzoekers de dichte, onherbergzame bossen van Tasmanië af. Gewapend met wildcamera's, gips om pootafdrukken vast te leggen en een rotsvast geloof, jagen zij onvermoeibaar op een nog levend exemplaar.

Bekijk ook

De voortdurende zoektocht naar de uitgestorven 'Tasmaanse Tijger' | Nieuwe Revu

Ieder onverklaarbaar blafgeluid in de nacht of wazige schaduw op een korrelige video voedt de hardnekkige theorie dat de Tasmaanse tijger zijn eigen uitsterving te slim af is geweest. Hoewel de wetenschappelijke wereld uiterst sceptisch blijft over deze 'bewijzen' uit de wildernis, toont de klopjacht precies aan waarom dit project zo tot de verbeelding spreekt. Of de Tasmaanse tijger nu daadwerkelijk nog als een schim door de bossen sluipt of straks via een reageerbuis terugkeert op aarde: men kan het iconische buideldier simpelweg niet loslaten.