Mens & Maatschappij

Bloedgeld uit het verleden: a.s.r. buigt diep voor rol in slavernij

Verzekeraar a.s.r. gaat diep door het stof en biedt excuses aan voor de rol die voorgangers van het bedrijf speelden in het slavernijverleden.

Redactie Nieuwe Revu
1 minuut
a.s.r.-gebouw
a.s.r.-gebouw

Het is een pijnlijke onthulling voor een van de grootste verzekeraars van Nederland. Uit eigen onderzoek blijkt dat Stad Rotterdam, een oude rechtsvoorganger van a.s.r., in de achttiende eeuw grof geld verdiende aan de slavenhandel. Tussen 1720 en 1802 werden maar liefst 236 verzekeringen afgesloten voor huiveringwekkende reizen waarbij tot slaaf gemaakte Afrikanen als handelswaar werden vervoerd, meldt nu.nl.

Door deze brute transporten te dekken, hield het bedrijf een misselijkmakend systeem in stand. Slavenhandelaren konden zo zonder grote financiële risico's hun schepen volladen. Ging een 'lading' verloren, dan keerde de verzekeraar uit. De conclusie van de onderzoekers is snoeihard: de voorganger(s) van a.s.r. was een cruciaal radertje in de slavenhandel en profiteerde direct van menselijk leed.

Daar blijft het helaas niet bij. Ook in het voormalige Nederlands-Indië lieten de voorgangers van a.s.r. een spoor van ellende achter. Het bedrijf was nauw verweven met het meedogenloze koloniale systeem, waaronder de uiterst schimmige opiumhandel en de financiering van plantages waar mensen onder zware dwang koffie en suiker moesten verbouwen.

Tijd voor boetedoening

Topvrouw Ingrid de Swart noemt deze duistere ontdekkingen logischerwijs 'een pijnlijke bladzijde uit onze geschiedenis' en heeft dinsdag officieel het boetekleed aangetrokken. De stap volgt op een tweejarig onderzoek, deels aangezwengeld door de Black Lives Matter-beweging en kritische vragen van eigen werknemers. Financiële giganten zoals ABN AMRO en DNB gingen a.s.r. al voor.

Toch koopt de verzekeraar het schuldgevoel nog niet direct af met een simpele zak geld. Het bedrijf kiest ervoor om eerst het gesprek aan te gaan. a.s.r. wil de komende tijd om tafel met de nazaten van de slachtoffers om te bepalen hoe een passend vervolg eruit moet zien. Geen eenzijdige pleister op de wonde, maar de tijd nemen voor daadwerkelijke genoegdoening.