Bart Nijman: 'Het lukt mij al lang niet meer zo naïef te zijn om te denken dat rellende Marokkanen enkel wat overdruk kwijt willen'

‘Als je gaat handhaven, wordt het oorlog.’ Letterlijk citaat van Sander van der Hulle, Algemeen Commandant van de Mobiele Eenheid Amsterdam. Opgetekend in De Telegraaf na alweer een avondje voetbalrellen door jongeren met een Marokkaanse of andere migratie-achtergrond, na nota bene een gewonnen wedstrijd. Als je niet handhaaft, is de oorlog dan niet op voorhand al verloren?

In de jaren veertig gingen Nederlandse militairen op de fiets naar hun positie op de Grebbelinie. Even de Mof van repliek dienen! De meeste fietsen eindigden in Duitsland, Nederland zuchtte vijf jaar onder het Duitse juk voordat de Britten en de Amerikanen het welletjes vonden met die snor in Berlijn.

Een tijdje daarvoor, in aanloop naar de Eerste Wereldoorlog, dachten koningen en kanseliers dat ze – hoog te paard en liefst in een letterlijk schilderachtig tafereel, leuke herinnering voor aan de paleismuur! – slechts even het slagveld betraden om de lengte van hun lans te vergelijken. Om elkaar, na hooguit een paar duizend dode onderdanen, aansluitend per telegram te kunnen feliciteren met de wederzijds getoonde moed.

Het liep allemaal ietsje anders en miljoenen militairen lagen vier jaar lang in modderige loopgraven te creperen, in wat nota bene ook nog slechts het voorspel zou blijken voor die latere, korte fietstocht naar de Grebbeberg.

De quote van de ME’er in de kop boven het interview vielen met een vergelijkbare zweem van naïviteit op mijn metaforische deurmat. Niet handhaven is ook een vorm van handhaven, trachtte de commandant een (steeds vaker terugkerende) situatie te sussen. Dat hij daarbij koos om een mogelijke respons op handhaving letterlijk als ‘oorlog’ te betitelen, blies de kleine relletjes op tot voorbode van een volwaardige strijd.

Dat is wat oorlog is: volwaardige, wederzijdse gewapende agressie tussen strijdende partijen die elkaar dood willen maken, of tenminste de ander zodanig in aantallen reduceren dat zij zich overgeven en jij je wil aan hen kunt opleggen.

‘Het lukt mij al lang niet meer zo naïef te zijn om te denken dat rellende Marokkanen enkel wat overdruk kwijt willen’

Het lukt mij al lang niet meer zo naïef te zijn om te denken dat rellende Marokkanen enkel wat overdruk kwijt willen. Ik denk ook niet dat de politie, of het handhavend bestuurlijk gezag in het algemeen, zich zulke naïviteit kan veroorloven. 

Hoewel de terugkerende reeksen ANP-foto’s van agenten op motoren en mountainbikes die getart worden door mocro’s op fatbikes een karikaturale sfeer ademen, denk ik dat significante aantallen van hen, en andere groeiende groepen islamitische migranten, Nederland vrij letterlijk als een serieus slagveld zien, waarop agenten en hun fietsjes het uiteindelijk moeten afleggen tegen de lansen, die hun minaretten zijn. 

Naïef is de ME’er nochtans niet. ‘Hoewel het niet normaal is, is het helaas wel de realiteit,’ erkent hij. Nog erger: hij zich er kennelijk al bij neergelegd. Het lijkt me desalniettemin sterk dat je oorlog afwendt met preventieve capitulatie.