James Worthy: 'Geen enkele speler van Argentinië speelt voor zichzelf, allemaal spelen ze voor de vlag'

Als Argentinië het veld oploopt om het tegen Engeland op te nemen, breekt er een hels fluitconcert los in de kroeg aan de Spaanse Costa Brava. Maar er gebeurt meer dan fluiten. Er ontsnapt een hoog toontje door de lippen van de mensen, maar er komt voornamelijk gloeiende haat uit de ogen van de voetbalfans. Argentinië is dit WK veruit het meest gehate team. De complottheorieën vliegen door het etablissement en als Messi de bal heeft, schreeuwt iedereen harder ‘boe’ dan een slechthorend spook.

Ik begrijp het wel en ik voel het ook, maar diep vanbinnen weet ik dat mijn gevoel uit afgunst geboren is.

Van alle landen die aan dit toernooi hebben meegedaan, voelt het alsof Argentinië het enige land is dat voor zijn volk speelt. Ze spelen voor de zakenvrouw die op een terras in Recoleta zit te lunchen, maar ook voor de vuilnisman in zijn fluorescerende werkuniform die aan de achterkant van een vuilniswagen hangt als een spoiler van vlees en botten. Maar vooral spelen ze voor de voetballende jongens en meisjes, gehuld in tenues van Boca, River Plate of het nationale team.

‘Uiteindelijk draait voetbal om identiteit, trots en herinneringen. In Argentinië snappen ze dat’

Geen enkele speler speelt voor zichzelf. Voor een transfer naar een nieuwe club of een salarisverhoging of om zichzelf in de kijker te spelen. Allemaal spelen ze voor de vlag. En dat is afschuwelijk jaloersmakend. Nederland ging naar huis door de koppigheid van de eigen trainer, die zijn eigen gelijk belangrijker vond dan de zomervakantie van de Nederlandse kinderen. Brazilië ook. België ook.

In Nederland zegt men vaak dat we zeventien miljoen bondscoaches hebben. In Argentinië heb je er zevenenveertig miljoen en de spelers spelen voor al die coaches.

Misschien is dat waarom de wereld zo’n hekel aan dit elftal heeft. Niet omdat ze valsspelen, tijdrekken of provoceren, maar omdat ze ons confronteren met iets wat wij zijn kwijtgeraakt. Het vermogen om een voetbalwedstrijd te behandelen alsof het om leven en dood gaat. Met het mes tussen de tanden en buskruit in de noppen.

We noemen het vaak temperamentvol of theatraal, alsof we boven deze manier van spelen staan. Maar laten we eerlijk zijn: op papier is dit Argentijnse team niet veel beter dan het Nederlands elftal. Ik zou het zelfs een vrij middelmatig team willen noemen. Maar het is een team. Het is een vrij middelmatig team met buitenaards veel trots. En trots maakt je hart groter.

Uiteindelijk draait voetbal om identiteit, trots en herinneringen. In Argentinië snappen ze dat. Ze willen koste wat kost winnen, omdat verliezen voelt alsof ze miljoenen mensen thuis teleurstellen. Ze kunnen niet zonder wereldbeker dat vliegtuig instappen. Ze kunnen na dit toernooi niet op het strand liggen zonder dat die winnaarsmedaille op hun handdoekje prijkt. Als ze niet winnen, haten ze zichzelf meer dan de fans van alle andere landen bij elkaar. Misschien is dat wel waar wij zo jaloers op zijn.