Luuk Koelman: 'Twee minuten, zolang hield een vrouw haar man vast, terwijl hij half uit het raam van een Boeing 737 hing'

Twee minuten. Zolang hield een vrouw haar 61-jarige man vast, terwijl hij half uit het raam van een Boeing 737 hing. Het gebeurde boven Griekenland, op 6 kilometer hoogte. Een onderdeel van de motor was losgeraakt en tegen de romp geslagen. De klap verbrijzelde het raam naast de man, die direct door de opening naar buiten werd gezogen. Het was zijn vrouw die in een reflex haar armen om zijn benen sloeg. En niet meer losliet. Tot andere passagiers erbij konden en ze hem samen naar binnen trokken.

Een ochtendvlucht van Ryanair, Thessaloniki-Memmingen. De piloten keerden om en landden ruim een uur na vertrek weer in Thessaloniki. 

Ryanair reageerde zoals Ryanair reageert. Er was, gaven ze toe, ‘een passagiersraam losgeraakt’. Alsof een schroefje was gaan trillen in plaats van een half motorblok. En één reiziger had ‘op de grond in Thessaloniki medische hulp gevraagd en gekregen’. Want zo noem je in een persbericht iemand die halverwege de stratosfeer uit een Boeing hangt: een reiziger met een verzoek.

‘Twee minuten zijn een eeuwigheid als de wind met orkaankracht aan je echtgenoot trekt en overal de zuurstofmaskers bungelen’

Ik las het bericht en bleef hangen bij die twee minuten. Een eeuwigheid als de wind met orkaankracht aan je echtgenoot trekt en overal de zuurstofmaskers bungelen. Al die tijd klampte de vrouw zich aan hem vast. De man met wie ze waarschijnlijk ’s ochtends nog had gekibbeld over waar hij de tickets had gelaten.

Want zo gaat dat met geliefden die decennialang samen zijn. Ze kibbelen het grootste deel van hun samenzijn over futiliteiten. Verwijten die het onthouden niet waard zijn. Zo ook deze twee. Duizend keer op reis en duizend keer diezelfde stilzwijgende rolverdeling. Altijd naast elkaar, ook al moet je daarvoor bijbetalen, zodat ze hem kan aanstoten als hij snurkt.

Wie weet, heeft ze meer dan eens getwijfeld. Zou ze haar huwelijk overdoen als ze dertig jaar terug mocht in de tijd? Al die keren dat ze hem wel kon wurgen. De vaatwasser die hij inruimt op een manier die werkelijk nergens op slaat. De volle wasmand waaraan hij consequent voorbijloopt. Hoe hij elke ochtend zijn eitje pelt, het smakken dat daarop volgt. Een geluid dat haar ooit nog tot waanzin zal drijven. 

Er wordt veel geschreven over de liefde, maar dan altijd over het begin. De heimelijke blikken, die eerste aanraking, het dronken zijn van geluk. Maar de liefde die werkelijk telt, is een andere. Minder moeiteloos. Het is de liefde die overblijft, wanneer alles wat ooit opwindend was, sleets is geworden. Het huwelijk als een stille boekhouding van kleine ergernissen. En dan, op 6 kilometer hoogte, blijkt er al die tijd een vrouw in haar te hebben gehuisd die niet loslaat.

Later die ochtend is de man naar het ziekenhuis in Thessaloniki gebracht. In shock en zwaargewond. Ik stel me voor hoe ze naast zijn bed zit. Zij zegt niets. Hij staart naar het plafond, nekbrace om.

Buiten is het alweer warm, een gewone Griekse ochtend. Ze legt heel even haar hand op zijn bovenbeen. Gewoon, om te voelen dat hij er nog is.