Bart Nijman: 'Je kunt niet voor een 'vrij Palestina' scanderen en tezelfdertijd de homohaat in de islam wegwuiven'

Vlak voordat Abdul B. zijn busje in het publiek boorde in Berlijn, trok een harem activistische Pride-pauwen met Palestijnse vlaggen en symbolen door de straten van de Duitse hoofdstad. In een chant, vastgelegd op video, roepen ze om ‘yalla yalla intifada’. Hun dodelijke bestelling werd dezelfde avond geleverd in Tiergarten. Eén dode, 29 gewonden.

In veel berichtgeving direct na deze kleine rebellie (want dat is wat ‘intifada’ betekent) werden snelle schuldvingers gewezen richting extreemrechts in het algemeen en AfD in het bijzonder. Er klonken pleidooien tégen het aantijgen van de islam. Kadertjes in kranten schoolden ons bij in het vermeende verschil tussen ‘islam’ en ‘islamisme’.

In een verklaring sprak de organisatie van het getroffen Pride-feest zich uit tegen politisering van de aanslag, gepleegd door een geradicaliseerde Libanees met een Palestijns rijbewijs en een justitieel palmares waar de vingerafdrukken van de profeet ruimschoots op zitten. Maar: don’t mention the islam.

‘Pride is afgegleden van vrije nichten in het strakke leer tot iedereen strak in de verplichte leer. Mohammed zou werkelijk trots op hen kunnen zijn’

Is het waar dat conservatieve krachten weinig ophebben met homorechten? Ja. Maar hoe kun je dan negeren dat de islam de grootste, meest conservatieve en meest gewelddadige is onder deze krachten?

De emancipatiebeweging holt zichzelf hiermee uit, stoot goedwillende hetero’s én minder ideologisch bezeten gays af, en sluit zichzelf op in de eigen leer (als in: homo-catechese, niet als in: spannende kleding).

Ga maar na. De afkorting lhbt is uitgerekt tot een reeks letters en leestekens waar enkel ware gelovigen van ‘de gemeenschap’ de betekenis van begrijpen en de regenboogvlag is uitgelopen tot een kleurenconfetti waar louter confessionele queers nog patronen in herkennen. Veel retoriek over gelijke rechten is aangezwollen tot een religieuze plicht om alle anders-geaarde afwijkingen te erkennen als een gevalideerde ‘identiteit’ binnen het spectrum van een intersectionele lettersoep.

Een spectrum dat zich niet langer inzet vóór vrijheid en gelijke rechten, maar zich – vanuit reeds verworven vrijheden en gelijke rechten – steeds nadrukkelijker afzet tégen een verzonnen onderdrukker. Eentje die zeer burgerlijk beschaafd is, al decennialang de liberale schouders ophaalt over naakte nichten op een boot en bovendien nooit een baard boven een djellaba draagt.

Met deze retoriek verhieven de meest extreme activisten een zelfgekozen slachtofferschap tot strijdkreet, in een gifmengsel dat van ‘queers for Palestine’ een gender-identiteit wil kneden, die zich normatief maakt voor een gemeenschap die ze daarmee zelf verzieken.

De ‘community’ gijzelt zichzelf in onredelijke retoriek over een onhoudbare realiteit: je kunt niet voor een ‘vrij Palestina’ scanderen en tezelfdertijd de homohaat in de islam wegwuiven als een populistische leugen van extreemrechts.

Deze identiteitspolitiek geselt vooral het liberale individu, dat slechts gelijke rechten wil opeisen en verdedigen, en meer niet. Pride is afgegleden van vrije nichten in het strakke leer tot iedereen strak in de verplichte leer. Mohammed zou werkelijk trots op hen kunnen zijn. Yalla yalla.