James Worthy: 'GTA drijft, net als Tarantino-films, op nummers die zorgvuldig zijn uitgekozen'

Dertien jaar geleden kwam GTA V uit. Het was ergens in september. Ik was net een maand vader. Tussen het verschonen van de luiers door recreëerde ik politieachtervolgingen die je geregeld op Amerikaanse nieuwszenders ziet.

GTA V was een onvergetelijk spel en toch kwam het naar mijn mening niet in de buurt van het in 2002 uitgekomen Vice City. Een nagenoeg foutloos spel dat zich afspeelde in een met drugsdealers gelardeerd Miami in de jaren tachtig van de vorige eeuw. In 2002 studeerde ik nog. Tussen de tentamens en de hoorcolleges in sprong ik met een roze Vespa over het water, met behulp van een schans.

Veel ouders en politici maken zich vaak zorgen om de GTA-reeks, maar het grootste deel van de tijd doet de speler onschuldige stunts op een scooter of een crossmotor. Dit is ook terug te zien in de vele gelekte beelden van het nieuwe, nog uit te komen deel. Spelers rijden door een staat die Florida moet voorstellen en laten zich meevoeren door de beelden en de muziek. GTA drijft, net als Tarantino-films, op nummers die zorgvuldig zijn uitgekozen.

Het is niet eens zozeer gamen. Het is alsof je, elke keer als je die controller pakt, de regisseur bent van een film’

De zon gaat onder in het spel. Je rijdt over de boulevard in een gestolen pick-uptruck. De zeewind danst door je haren en uit de luidsprekers van de auto komt Run to You van Bryan Adams. Voor heel even voel je je prime Patrick Swayze. Dat is wat GTA is. Het is niet eens zozeer gamen. Het is alsof je, elke keer als je die controller pakt, de regisseur bent van een film.

En natuurlijk zit er ook zinloos geweld in het spel. Dat komt soms ook voorbij in de gelekte beelden die door miljoenen mensen worden bekeken. De wereld wacht op dit spel. Het vorige deel is niet voor niets meer dan 220 miljoen keer verkocht. 

In een van mijn favoriete gelekte beelden steelt de speler een politiemotor van een agent. Het is iets dat niemand ooit zou doen, maar waar iedereen weleens van droomt. En dan de sirene en de zwaailichten inschakelen en wheelies doen, terwijl andere agenten op je proberen te schieten vanuit een helikopter. Het is meeslepend en overdreven en zo realistisch dat het er onrealistisch uitziet. 

Over drie maanden komt het nieuwste deel uit van het spel dat ik in 1997 voor het eerst speelde. Ik kan niet wachten om voor het eerst die wereld binnen te rijden. Een wereld waarin de autoradio nog belangrijk is en de zon precies op het juiste moment ondergaat. 

In 1997 was ik net gezakt voor mijn havo-examen. In 2002 studeerde ik communicatiesystemen in Utrecht. In 2013 werd ik vader. Ik ben nu 46 jaar oud. Er groeit haar uit mijn oren en als ik op een dag veel sta, heb ik pijn in mijn hielen. En toch kan ik niet wachten op GTA VI. Op de humor, de soundtrack en de herinneringen aan wie ik vroeger was. 

Sommige werelden vergeet je nooit, omdat je er een stukje van jezelf hebt achtergelaten.