Foute Jongens: 'Egmond aan Zee is het nieuwe Saint-Tropez'

ROB: Nu het aardse bestaan zich deze zomer heeft gemanifesteerd als een pre-mortaal hellevuur, mijnheer Van Amerongen, vraag ik mij af of dat leventje van u daar in de Algarve nog een beetje te doen is. De hitte was hier in de Lage Landen al nauwelijks te harden.

Dat laatste is overigens met name uw schuld, krijsten de rijkeluiskinderen van Extinction Rebellion voordat ze zich voor een nieuw A12-plakseizoen earthy boho-chic gingen opladen op Mykonos. U bleef namelijk maar heen en weer vliegen tussen Faro en Eindhoven en droeg daarmee op schandelijke wijze bij aan de klimaatverandering. Als ik u was, zou ik ’m behoorlijk knijpen, want in de gereformeerde kringen waarin u bent opgegroeid, is de hel geen vagevuur waarin de ziel gewoon een reinigingsbeurtje krijgt voordat ie naar de hemel wordt geforward. Dat is vaak het geval indien je van het houtje bent, maar voor gelovigen van uw persuasie is het de plek waar de goddelijke rechtvaardigheid definitief wordt voltrokken. U zult na uw overlijden voor eeuwig in het duivelse vuur geworpen worden, en laten we eerlijk zijn: na al die malle fratsen van u valt dat te billijken.

Troost u met de gedachte, waarde collega, dat de zomer van 2026 er een voorproefje van was. Neem Saint-Tropez. Tot voor enkele jaren – het huis dat ik dan altijd huurde, is helaas niet meer beschikbaar – placht ik daar tijdens mijn vakanties in de Haut-Var regelmatig een dagje te verkeren. Dat was weliswaar een gedoe. Wilde je deze mondaine badplaats per se per automobiel bereiken, dan stond je urenlang in de file op de D98A. Zag je daar vanaf, dan was je gedwongen je wagen in Sainte-Maxime te parkeren en aan boord van een bateau vert de Golf van Saint-Tropez over te steken. Ik had het er echter allemaal voor over omdat de markt gezellig was en omdat je er wel héél lekker kon lunchen.

Zou ik er nu nog heen gaan? Ik betwijfel het. Een temperatuur van 40 graden is in Saint-Tropez het nieuwe normaal, zo begrijp ik uit de berichten. Bovendien stond de omringende natuur steeds in brand en had het er dus angstaanjagend veel weg van de ‘poel van vuur en zwavel’ en de ‘eeuwige gloed’ waarover in het evangelie van Mattheüs wordt gesproken. 

En daar komen nog twee dingen bij. De horeca is voor de gewone man inmiddels echt niet meer te betalen (voorwaarde bij een lunchreservering voor vier personen in sommige VIP-zaken: er moet minimaal 1500 euro worden gespendeerd) en het stadje is nu helemáál een verzamelplaats voor celebs geworden. Vroeger had je er slechts Brigitte Bardot, tegenwoordig kuiert de hele reutemeteut er rond: niet alleen types als George en Amal Clooney en Kate Moss, maar ook ontelbare hedendaagse influencers van wie de beroemdheid mij als oude witte man totaal is ontgaan. Steeds meer lokalen beklagen zich erover dat het Zuid-Franse karakter van ‘Saint-Trop’ is verdwenen.

Weet u welke Europeanen ik dit jaar veel vaker dan vroeger op het strand van Egmond aan Zee tegenkwam, mijnheer Van Amerongen?

Fransozen.

Ik bedoel maar.

ARTHUR: Wat grappig dat je over Saint-Tropez begint, boomer. Ik was daar voor het laatst in 1977 en toen was het al verworden tot een trou perdu: een verloren gat. Nadat ik was afgewezen door de toneelscholen van Amsterdam, Arnhem en Maastricht besloot ik dan maar in één keer filmster te worden, zonder vier jaar lang method acting te moeten studeren, die bespottelijke uitvinding van Konstantin Stanislavski.

Ik was aangemoedigd door Hans Kemna, van het gelijknamige castingbureau dat later nog heel bekend geworden is door Job Gosschalk. Hans kwam ik tegen op een COC-avond in Amsterdam, speciaal voor jongeren uit de provincie die overhoop lagen met hun geaardheid, en na een optreden van Ronnie Tober mocht ik blijven logeren bij Kemna (‘Zeg maar ome Hans, Tuurtje.’) Toen ik ’s anderendaags de trein naar Ede terug nam, met een knisperend nieuw biljet van 25 gulden (een geeltje heette dat in Mokum) in mijn boezeroen, galmden de woorden van de castingbons nog door mijn hoofd: ‘Jij wordt de nieuwe Rutger Hauer, Tureluurtje van me!’

‘Jouw probleem met Saint-Tropez is dat je daar al meer dan een halve eeuw niet meer herkend wordt op straat, ondanks je extreme lengte’

Later kreeg ik nog een brief van Kemna, waarin hij vroeg of ik stand-in kon zijn voor Toon Agterberg in Spetters, en met name in die scène met die dorpsjongens. Ik had mijn Hollywood-plannen toen allang in de ijskast gezet want mijn expeditie naar Saint-Tropez was volkomen mislukt. Ik was weliswaar bij diverse internationale castingagenten wezen auditioneren, maar dat leverde mij slechts bizarre lichamelijke aandoeningen op (heb jij weleens gehoord van een Spaanse Kraag en een harde sjanker?) en iedere keer weer een flap van 100 Franse franken, het ruime equivalent van het Hollandse geeltje.

De enige internationale ster die ik ontmoette in Saint-Tropez was Wouter Levenbach, jou beter bekend als Dave. Je weet wel, die meneer van Dansez maintenant en Du côté de chez Swann. Ik mocht bij hem logeren en de volgende ochtend zei hij: ‘Je bent niet echt geschikt voor mijn achtergrondkoortje, maar als ik jou was, met je talenknobbel en die andere knobbel, zou ik Hebreeuws gaan studeren. Daar zit handel in, jonge vriend.’

En zo geschiedde. Jouw probleem met Saint-Tropez is dat je daar al meer dan een halve eeuw niet meer herkend wordt op straat, ondanks je extreme lengte en je opvallende overeenkomst met Eric Campbell, die grote boze tegenspeler van Charlie Chaplin, die met die wenkbrauwen. Jij doet mij denken aan Johnny Kraaykamp, die met veel bombarie en ketelmuziek emigreerde naar Kaapstad. De Kraai was na een jaar al terug en jammerde tegen Stan Huygens dat hij daar niet herkend werd op straat, een euvel dat decennialang later ook Gordon zou overkomen.

Jij wordt trouwens nog wel herkend in jouw natuurlijke biotoop Egmond aan Zee. Jouw betere andere helft, Wil, postte de afgelopen week een selfie van haar en jou, met Gerard Joling in het midden. Het kan ook Ed Nijpels zijn geweest trouwens, want die gasten lijken allemaal op elkaar na een total make-over in een schimmige kliniek in Istanboel. 

Hoe het ook zij: je was heerlijk aan het shinen want Geer (of Ed) had je herkend. Egmond aan Zee is het nieuwe Saint-Tropez. Ik ruik een sitcom voor Omroep Max, met jou in de hoofdrol.