Beste Tom de Nooijer,
Als kind van de jaren tachtig heb ik nog net het staartje meegemaakt van een traditie die gelukkig is uitgestorven: de dia-avonden na vakanties. Het kwam erop neer dat je de hele avond zat te kijken naar een scherm met daarop een oneindige hoeveelheid bijzonder particuliere, nadrukkelijk onprofessionele foto’s van de vakantie-avonturen (of vaker het gebrek eraan) van anderen. Elke foto kon je vangen in de zin: je had erbij moeten zijn. Zo mogelijk nóg erger werd het toen de video 8-camera opkwam, en de dia’s werden vervangen door urenlange video’s van diezelfde vakanties, zonder uitzondering de directors cut, gefilmd in de stijl van The Blair Witch Project.
Afgelopen week vond ik het voor het eerst jammer dat die traditie niet meer bestaat. Ik had het verslag wel willen lezen van jóúw vakantiedia-avond. ‘En hier sta ik dus voor die vlag van Transnistrië. Vet hè, dat groen en rood. PRO, eat that, haha! De hamer en sikkel zijn altijd dat McDonald’s-geel. Dat ding in mijn handen? Raad eens! Nee, geen gitaarkoffer. Nee, ook geen supersoaker. Een kalasjnikov! Jaja, zoals Snoop Dogg al zong: AK-47 now nigga, stop that!’
Maar je bent geen Snoop Dogg. Je bent de nieuwe wethouder van Oldebroek, de gemeente die na de installatie van jouw bestuur meteen de regenboogvlag verbood en geen asielzoekers meer wil opvangen, want die komen vaak uit islamitische landen en houden dus niet van homo’s, en voor je het weet moet je dan alsnog regenboogvlaggen ophangen. Daarvoor werd je bekend als presentator van Ongehoord Nederland, de omroep waarop Joost Niemöller laatst op een strand (nee, niet Normandië) een Hitler-toespraak recenseerde. Niemöller vond de speech behoorlijk goed, ik schat dat hij hem vier sterren waard vond – en we weten allemaal wat voor sterren. Ik begrijp het enthousiasme van Niemöller voor Adolf Hitler wel. Ook voor mislukte kunstenaars geldt immers: it takes one to know one.
‘Je bent de nieuwe wethouder van Oldebroek, de gemeente die na de installatie van jouw bestuur meteen de regenboogvlag verbood’
Nu je vakantiefoto’s zijn uitgelekt, lig je onder vuur. Want het pro-Russische Transnistrië (grappige landnaam voor iemand die tegen lhbti-rechten is) is een land dat internationaal niet erkend wordt, en een wethouder met een kalasjnikov voor een vlag van dat land: dat is niet wat de meeste mensen onder je verkiezingsleus ‘maak lokaal het verschil’ verstaan. Je hebt er na alle ophef over je vakantiefoto toch maar een verklaring uitgeperst. Daarin bied je je excuses aan, aan iedereen die zich ‘gekwetst voelt’ door je foto of erdoor ‘in een ongemakkelijke positie’ is gebracht. Dat is natuurlijk buitengewoon fijngevoelig en medemenselijk van je. Maar het probleem is niet: de gevoelens van anderen. Het probleem is een pro-Russische wethouder. Pro het land dat in 2014 een vliegtuig met 196 Nederlanders uit de lucht schoot. Dat is niet ongemakkelijk, dat is onaanvaardbaar.
Nog een les uit die vakantiedia-avonden: het favoriete vakantieland van veel mensen is het land waar ze eigenlijk het liefst zouden wónen. De beste oplossing dus, die lokaal echt het verschil gaat maken: een enkeltje Transnistrië.
Je hebt zojuist een premium artikel gelezen.
Online onbeperkt lezen en Nieuwe Revu thuisbezorgd?
Abonneer nu en profiteer!
Probeer direct