Artikel
5

Agenten overleefden kogelregen kalasjnikovs. Dit is hun aangrijpende verhaal.

Hamza B., een hoofdverdachte van de dubbele liquidatie in de Staatsliedenbuurt in 2012, wordt berecht in Marokko. Nieu...

Hamza B., een hoofdverdachte van de dubbele liquidatie in de Staatsliedenbuurt in 2012, wordt berecht in Marokko. Nieuwe Revu reisde vorige week in het kielzog van een justitiedelegatie die B.’s dossier overdroeg aan de collega’s. Hiermee geeft Nederland een duidelijk signaal: ‘Marokkaanse criminelen moeten niet denken dat ze veilig zijn door te vluchten naar hun tweede vaderland.’ Tijdens het bezoek aan Marokko vertelden de twee motoragenten, die door de vluchtende daders van de beruchte liquidatie onder vuur genomen werden, hun verhaal. Lees hun verbijsterende ooggetuigenverslag hier.

Remco: ‘Ik had er een lange dag op zitten en was eigenlijk al afgehangen (politiejargon voor het uittrekken van het motorpak, red.), maar het was druk. Daarom vroeg mijn baas of ik over wilde werken tot 2 uur ’s nachts. Toen kwam de melding binnen dat er mogelijk geschoten was in de Staatsliedenbuurt. Terwijl we erheen reden, hoorden we over de portofoon dat er mogelijk automatische wapens waren gebruikt. Omdat we doorhadden dat er al veel politie in de Staatsliedenbuurt was, besloten we onszelf 2 kilometer verderop te posteren om uit te kijken naar de vluchtauto. Toen zag ik de Audi aan komen rijden. Door mijn ervaring wist ik: dat is ’m. Hij ging vol gas. Ik moest naar 150 trekken om hem bij te houden. Ik ging er met toeters en bellen achteraan. Ik heb wel vaker achter een Audi RS4 aangezeten en die dingen gaan echt bloedsnel.’

Ik dacht alleen maar: nou ben ik aan de beurt.

‘Bij de volgende kruising kwam Jeroen aan rijden. Toen de Audi bij de stoplichten aankwam, zag ik de remlichten oplichten. Hij reed langzaam om een paar auto’s bij het stoplicht heen. Ik zag Jeroen en daarna die loop die uit het raam stak. Plotseling was er één grote vlammenzee. Jeroen ging neer, vervolgens draaide de loop mijn kant uit en werd er frontaal op mij geschoten. Ik voelde de projectielen langs me vliegen. Er zat maar een ding op: in een split second heb ik de motor over me heen getrokken. Ik dacht alleen maar: nou ben ik aan de beurt. En even later dacht ik: ik moet naar mijn collega, die is geraakt. De Audi reed een meter of 50 weg en remde weer. En vuurde nog een keer een salvo.’

Jeroen: ‘Ik heb mijn motor onderuit getrokken. En had nog wel zicht. Ik zag een flinke vlam op een meter of 50 van me. En ik zag vonken toen de kogels afketsen op de Haarlemmerweg. Terugschieten was uitgesloten.’

Remco: ‘Als we dat hadden gedaan, waren de problemen honderd keer groter geweest. Ik heb over de porto geschreeuwd: ‘Collega neer! Collega neer!’ En toen heb ik mijn helm afgegooid en ben ik naar Jeroen gerend. Gelukkig mankeerde hij niets. We stonden tegenover elkaar en ik zei tegen hem: ‘Ik moet geraakt zijn.’’

Hoe vaak heb ik bij een aanhouding niet gehoord: ‘Als het spannend wordt, gaan jullie op de grond liggen.’ Of: ‘De volgende keer neem ik een kalasjnikov mee.’

Jeroen: ‘Ik heb vaker gezien dat slachtoffers van schiet- en steekpartijen aanvankelijk denken dat ze niet geraakt zijn. Dus hebben we elkaar eerst gecontroleerd. Ondertussen stapten de mensen in de auto’s bij het stoplicht uit, met hun handen in de lucht. ‘Gaat het? Gaat het?’ schreeuwden ze. In alle hectiek snauwde ik tegen ze dat ze weer in hun auto moesten gaan zitten. Op dat moment arriveerde een stoet politieauto’s. Ik wilde, met de tranen in mijn ogen, aanvankelijk weer op de motor stappen, maar een van mijn collega’s haalde de sleutels uit mijn motor en zette me in een busje.’

Remco: ‘Wat mij achteraf heel erg steekt, is het volledige gebrek aan empathie van de schutters. Wij waren geen partij voor hen. Wat materiaal betreft, gaan wij het nooit winnen van die gasten. Een vest houdt kogels van dat kaliber niet tegen. Dit is het soort jongens waarvoor de platte pet geen partij is.’

Die jongens zijn grote helden, daar wordt tegen hen opgekeken.

Jeroen: ‘Als ik nu een auto met doelgroepers aanhoud, heb ik altijd mijn hand op mijn vuurwapen. Je bent gewoon veel scherper. Ook in je bejegening naar die gasten, die is niet vriendelijk. En dat is wederzijds. Hoe vaak heb ik bij een aanhouding niet gehoord: ‘Als het spannend wordt, gaan jullie op de grond liggen.’ Of: ‘De volgende keer neem ik een kalasjnikov mee.’ Wat me ook raakt, is de status die de leden van een dergelijk moordcommando hebben onder sommige leeftijdgenoten in de buurt. Die jongens zijn grote helden, daar wordt tegen hen opgekeken.’

Remco: ‘Ik heb niet meer zo’n haast om ergens als eerste ter plaatse te zijn. Een paar maanden na dit incident werd Rida Bennajem geliquideerd in Amsterdam-West. Toen de melding kwam, stond ik vlakbij een bon uit te schrijven. Normaal gesproken zou ik tegen de overtreder hebben gezegd: ‘Je hebt mazzel vandaag,’ en er meteen op afgereden zijn. Maar nu heb ik toch eerst even mijn bon uitgeschreven. Voordat ik op de plaats delict aankwam, heb ik ook eerst even rondgekeken of de kust veilig was. Ik heb na wat er gebeurd is vaak gedacht aan Gabrielle Cevat (de politieagente die in 2009 in Amstelveen werd doodgeschoten, red.) en dan realiseer je je hoeveel geluk je hebt gehad.’

Op verzoek van de geïnterviewden zijn hun namen gefingeerd.

Het hele verhaal staat in de nieuwste editie van Nieuwe Revu. Deze ligt vanaf 21 mei in de winkels. Nieuwe Revu is ook online los te bestellen. Daarnaast verschijnt Nieuwe Revu ook op de iPad via de app van Tijdschrift.nl. Downloaden doe je hier. Ook eerder verschenen nummers zijn daar te downloaden.