Door: Revu Redactie
Artikel
3

Festivalverslag: Le Guess Who?

Le Guess Who is misschien wel het beste festival ter wereld, ooit. Dat was in ieder geval het idee waarmee wij zondag af...

Le Guess Who is misschien wel het beste festival ter wereld, ooit. Dat was in ieder geval het idee waarmee wij zondag afscheid namen van een weekend vol grensverleggende hoogtepunten. 

Op het podium speelt een Lubomyr Melnyk op een piano.

Het is abnormaal goed. Zeker met gesloten ogen lijkt het soms heel even of alles goed zal komen. Door liefde. Door muziek. Door grijze mannen die adem afsnijdend ingewikkelde dingen op een piano doen. Alsof het niks is.

In de bomvolle zaal hangt een soort gewijde stilte. Voordat de Oekraïner begon aan zijn verbluffende ‘pieces’ vertelde hij een verhaal. Door zijn lange, grijze haar, zachte stem en veelvoudig gebruik van woorden als liefde, verbondenheid en andere termen uit het woordenboek van grijzige bloemenkinderen, heeft hij wel wat van een sjamaan. Het is niet eens vervelend.

"Dit is goed", fluister ik. Damn, dit is goed.

Want hoe dubieus het ook klinkt als een man vertelt onze dankbaarheid te richten op zijn piano, dat levensloze product zonder ziel, hier klopt het. Hij, Lubomyr, is precies waarom Le Guess Who het mooiste festival is. Zijn klanktapijten die hij zelf ‘continuous music’ noemt, doet iets met de luisteraars. Met de ogen dicht zweven veel van onze zorgen heel even echt weg. Muziek als therapie klonk nog nooit zo helder.

Le Guess Who is een festival waar veel verschillende grenzen worden verkend. Er zijn drone-kunstenaars. Er is een op het eerste gezicht getikte vrouw van middelbare leeftijd die als Space Lady toch weet te ontroeren. Er zijn oude, psychedelische helden uit Turkije. En er zijn heel veel gitaarbands. Gave gitaarbands. Vage gitaarbands. Nogal door paddo’s aangeraakte gitaarbands. Oude gitaarbands. Gitaarbands die imponeren met nummers als Satan is in My Ass.

De dagen dat wij op Le Guess Who rondliepen, waren dan ook een soort zalving.

Buiten was het nog steeds donker. En soms gingen de gesprekken over angst, terreur, klootzakken en alles wat kapot gaat. Maar gelukkig was er dan meestal wel iemand die zei: ‘Hee Evil Superstars begint, let’s go.’ En dan zagen we achter een rockshow waar de gelouterde waanzin vanaf spatte visuals vol zieke vleesmassa’s, schedels en vrouwenlichamen. Evil. Prachtig.

Of we zagen Nederlands bands als Rats on Rafts en The Homesick sets spelen waar zoveel kracht en brille doorheen scheen, dat we zelfs even werden overmand door chauvinistische gevoelens. We kunnen vertellen over de keren dat we dronken (van geluk!) wild meebewogen op weer een hoogtepunt. Bij Ariel Pink. Bij Deerhunter. Bij A Place To Bury Strangers.

We komen wel eens op festivals. En het is er bijna altijd wel ok. Je spreekt wat mensen. Je drinkt wat bier. En aan het eind van de nacht, concludeer je dat het weer gezellig was.

Op Le Guess Who is dat net iets anders.

Ook hier zijn de mensen aardig. Het bier oneindig voorradig. De nachten lang.

Maar dat gevoel dat er iets in je is verschoven, dat die gekke, ontroerende pianist uit Oekraïne een moment creëerde dat onvergetelijk zal zijn. Dat is best uniek.

Het schijnt dat steeds meer bands zelf aangeven op Le Guess Who te spelen. Dat is best logisch. De jaarlijkse line-up die uiteindelijk een gids blijkt te zijn voor interessante bands, genres of hele landen die het komende jaar op andere festivals terugkomen. De sfeer die als ‘opgewekt nieuwsgierig’ is te omschrijven. De perfecte zalen waar elke band de context krijgt waar het in hoort. De stad Utrecht als zachte, zelfs in de regen hartverwarmend vriendelijke gastheer.

Er bestaat waarschijnlijk geen mooier festival dan Le Guess Who.

Door: Casper Sikkema 

Gerelateerd nieuws