Door: Redactie
Artikel
6

Haldern Pop 2015: Het Festivalverslag!

Ook in 2015 was Haldern Pop weer een interessante ontdekkingstocht vol bands waar we nog veel van gaan horen. Met o.a. C...

Ook in 2015 was Haldern Pop weer een interessante ontdekkingstocht vol bands waar we nog veel van gaan horen. Met o.a. Courtney Barnett, Ibeyi, The Disticts, Dotan, dEUS, Soak en Viet Cong. Door Norbert Pek / Fotografie: Jorn Zijlstra

Waar Nederlandse festivals stuk voor stuk moeite hebben om alle tickets kwijt te raken, was het Duitse Haldern Pop al maanden uitverkocht. Aangezien het vlak over de grens ligt komen ook altijd aardig wat Nederlandse bezoekers kijken hoe scherp de programmering weer is. Haldern is een ontdekkingsfestival bij uitstek, ergens tussen Best Kept Secret en Le Guess Who? in, maar altijd met een eigen karakter, niet in de laatste plaats door een stapeltje Duitse (en Duitstalige) bands die voor lief moet worden genomen. Wat vrij makkelijk is als er voldoende doorbraakacts tegenover staan en die stonden er weer op de 2015-editie.

Bezwerende teksten

De Australische Courney Barnett wist de sfeervolle spiegeltent volledig in te pakken. Het werk van haar gitaarplaat Sometimes I Sit And Think and Sometimes I Just Sit wordt met een overtuigende combinatie van nonchalance en vurigheid gespeeld. Live werkt haar zang extra opruiend, waardoor afsluiter ‘Pedestrian At Best’ een extra kolkend festivalhoogtepunt werd. Barnett was niet de enige sterke vrouw. Wat Kate Tempest op Best Kept Secret deed, deed ze op Haldern vanaf het hoofdpodium weer: mensen persoonlijk aanspreken met haar poetische rap. Muzikaal valt er nog genoeg te halen, maar haar teksten weet de alledaags ogende krullebol de massa te bezweren als een volleerd Amerikaanse dominee. Tempest preekt zonder irritatie op te wekken zodat, ja, iedereen opeens vindt dat dat materialisme nergens goed voor is. Op hetzelfde podium stonden ook vier sterke vrouwen tegelijk.

Savages pompt overtuigend door alsof het in een broeierige ondergrondse bar staat te spelen. Jehnny Beth raast met spierballen over het podium en zet een snerende strot op. Hier kunnen Soak en Laura Marling flink wat van leren. Soak, het meisje met een jong jongensachtig voorkomen, heeft de stem maar niet de band. Haar slaapverwekkendheid wordt door de ervaren Marling helaas volledig overgenomen. Dan liever de tweelingzusjes van Ibeyi. Soms wordt het iets te vrije school als ze hun Cubaanse roots zwaar laten doorklinken met bijpassende slaginstrumenten, maar ze doen alles met vuur en originaliteit, wat ook een klasse popliedje als ‘River’ oplevert. Die ze vreemd genoeg twee keer spelen: altijd een doodzonde.

Haldern Pop heeft de bijzondere eigenschap om weinig tot nooit te veranderen. Het aantal acts is door de jaren heen gegroeid en de donderdag is ondertussen een volwaardige festivaldag geworden, maar het festival doet niet aan extra vertier of opvallende culinaire uitspattingen. Waar de opmars van de food line-up zelfs tot Pinkpop is doorgedrongen, werkt Haldern het nog altijd met een te minimaal aanbod van pizza, braadworst, pasta en, vooruit, een Vietnamees een falafeltent. Het festival gaat puur over muziek.

Het trekt de liefhebbers die een optreden extra kunnen opkrikken. De stilte en aandacht bij Villagers zorgt ervoor dat de show nog indringender wordt. Zanger Conor O’Brien staat op het podium naar aanleiding van zijn uitgesponnen derde plaat Darling Arithmetic die inhoudelijk handelt over zijn homoseksualiteit en aanverwante zaken. Zijn waarschuwing dat er geen happy songs voorbij komen, komt rijkelijk uit. Ook het oudere werk krijgt een tragere en aangrijpende behandeling. Het optreden wordt geen seconde saai, daarvoor kleurt O’Brien de nummers altijd slim in.

Villagers weet precies hoe je klein moet klinken. Haldern heeft vaak een voorliefde voor ingetogen acts, met sfeervolle blazers, met getokkel, maar deze editie wordt flink explosief gespeeld. De postpunk van Viet Cong barst intens van het podium. Maar hoe goed de band ook speelt, het lelijke gekras van Matt Flegel valt niet te verbloemen. Waarschijnlijk is zijn stem aan gort: op de plaat heeft hij juist felheid in z’n vocalen. Bij The Districts klopt alles wél. De Amerikaanse rock heeft iets eigens met lekker slordige, bluesy twist. Het songmateriaal is altijd spannend, iets waar het Belgische Intergalactic Lovers met jaloezie naar mag kijken. Een paar leuke popliedjes hebben ze zeker, maar het is een optreden lang wel héél eenvormig. Al is de energieke Lara Chedraoui een plezierige zangeres om naar te kijken: weer een sterke frontvrouw op Haldern Pop.

Waar de vrijdag vol zat met uitschieters, kon op zaterdag gerust een paar uur voorbij gaan zonder een memorabel muzikaal moment. Soms was het echt afzien, zoals bij het afgrijselijke Familiy of the Year. Ze hebben met ‘Hero’ een zeer schoon nummer geschreven dat ook nog glinsterde in de film Boyhood, maar verder grossiert het gezelschap in troep die overlapt met Bon Jovi. Dat de drummer uit een beroerde coverband lijkt te komen, helpt ook al niet mee. Gelukkig wordt op datzelfde hoofdpodium veel goed gemaakt door een lekker extraverte Father John Misty en good old dEUS dat wijselijk focust op het oudere werk: in het kader van het 20-jarig jubileum wordt een mooie ‘Hotellounge’ gespeeld.

De Belgen spelen geen lompe rockshow, waar ze de laatste jaren toe geneigd zijn, maar de energieke Tom Barman heeft zijn troepen wat meer in balans gekregen. Bij zijn project Magnus, als afsluiter in de spiegeltent, klopt het ook al. Met Tim Vanhamel naast hem komt het festival dansend op de felle electrorock ten einde. Ook opvallend energiek: The War On Drugs. De groot doorgebroken band is al lang aan het touren waardoor het allemaal niet al te vrolijk oogt, maar het werk wordt met voldoende kracht gespeeld.

Voor het eerst

Als een van de openers stond een Nederlandse act geprogrammeerd. Vreemd genoeg hebben De Staat en Blaudzun nog nooit een voet op deze Duitse festivalgrond gezet, maar Dotan is met ‘Home’ in zijn zak al welkom. In Nederland verkoopt hij de Ziggo Dome uit, hier in Duitsland staat hij in een goedgevulde spiegeltent waar het Duitse publiek hem goed oppikt. De nummers zitten qua sound wat dicht bij elkaar, maar de band klinkt als een klok. Het gezelschap is in festivalstand wat snediger en energieker. Erg slim om het nieuwe ‘Diamonds In Our Bones’ te plaatsen, waarop zelfs de gitaren schuren.

Het aanhoudende applaus bijwijst dat Dotan over de grens goede zaken doet. Voor DMA’s had er juist meer ingezeten. Op plaat klinkt de Australische gitaarband als een nieuwe Oasis, inclusief Liam Gallagher-achtige sneerzang, maar live ziet het er allemaal wat onlogischer uit. Op het podium staan onder andere de zoon van Willem van Hanegem, een gabber met pet, een jong gastje dat zijn ogen uitkijkt alsof het zijn eerste optreden ooit is, en als zanger een kruising tussen een jonge Pete Doherty en je neefje. De rock met akoestische ondertoon heeft een paar sterke momenten, maar mist zo nu en dan overtuigingskracht. Toch nog maar een paar Oasis DVD’s opzetten thuis.

Een paar missers daargelaten heeft Haldern heeft zich in de 2015-editie weer bewezen als sterk ontdekkingsfestival. De kans dat het festival in 2016 weer uitverkoopt zonder dat een naam bekend is gemaakt, is absoluut aanwezig. Daar kan vanuit Nederland met jaloezie naar worden gekeken.