Artikel
4

Amalia domineert Nederland nu al

Twaalf cameraploegen en 33 interviews later bleek dat we ‘een beetje dom’ waren geweest. De mediacode krijg je niet kapo...

Twaalf cameraploegen en 33 interviews later bleek dat we ‘een beetje dom’ waren geweest. De mediacode krijg je niet kapot met het plaatsen van foto’s van een hockeyende Amalia. In Nieuwe Revu van afgelopen woensdag publiceerden we twee foto’s van kroonprinses Amalia. Achteraf hadden we het natuurlijk anders moeten aanpakken.

Op een van de twee foto's staat Amalia vrij stoer, ja zelfs soeverein tussen haar teamgenootjes, op de ander probeert ze geconcentreerd met haar stick een bal weg te punteren. Die twee beelden van een historisch moment (Amalia's eerste sporttraining) waren een steen des aanstoots voor veel Nederlanders. De Amalia-foto’s beheersten vervolgens het gehele debat over de mediacode dat daarna plaatsvond. Het mediacircus begon om kwart voor 5 ’s morgens toen ik uit bed werd gebeld door een radioverslaggever van (uiteraard) Wakker Nederland en eindigde om middernacht toen ik Sandra Schuurhof een hand gaf na vrolijk heen-en-weer geschreeuw bij Pauw & Witteman. Na negentien uur, twaalf cameraploegen en in totaal 33 interviews was ik niet alleen schor, maar was ik ook tot de conclusie gekomen dat het plaatsen van die twee foto’s misschien niet het beste idee ooit was.

Het Koninklijk Huis en de Mediacode

Niet, laat ik dat even benadrukken, omdat ik vind dat we ze niet zouden mogen plaatsen. Integendeel. Nieuwe Revu zal dan ook met opgeheven hoofd en geslepen messen de rechtszaal inlopen als de RVD het voornemen doorzet om een bodemprocedure tegen ons te beginnen. De foto’s van Amalia zijn onschuldige, lieflijke beelden die prima passen bij het zorgvuldig gecreëerde imago van de Oranjes als hossende sportliefhebbers. Elk blad zou de foto’s moeten kunnen plaatsen, omdat er werkelijk niets negatiefs vanuit gaat.

Ik ben er van overtuigd: de beelden in Nieuwe Revu zullen op geen enkele manier de psychische ontwikkeling van de best beveiligde kleuter van Nederland aantasten en ze hebben al helemaal geen aanzuigende werking op ‘massa’s creepy paparazzi met telelenzen die onafgebroken in de bosjes zullen liggen’, zoals geduchte critici als Claudia de Breij, Giel Beelen en Michiel Veenstra vrezen. Vóór 2005 was er ook geen mediacode en Wimlex en zijn broers zijn ook opgegroeid tot volkomen normale kakkers.

Fluwelen handschoenen

Het enige nadeel van het plaatsen van de twee foto’s was dat ze de aandacht hebben afgeleid van het heldere punt dat verslaggever Marijn Schrijver maakte in het vijf pagina’s lange artikel ‘Amalia heeft een vriendje’. Wat moet je als journalistiek medium met een 9-jarige die ‘één hartslag verwijderd van de troon’ is? Moet je daarin slaafs de door de familie Van Oranje-Nassau via de RVD opgelegde mediacode volgen? Verdient de familie, die feitelijk in loondienst is van het Nederlandse volk, in principe méér privacy dan bijvoorbeeld de familie Borsato? Hoofdredacteuren, journalisten, fotografen en andere betrokkenen vinden, om een veelheid aan redenen, van niet. Belangrijkste punt: er is geen reden om de familie Van Oranje-Nassau met extra terughoudendheid en fluwelen handschoenen aan te pakken omdat in Nederland (gelukkig) de grens tussen informatievrijheid en privacy wordt bepaald door de rechter, en niet door de familie Van Oranje-Nassau. De RVD-mediacode beschouwt elke actie van het Koningshuis die niet ‘in functie’ is of niet plaatsvindt op een gladgestreken grasmatje op een van de Kroondomeinen of een schoongepoetste skipiste in Lech als een privégelegenheid waar in beeld noch in woord ruchtbaarheid aan gegeven mag worden. En waar ze graag over procederen. Dus ook bijvoorbeeld, zoals Jeroen Pauw bij Pauw & Witteman naar voren bracht, als Willem-Alexander met Defensie-minister Jeanine Hennis over het strand zou wandelen. Of Máxima met haar vader een kop koffie drinkt in een Amsterdams tangocafé aan de vooravond van de kroning van haar man.

Balkje

De mediacode is onnodig beperkend en de koninklijke familie mag anno 2013 wel wat relaxter reageren op persaandacht. En ja, dat hadden we natuurlijk even goed kunnen illustreren met ‘verboden foto’s’ van wel volwassen leden van het Koninklijk Huis. Dan had het verwijt dat we probeerden te scoren ‘over de rug van een 9-jarige’, zoals de empathische EO-verslaggever bijna met tranen in de ogen uitriep, nog minder hout gesneden. ‘Achteraf is een paard in de kont kijken,’ zegt mijn vader altijd. Maar toch. Achteraf hadden we op zoek moeten gaan naar foto’s van volwassen Oranjes. Willem-Alexander bij wie de feestelijkheid van het Holland Heineken House door de aderen stroomt, de fotoserie van prins Maurits die zich in Club Jimmy Woo vermaakt met een onbekende dame, of Máxima met Zweedse balletjes in de mond in het nulsterrenrestaurant van IKEA. En om de discussie zuiver te houden hadden we dan dat meisje op de achtergrond, dat in Smalland plastic ballen probeert op te eten, met een balkje onherkenbaar kunnen maken.

Gerelateerd nieuws